Ο Κώστας Χριστίδης επισημαίνει την ανάγκη να υπάρξουν δημοσιονομικοί περιορισμοί κατοχυρωμένοι από το Σύνταγμα, ώστε να μην μπορεί καμία κυβέρνηση να ασκεί φορολογική πολιτική υπέρ του πελατειακού κράτους και σε βάρους των φορολογουμένων.


Πριν από 28 χρόνια έγραψα άρθρο στο περιοδικό ΕΠΙΚΕΝΤΡΑ (Μάρτιος 1991), αποσπάσματα του οποίου παραθέτω στη συνέχεια :

“…Σήμερα η κάθε κυβέρνηση μπορεί να προχωρήσει ανεμπόδιστη στην εφαρμογή μίας πολιτικής πλειοδοσίας παροχών. Αρκεί να συγκεντρώνει το ήμισυ πλέον ενός του αριθμού των βουλευτών. Στην πολιτική αυτή όλα τα εμπλεκόμενα ατομικά συμφέροντα (πολιτικών, κρατικών γραφειοκρατών, ομάδων ειδικών συμφερόντων) πιέζουν προς την ίδια κατεύθυνση. Δηλαδή σε βάρος των παραγωγικώς εργαζομένων, των δημιουργών πλούτου. Ενώ σε μία ελεύθερη, ανταγωνιστική οικονομία τα διάφορα ατομικά συμφέροντα δρουν προς αντίθετες κατευθύνσεις και τείνουν προς εξισορρόπηση.

Φορολογική πολιτική υπέρ πελατειακού κράτους

Επειδή η πολιτική της πλειοδοσίας παροχών στηρίζεται στην δυνατότητα των κυβερνήσεων να επιβάλλουν φόρους. Αμέσως (με φορολογία εισοδήματος, περιουσίας και οικονομικών συναλλαγών). Και εμμέσως (μέσω πληθωρισμού), η θεραπεία πρέπει να εστιάσει σε αυτό το σημείο.

Είναι μάλιστα απορίας άξιο το γεγονός ότι, ενώ από μακρού χρόνου έχουν τεθεί αποτελεσματικοί συνταγματικοί περιορισμοί στην δυνατότητα των εκάστοτε ασκούντων την κρατική εξουσία να παρεμβαίνουν στην προσωπική ελευθερία, στο άσυλο της κατοικίας, στην μετακίνηση, στην ελευθερία σκέψης και λόγου και σε διάφορα άλλα θέματα, έχει παραμείνει ανεμπόδιστη η κυβερνητική δυνατότητα να παρεμβαίνει κατά βούληση σε θέματα περιουσίας και οικονομικής δραστηριότητας των άτυχων “υπηκόων”. Μέσω της φορολογικής πολιτικής ανατρέπει κυριολεκτικά την οικονομική κατάστασή τους. Εξουδετερώνει συχνά τις προσπάθειες μίας ολόκληρης ζωής. Τους οδηγεί σε απόγνωση.

Αυτό, επομένως, που πρέπει να κάνουμε στην εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία είναι ό,τι έκανε στο παρελθόν η Βουλή στη μοναρχία: Καθιέρωση και αυστηρή εφαρμογή αποτελεσματικών συνταγματικών περιορισμών στην οικονομική, και ειδικότερα, στη φορολογική πολιτική των κυβερνήσεων”.

Δημοσιονομικοί περιορισμοί από το Σύνταγμα

Στο άρθρο αυτό παρέθετα ενδεικτικά ορισμένους συνταγματικούς περιορισμούς δημοσιονομικής φύσεως, όπως: Υποχρέωση υποβολής ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Περιορισμός του φόρου εισοδήματος σε ένα ποσοστό επί του βεβαιωμένου εισοδήματος κάθε φορολογούμενου. Περιορισμός των δημοσίων εσόδων ως ποσοστό επί του ΑΕΠ. Περιορισμός των δυνατοτήτων δανεισμού του κράτους σε ένα ποσοστό επί των ετήσιων δημοσίων εσόδων.

Και το άρθρο κατέληγε:

“[…] Για δύο, όμως, πράγματα μπορεί να υπάρχει βεβαιότητα.

Πρώτον, ότι οι πολιτικοί θα ταχθούν εναντίον τέτοιων συνταγματικών διατάξεων που θα περιορίζουν την δράση τους μέχρις ότου υπάρξει μία σαφής εκδήλωση της κοινής γνώμης υπέρ αυτών. Το μακρύ και επίπονο έργο διαφωτισμού της κοινής γνώμης δεν είναι έργο των πολιτικών αλλά, όπως έχει πει ο F.A.Hayek, “είναι έργο των διανοούμενων να καταστήσουν πολιτικώς εφικτό το επιθυμητό και σήμερα φαινομενικά ανέφικτο”.

Δεύτερον, τέτοιοι συνταγματικοί περιορισμοί είναι αναγκαίοι για να εμποδίσουν την μεταφορά ωφελημάτων από τις μεγάλες μάζες ανοργάνωτων ατόμων στις ολιγάριθμες αλλά οργανωμένες ομάδες πίεσης και από τις μέλλουσες γενεές στους παρόντες ψηφοφόρους”.

Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, η καταστρεπτική πολιτική υπερφορολόγησης που εφαρμόζει χάριν πελατειακών σχέσεων η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αποτελεί πλήρη, νομίζω, επιβεβαίωση της ανάγκης “να προσδεθεί ο Οδυσσέας στο κατάρτι του πλοίου για να αποφύγει τους πειρασμούς των Σειρήνων”. Να θεσπισθούν δηλαδή συνταγματικοί περιορισμοί δημοσιονομικής φύσεως.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.