Ο Νίκος Καραγεωργίου εντοπίζει στις επενδύσεις που δεν γίνονται, στην υπερφορολόγηση που δυναστεύει νοικοκυριά και επιχειρήσεις, αλλά και στην ρευστότητα που δεν υπάρχει, τους κύριους λόγους που εμποδίζουν την ανάπτυξη την πρώτη μεταμνημονιακή χρονιά στην Ελλάδα.


Από τη φύση τους, οι επιχειρήσεις πρέπει να είναι αισιόδοξες. Γιατί αυτό το συναίσθημα τους επιτρέπει να προοδεύουν και να δημιουργούν. Πλην όμως, η αισιοδοξία σε καμιά περίπτωση δεν αναιρεί σοβαρά προβλήματα της πραγματικότητας. Ιδιαίτερα δε όταν αυτά τα τελευταία έχουν να κάνουν με δομές, θεσμούς και πολιτικές αποφάσεις.

Μετά τον Αύγουστο του 2018, η Ελλάδα βγήκε από το τρίτο μνημόνιο. Υποτίθεται ότι διαθέτει ελευθερία κινήσεων στην άσκηση οικονομικής πολιτικής. Η οικονομική πολιτική της χώρας όμως δεν μπορεί να κινηθεί παρά μόνο στα πλαίσια των κανόνων της Ευρωζώνης. Αλλά και των εξελίξεων που πραγματοποιούνται στη βάση της γενικότερης διεθνούς οικονομικής συγκυρίας. Είναι κατάδηλο λοιπόν, στο πλαίσιο αυτό, ότι η χώρα έχει τεράστιο δημόσιο χρέος (320 δισ. και πλέον). Αυτό από μόνο του απαιτεί υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης απλώς για την εξυπηρέτησή του.

Συμβαίνει όμως όταν γίνεται λόγος για ανάπτυξη. Η έννοια αυτή να παραπέμπει σε επενδύσεις. Δυστυχώς δε, στο επίπεδο αυτό οι εξελίξεις δεν είναι από αυτές που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν αισιοδοξία. Μια χώρα η οποία χρειάζεται πάνω από 150 δισ. επενδύσεις συντήρησης του παραγωγικού της δυναμικού, για να μπορέσει να απογειωθεί δημιουργικά και παραγωγικά, το νούμερο αυτό θα πρέπει να είναι αυξημένο τουλάχιστον κατά 30 με 40%.

Χωρίς επενδύσεις δεν υπάρχει ανάπτυξη

Με άλλα λόγια, για να υπάρξει ουσιαστική ανάπτυξη, από φέτος και μέχρι το 2025 χρειαζόμαστε 200 δισ. επενδύσεις. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Κι αυτή, δυστυχώς, όχι μόνο δεν προβάλλεται όπως αυτό είναι αναγκαίο, αλλά αντιθέτως συσκοτίζεται και επικαλύπτεται από επιδοματικές παροχές. Παροχές οι οποίες μπορεί να έχουν άμεσο ευχάριστο αποτέλεσμα αλλά σε βάθος χρόνου προκαλούν δυσάρεστες επιπτώσεις. Οι επιδοματικές παροχές σε πρώτη φάση ενισχύουν την κατανάλωση όσων τις λαμβάνουν. Και άρα ευνοούν την εκλογική επιρροή αυτών που τις δίνουν. Μεσοπρόθεσμα όμως προκαλούν εκτεταμένες στρεβλώσεις στην οικονομική συμπεριφορά. Κατά συνέπεια, εάν θέλουμε πραγματικά ανάπτυξη, πρώτο μέλημα της όποιας κυβέρνησης θα πρέπει να είναι η εξεύρεση σημαντικών επενδυτικών πόρων.

Υπερφορολόγηση

Ένα δεύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει και θα αντιμετωπίσει η ελληνική οικονομία, είναι αυτό της υπερφορολόγησης των πολιτών. Ήδη, η πλειονότητα τους παρουσιάζει σοβαρότατες αδυναμίες ανταπόκρισης στην φορολογική πίεση. Το αποτέλεσμα είναι να περιμένουν διάφορες ρυθμίσεις που, στην ουσία, τους καθιστούν όμηρους του κράτους. Με τον τρόπο αυτό, εξαπλώνεται σε όλη την κοινωνία μια ψυχολογία μικροδιεκδικήσεων και ατομικών ρυθμίσεων. Αυτές έχουν μετατρέψει τις οικονομικές σχέσεις πολίτη – κράτους σε πεδίο διαρκών προσφυγών και διενέξεων. Εν ολίγοις, η ελληνική οικογένεια είναι όμηρος των εφοριών. Και ως εκ τούτου είναι υποχρεωμένη να δέχεται μέτρα στα οποία δεν έχει καμία παρέμβαση. Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με μια κατάσταση ξεκάθαρα αντιδημοκρατική, η οποία τελικά διώχνει από την Ελλάδα δυναμικές επιχειρήσεις και πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό.

