Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
«ανυπακοη» στη νομιμοτητα

«ΑΝΥΠΑΚΟΗ» ΣΤΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ

Καλώς ή κακώς, ορθώς ή εσφαλμένως, έχει επικρατήσει η άποψη πως η Αριστερά διακρίνεται από επαναστατικά χαρακτηριστικά. Επαναστατικότητα ιδεών, απόψεων, στάσης ζωής. Στην πάροδο των χρόνων, με αγώνες και θυσίες προοδευτικών ανθρώπων, η Αριστερά κατοχύρωσε τον αντικομφορμισμό της στη συνείδηση των πολιτών.

Εύλογα, οι σημερινές αριστερές ηγεσίες σπεύδουν να οικειοποιηθούν το …προνόμιο που η Ιστορία παραχώρησε στην Αριστερά. Συστηματικά και με κάθε τρόπο επιχειρούν να εκμεταλλευτούν την αποδοχή (κατά άλλους ανοχή…) που έτυχαν προοδευτικές ιδέες σε κατά κανόνα συντηρητικές κοινωνίες (όπως η ελληνική), προκειμένου να εξυπηρετήσουν πολιτικές σκοπιμότητες. Είναι τρόπος που αν και κινείται στα όρια της νομιμότητας, αρκεί να εξασφαλίσει την επιβίωση των αριστερών ηγεσιών.

Κάπως έτσι οι παροτρύνσεις για “ανυπακοή” του ΚΚΕ που αρνείται να δώσει ονόματα των χρηματοδοτών του, αν και χρηματοδοτείται από την Πολιτεία…, μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να προσεγγίζουν την γραφικότητα, πλην όμως βρίσκουν ευήκοα ώτα σε κοινωνικές ομάδες που ορθώς αισθάνονται αδικημένες και περιθωριοποιημένες. Είναι οι ομάδες που διατηρούν τον Περισσό σε ποσοστά εκλογιμότητας.

Αναλόγως φιλοδοξεί να πολιτεύεται, και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με τη διαφορά ότι οι “φτωχοί και κατατρεγμένοι” τη διατηρούν σε ποσοστά οριακής εκλογιμότητας. Συνήθως ακόμα και αυτοί δείχνουν μεγαλύτερη προτίμηση στο …πρωτότυπο!

Με την κατάληψη της Νομικής από μετανάστες, η υποψία περί κομματικής εκμετάλλευσης των απελπισμένων που καθοδηγούνται (αν όχι εξωθούνται) σε παράνομες συμπεριφορές, γίνεται βεβαιότητα. Είναι εμφανές (κι ως εκ τούτου καθόλου αξιοπερίεργο), πως οι μετανάστες που κατέλαβαν τη νομική, εκμεταλλευόμενοι, το πανεπιστημιακό άσυλο, έτυχαν “υψηλής καθοδήγησης”. Βρέθηκαν εκεί, όχι για να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους, αλλά για να κάνουν φασαρία. Να εκβιάσουν την ελληνική Πολιτεία να τους νομιμοποιήσει. Ιδού λοιπόν που απέκτησαν και τη σχετική …τεχνογνωσία για να το πετύχουν!

Αγνοούν όμως οι κατατρεγμένοι και αξιολύπητοι αυτοί άνθρωποι πως ο συγκεκριμένος τρόπος δεν συνίσταται για την επίτευξη του σκοπού τους. Είναι στη διακριτική ευχέρεια της Πολιτείας να ικανοποιήσει το αίτημα τους, τηρώντας πάντα το γράμμα του νόμου. Αλλά κανείς νόμος δεν λέει πως η νομιμοποίηση επιτυγχάνεται με τη παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Καλώς ή κακώς, οι “καθοδηγητές” τους τους απέκρυψαν. Όπως βεβαίως τους απέκρυψαν και τον κίνδυνο που εγκυμονεί τόσο για τους καταληψίες, όσο και για την κοινωνία ευρύτερα. Διότι, αν επιχειρηθεί δια της βίας η αποκατάσταση της νομιμότητας, ουδείς είναι σε θέση να προβλέψει το τι θα ακολουθήσει.

Φαίνεται λοιπόν πως κάποιοι μπερδεύουν την επαναστατικότητα με την ανευθυνότητα. Και αγνοούν σκοπίμως προφανώς, ότι οι επαναστάσεις γίνονται κατά κανόνα από υπεύθυνους ανθρώπους…