Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018
ΑΝΤΩΝΙΑ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΐΔΗ

ΑΝΤΩΝΙΑ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΐΔΗ

Η Αντωνία Χατζηνικολαϊδη είναι τελειόφοιτη της Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την δημοσιογραφία
ΑΝΤΩΝΙΑ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΐΔΗ

Latest posts by ΑΝΤΩΝΙΑ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΐΔΗ (see all)

απολιτικα ρομποτακια

ΑΠΟΛΙΤΙΚΑ ΡΟΜΠΟΤΑΚΙΑ

Στα Πολιτικά του, ο Αριστοτέλη αναφέρει ότι ο άνθρωπος είναι «φύσει πολιτικόν ζώον». Με αυτή τη φράση ο Αριστοτέλης δεν εννοεί ό,τι ο άνθρωπος δραστηριοποιείται πολιτικά από τη φύση του αλλά ό,τι ο άνθρωπος είναι προορισμένος να ζει σε μια οργανωμένη κοινωνία. Όπως αναφέρει στη συνέχεια ο φιλόσοφος όποιος επιλέξει να ζήσει εκτός πολιτικής κοινωνίας είτε είναι πολύ κακός και παρομοιάζεται με ένα θηρίο, είτε είναι ένας θεός και δεν έχει ανάγκη τους ανθρώπους.

Στις μέρες μας η χώρα δεν εντοπίζεται σίγουρα μια οργανωμένη πολιτικά κοινωνία. Αυτό που διαφαίνεται ξεκάθαρα είναι ότι υπάρχουν τρεις κατηγορίες νέων σε συνάρτηση με την πολιτική.

Πρώτη κατηγορία είναι οι νέοι οι οποίοι είναι γραμμένοι σε κόμματα είτε για πολιτικά συμφέροντα είτε επηρεασμένοι από την οικογένεια τους (ίσως η καταλληλότερη λέξη είναι εξαναγκασμένα). Προφανώς και σε αυτά τα παιδιά υπάρχουν λίγα τα οποία ασχολούνται ενεργά με την πολιτική, τα υπόλοιπα δεν έχουν καμία γνώση επί του θέματος παρά του ότι είναι πολιτικοποιημένα.

Δεύτερη κατηγορία είναι τα άτομα τα οποία από μόνα τους θέλησαν να μάθουν κάποιες βασικές έννοιες της πολιτικής και επιδίωξαν να πληροφορηθούν για την πολιτική κατάσταση στη χώρα τους γιατί είχαν μια έμφυτη περιέργεια.

Καθοριστικότερη όλων όμως είναι η τρίτη κατηγορία που εμπεριέχει την πλειονότητα των νέων που ούτε θέλουν να μάθουν, ούτε ξέρουν καθώς ούτε τους ενδιαφέρει να μάθουν θέματα τα οποία αφορούν την πολιτική.

Αν τώρα θελήσει κάποιος να σχολιάσει αρνητικά αυτή την επιλογή ενός μεγάλου ποσοστού νέων ατόμων τότε καλύτερα να το ξανασκεφτεί. Στα χέρια των νέων έχει δοθεί ένα αβέβαιο σήμερα. Ένα σήμερα το οποίο η ανεργία το έχει δυναστεύσει και το έχει φυλακίσει. Το πρόβλημα με την πολιτική στην Ελλάδα είναι ότι η κατάσταση παραμένει ίδια εδώ και αρκετά χρόνια. Το φαινόμενο αυτό ανακυκλώνεται πολλά χρόνια και έχει ένα τρανταχτό παράδειγμα.

Τα άτομα που απαρτίζουν τα κόμματα είναι τις περισσότερες φορές της ίδιας οικογενείας.

Θα μπορούσε αυτό να χαρακτηρισθεί ως μια παράδοση καθώς στα παλαιότερα χρόνια υπήρχαν οι βασιλιάδες που την εξουσία μετά τον θάνατο τους διεκδικούσε ο πρωτότοκος γιος, ενώ πλέον είναι κάτι σαν οικογενειακή επιχείρηση που μέσα σε αυτή θα είναι ο πατέρας , ο αδερφός, ο θείος, η μάνα κ.ο.κ.

Οι νέοι όπως το λέει και η λέξη αναζητάνε κάτι καινούργιο. Πολλάκις η νεολαία έχει κατηγορηθεί αδίκως για τον τρόπο ζωής της. Οι περισσότερες κατηγορίες είναι λανθασμένες γιατί η έπαρση είναι της ηλικίας και κάποιος που δεν το αντιλαμβάνεται αυτό δικαιολογείται μόνο επειδή δεν πέρασε από αυτή την ηλικία.

Οι μεγαλύτεροι καλά ζήσανε τα νεανικά τους χρόνια καθώς η ασυδοσία έγινε η λατρεμένη τους συνήθεια και αυτό είναι που πληρώνει η νέα γενιά.

Και αν επιζητάτε με μανιώδη τρόπο να βρείτε κάποιον να κατηγορήσετε γιατί δεν μπορείτε να πάρετε την ευθύνη των πράξεων σας τότε βάλτε τα με την εκπαίδευση και την παιδεία που προάγεται από την κοινωνία. Είναι διαδεδομένο ότι οι νέοι είναι καταδικασμένοι από την κοινωνία να γίνουν ρομποτάκια και υποχείρια.

Γι” αυτούς τους λόγους λοιπόν οι νέοι δεν ενδιαφέρονται για τα πολιτικά πράγματα. Νιώθουν δικαιολογημένη αποστροφή και δεν θέλουν με κανένα μέσο να ανακατευτούν. Αντιθέτως προτιμούν να ασχολούνται με τα δικά τους ενδιαφέροντα. Πριν τους βάλετε στον τοίχο και τους λιθοβολήσετε όμως για την επιλογή τους να μένουν αμέτοχοι βρείτε τρόπους να τους κινήσετε το ενδιαφέρον. Όπως ένα μικρό παιδάκι δεν ξέρει να περπατάει και το μαθαίνει ο οικογενειακός του περίγυρος έτσι και τον νέο πρέπει κάποιος να του δείξει τον τρόπο να ασχοληθεί με σοβαρότητα και όχι να το εξαναγκάσει. Πρέπει κάποιος να μάθει τους νέους να σηκώνουν το κεφάλι ψηλά , κάτι που οι παλαιότεροι δεν το κατάφεραν με επιτυχία και τώρα ταλαιπωρούνται τα άτομα που δεν έφταιξαν.

Τέλος, ίσως οι νέοι έχουν βρει την λύση. Τα ποσοστά που επιλέγουν να φύγουν στο εξωτερικό δεν είναι μικρά. Το να εγκαταλείπεις τόσα πράγματα δεν είναι εύκολο ειδικά για ένα παιδί να αφήνει πίσω του οικογένεια, φίλους , πατρίδα αλλά στην Ελλάδα τού σήμερα είναι αναπόφευκτο. Οι νέοι κυνηγούν το μέλλον τους και προσπαθούν να επιτύχουν τα όνειρα τους . Συμπερασματικά η Ελλάδα δεν τρώει τα παιδιά της, οι Έλληνες το κάνουν και μάλλον με περίσσεια ευχαρίστηση.