Ρευστότητα δεν υπάρχει

Ένα τρίτο σοβαρό θέμα της οικονομίας είναι η κρίση ρευστότητας. Η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρότατη έλλειψη ρευστού χρήματος. Με αποτέλεσμα να αλλοιώνονται οι συναλλαγές. Να παραμορφώνονται οι όροι της αγοράς. Και να χάνουν χρόνο πολίτες και επιχειρήσεις ψάχνοντας για ρευστό, το οποίο γίνεται όλο και πιο σπάνιο.

Στο πλαίσιο αυτό, τα νέα από τις διεθνείς αγορές δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστα. Ως φαίνεται, οι πολιτικές ποσοτικής χαλάρωσης που ακολουθήθηκαν μέχρι σήμερα, τόσο από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών όσο και από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, έφτασαν στο τέλος τους. Αυτό σημαίνει ότι σύντομα θα εκδηλωθούν και προβλήματα διεθνούς ρευστότητας. Με αποτέλεσμα μια χώρα όπως η Ελλάδα να αντιμετωπίσει σοβαρότατες δυσκολίες σε περίπτωση που θα ήθελε να αντλήσει κεφάλαια από τις διεθνείς αγορές.

Όλοι δε γνωρίζουμε ότι αν αντληθούν κεφάλαια με επιτόκια που υπερβαίνουν το 4%, η δημοσιονομική επιβάρυνση της οικονομίας θα είναι τέτοια που η χώρα θα χρειαστεί να προσφύγει εκ νέου σε μνημονιακού τύπου επιτήρηση. Από την άποψη αυτή, θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι η κυβέρνηση έχει μπροστά της ένα δίμηνο – φωτιά. Διότι προκειμένου να υλοποιήσει τις κυβερνητικές εξαγγελίες και να κλείσει τις 16 εκκρεμότητες της πρώτης μεταμνημονιακής διαπραγμάτευσης, θα πρέπει να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, οι οποίες για την ώρα δεν είναι ορατές. Αν δεν ληφθούν σοβαρά μέτρα, ο Φεβρουάριος ίσως αποδειχθεί ένας εξαιρετικά οδυνηρός και κρίσιμος μήνας για την κυβερνητική πολιτική.

Μέσα λοιπόν σε αυτό το περιβάλλον, εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι το 2019, ως πρώτη μεταμνημονιακή χρονιά, θα πρέπει να είναι και αφετηρία μιας σοβαρής αναπτυξιακής πολιτικής απαλλαγμένης από ιδεοληψίες και διάφορα άλλα σύνδρομα που μέχρι σήμερα μόνο προβλήματα προκάλεσαν στην ευρωπαϊκή και διεθνή πορεία της χώρας.

Previous articleΗ προεκλογική περίοδος διώχνει επενδυτές
Next articleΟ Τσίπρας έχει σχέδιο Β αν δεν βρει τους 151
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
Ο Νίκος Καραγεωργίου είναι επιχειρηματίας και πρόεδρος του ΕΣΒΕΠ (Ελληνικού Σύνδεσμου Βιομηχανιών Επώνυμων Προϊόντων). Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1946 και είναι απόφοιτος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Πειραιά. Είναι έγγαμος και πατέρας τριών παιδιών. Ίδρυσε το 1968 την εταιρεία Αφοί Καραγεωργίου, που ειδικεύεται στη συσκευασία ρυζιού – οσπρίων, με τον διακριτικό τίτλο 3 άλφα, και η οποία είναι leader στον τομέα της στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα, αναπτύσσει έντονη δράση σε διάφορους συλλογικούς φορείς. Σήμερα είναι εκτός από ΕΣΒΕΠ, Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Αττικής Πειραιώς (ΣΒΑΠ), Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Εμπορικών Επιχειρήσεων Τροφίμων Ελλάδος (ΣΕΕΤΕ), Πρόεδρος του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Πειραιά (ΙΟΠ). Ο Νίκος Καραγεωργίου ασχολείται με αθλητική ιστιοπλοΐα και έχει λάβει μέρος σε διεθνείς αγώνες.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.