Ο Κώστας Χριστίδης με αφορμή την καταδίκη της Χρυσής Αυγής υπεισέρχεται στην θεωρία των δυο άκρων. Και σημειώνει ότι από την στιγμή που υπάρχει δεξιό άκρο, δεν μπορεί παρά να υπάρχει και αριστερό άκρο. Διαφορετικά, ο Ρουβίκωνας θα ανήκει στον μεσαίο χώρο.


Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης συγκεντρώνει την επιδοκιμασία της συντριπτικής πλειοψηφίας της ελληνικής κοινής γνώμης. Εξαιρούνται βεβαίως, οι ίδιοι οι καταδικασθέντες, το οικογενειακό περιβάλλον τους και οι λίγοι φίλοι και υποστηρικτές που τους απέμειναν.

Ευλόγως φρίττουν και εξεγείρονται σχεδόν οι πάντες κατά του ακραίου αυτού φιλοναζιστικού μορφώματος. Οσάκις, όμως, γίνεται αρνητική αναφορά ή καταδίκη των εγκλημάτων που διέπραξε το αντίθετο άκρο, ο διεθνής και ο εγχώριος κομμουνισμός, εξεγείρονται οι απολογητές του.

Το αριστερό άκρο, δεξιό άκρο

“Είναι φθηνές και ανιστόρητες οι αντικομουνιστικές αιτιάσεις”, υποστηρίζουν. “Αυτές οι αιτιάσεις, ισχυρίζονται, προσπαθούν να ταυτίσουν την πάλη για την πρόοδο της ανθρωπότητας και την κοινωνική δικαιοσύνη, τους αγώνες κατά του απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος με τα μοναδικά στην ιστορία εγκλήματα των ναζί σε βάρος των Εβραίων, των κομμουνιστών, των δημοκρατών, σε βάρος λαών ολόκληρων με γενοκτονικό τρόπο”.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ψηφίσματά του έχει εκφράσει τον “σεβασμό για όλα τα θύματα ολοκληρωτικών καθεστώτων στην Ευρώπη”. Και έχει ανακηρύξει την 23η Αυγούστου “πανευρωπαϊκή ημέρα μνήμης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων, που πρέπει να μνημονεύεται με αξιοπρέπεια και αμεροληψία”.

Η 23η Αυγούστου 1939 ήταν η ημέρα υπογραφής του Συμφώνου Ρίμπεντροπ – Μολότωφ περί μη επιθέσεως μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Μία ενοχλητική υπόμνηση για τους απανταχού κομμουνιστές, παλαιούς και νέους.

Όταν ο αριστερός ολοκληρωτισμός εγκληματεί

Τα εγκλήματα του αριστερού ολοκληρωτισμού – όπως και αυτά του δεξιού ολοκληρωτισμού – είναι τερατώδη και απαράγραπτα. Εκτείνονται δε χρονικά τόσο πριν από την εμφάνιση του ναζισμού όσο και μετά την συντριβή του τελευταίου, το 1945. Όπως εκτείνονται τόσο πριν από την ανάρρηση του Στάλιν ως πανίσχυρου δικτάτορα, το 1924. Όσο και μετά τον θάνατό του, το 1953, μέχρι την οριστική χρεοκοπία και την αναίμακτη κατάρρευση του κομμουνισμού, το 1989.

Τέλος, εκτείνονται γεωγραφικά πέραν της Σοβιετικής Ένωσης, στα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, την Κίνα του Μάο, την Καμπότζη του Πολ Ποτ, την Κούβα του Φιντέλ Κάστρο και όπου αλλού επικράτησε αυτό το κατ’ εξοχήν ολοκληρωτικό, βάρβαρο σύστημα.

Θεωρία των δυο άκρων

Σε εγχώριο επίπεδο, οι ριζοσπάστες αριστεροί εξεγείρονται κατά της”άθλιας και ανιστόρητης θεωρίας των δύο άκρων”. Θεωρούν ότι υφίσταται μόνον ένα άκρο. Το εκφράζει η Χρυσή Αυγή (μετά της οποίας, ωστόσο, εισέβαλαν προ ετών στο κτίριο της Βουλής ζητώντας την … καύση του !). Μάλιστα κατ’ αυτούς, το προσεγγίζεται επικίνδυνα από την “ακραία νεοφιλελεύθερη Νέα Δημοκρατία”… (Της οποίας ο τέως και ο νυν αρχηγός “δεν είναι αθώοι”).

Ας θεωρήσουμε, λοιπόν, προς στιγμήν ότι πράγματι υπάρχει ένα μόνον άκρο και ένας μεσαίος χώρος διαφόρων αποχρώσεων.

Ρουβίκωνας στο μεσαίο χώρο

Προφανώς οπαδοί αυτού του “μεσαίου χώρου” έκαιγαν επί ημέρες το κέντρο της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 2008. Αυτοί τραυμάτισαν στο κεφάλι τον Κωστή Χατζιδάκη. Αυτοί προκάλεσαν τα γεγονότα στην Κερατέα και στις Σκουριές Χαλκιδικής. Αυτοί κατέκαψαν την τράπεζα ΜΑΡΦΙΝ, όπου απανθρακώθηκαν τρεις τραπεζοϋπάλληλοι.

Προφανείς συλλογικότητες αυτού του “μεσαίου χώρου” (όπως ο Ρουβίκωνας), προβαίνουν σε πολυετείς καταλήψεις πανεπιστημιακών και άλλων χώρων. Αυτοί “κτίζουν” πρυτάνεις στα γραφεία τους. Αυτοί προπηλακίζουν πολιτικούς, πυρπολούν λεωφορεία, επιτίθενται κατά αστυνομικών τμημάτων και γραφείων πολιτικών κομμάτων, παραμένοντας προκλητικά άνευ κυρώσεων.

Ευλόγως, καθότι φαίνεται ότι αποτελούν απλώς δραστήριους και θορυβώδεις υποστηρικτές του …μεσαίου χώρου, μη υπάρχοντος άλλου άκρου πλην του ακροδεξιού.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.