Ναι, ας πούμε ικανοποιητική, αλλά όχι και μεγαλειώδης η συγκέντρωση του κ. Τσίπρα στο Σύνταγμα, κι ας λέει το γραφείο τύπου ότι «η μεγαλειώδης συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ φαίνεται πως τρόμαξε πολλούς και πρώτα από όλους τους μιντιακούς φίλους του κ. Σαμαρά και τους υποστηρικτές του μνημονίου» (σ.σ. σχόλιο για το συγκρότημα Λαμπράκη).

Ναι, ήταν κατώτερη των προσδοκιών που είχαν εκθρέψει οι φαντασιώσεις των επιτελικών στελεχών του, αλλά δεν τους φταίει παρά η φαντασία τους και η ελλιπής ανάγνωση της πραγματικότητας:

Πέρασαν πια οι εποχές των μεγάλων οραμάτων, οι εποχές της αθώας προσήλωση και της ανόθευτης πίστης. Για τότε λέω που τα πλήθη κατέκλυζαν τις πλατείες να ακούσουν με λαχτάρα κι ενθουσιασμό τους πολιτικούς ηγέτες, τότε που το πάθος δονούσε τους δρόμους, τα συνθήματα αναρρίπιζαν καρδιές και προσδοκίες – έως ότου βέβαια αυτή η αυθόρμητη πρωτογενής λαϊκή συμμετοχή εκφυλίστηκε σε φαντασμαγορική τηλεοπτική πανδαισία στα ύστερα χρόνια του Ανδρέα.

Ετσι κι αλλιώς, σε όλο τον δυτικό κόσμο, η πολιτική συμμετοχή ιδιαίτερα σε εκδηλώσεις προεκλογικού τόνου, δεν γίνεται πια με τους αρχαϊκούς τρόπους των μαζικών συγκεντρώσεων. Η συμμετοχή έχει αντικατασταθεί από  τα social media, to FB, το Twitter, και τα blogs. Μέσα που προσιδιάζουν στη νέα γενιά, η οποία απαρέσκεται να  παριστάνει τον άκριτο χειροκροτητή ανέξοδων υποσχέσεων και επαναλαμβανόμενων καταγγελιών. Στα Μέσα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Το αν είναι αποτελεσματικός θα φανεί στο μέλλον, καθώς ένα τμήμα των ψηφοφόρων του, με …ιερή ορμή ταλιμπάν, επιτίθεται και ποινικοποιεί κάθε αντίθετη άποψη διεκδικώντας τον εαυτό του το ρόλο του εκφραστή της απόλυτης αλήθειας και της μοναδικής υπερασπιστικής του λαού φωνής.

Δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλειώδης η συγκέντρωση στο Σύνταγμα και για έναν επί πλέον λόγο: Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μοναδική, στα χρονικά, περίπτωση ραγδαίας ανόδου ενός κόμματος κατά 24 ποσοστιαίες μονάδες μέσα δυόμισι χρόνια. Από 3% του 2009 (4,6% αλλά το 1/3 έφυγε με την ΔΗΜΑΡ), έπιασε το 27%, παρά την σκληρή πολεμική που δέχτηκε από ισχυρά συστημικά Media (κάτι που αποδεικνύει αυτό που έχω υποστηρίξει στο παρελθόν εδώ, ότι η όποια δύναμή τους είναι μυθοποιημένη. Χρησιμεύει στα επιτελικά στελέχη των κομμάτων για να βρίσκουν άλλοθι στις αποτυχίες τους, στους ιδιοκτήτες των Μέσων για να ζουν με την ψευδαίσθηση της Δύναμης και να κάνουν παιχνίδια με πολιτικούς της εξουσίας, στους τηλεοπτικούς αστέρες για να ακκίζονται με την εικόνα τους, ως δήθεν πρόσωπα με παρεμβατικό λόγο στο πολιτικό γίγνεσθαι).

Αυτή η ιλιγγιώδης άνοδος είναι αναντίστοιχη με την διακλάδωση και την εδραίωση στον κοινωνικό ιστό. Ο κ. Τσίπρας μπορεί να προσπαθεί να μιμηθεί τον Αντρέα,(σ.σ. όπως λένε κακεντρεχείς αντίπαλοί του), αλλά το ΠΑΣΟΚ σε χρόνο ρεκόρ είχε αλώσει την ύπαιθρο το 74-75, δημιουργώντας τοπικές οργανώσεις ακόμη και σε μικρούς ορεινούς οικισμούς. Γρήγορα είχε θέσει υπό τον έλεγχό του το συνδικαλιστικό κίνημα στο Δημόσιο, τις ΔΕΚΟ,  τους αγροτικούς συνεταιρισμούς και τα συνδικάτα του ιδιωτικού τομέα, ενώ με γοργά βήματα εδραιώθηκε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, δημιουργώντας πράσινα κάστρα. Σε όλα αυτά δηλαδή που δεν έχει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Στο κόμμα παρουσιάζεται η εξής «ανορθόγραφη» κατάσταση: Η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών του είναι ΠΑΣΟΚ αλλά ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ ! (αυτοί κι αν έχουν υποστεί απογοητεύσεις, οπότε με τι καρδιά να πάνε;). Το στελεχικό του δυναμικό επίσης αντανακλά τις πρωτογενείς του δυνάμεις, εκείνες του 3%: Εκτοτε η όποια διεύρυνση έγινε, αφορά κυρίως στην κορυφή, με την υποδοχή κοινοβουλευτικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Τον ίδιο σχεδόν συσχετισμό αντανακλούν και οι οργανώσεις Βάσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα χρειαστεί να εργασθεί πολύ για την συγκρότηση οργανώσεων σε τοπικό και εργασιακό επίπεδο, καθώς και την  διεύρυνση του στελεχικού του δυναμικού. Όχι μόνο για να πάρει την εξουσία – αυτή τον βοηθούν οι συνθήκες να την πάρει – αλλά και για να την κρατήσει. Συχνά επικαλείται την βοήθεια του λαού. Αυτή δεν θα έρθει αυθόρμητα και μεταφυσικά, αλλά μέσα από τη δράση οργανωμένων κοινωνικών συνόλων που τον στηρίζουν και εφόσον τους εμφυσήσει όραμα. Η ηθικολογική καταγγελία του μνημονίου δεν φτάνει…

Previous articleΕΛΛΑΣ: ΔΥΣΗ Ή ΑΝΑΤΟΛΗ;
Next articleΓΙΑΤΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΙΔΕΡΗΣ
Ο Γιάννης είναι δημοσιογράφος. Ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία στα 30 του επειδή, όντας άεργος δεν είχε τίποτε καλύτερο να κάνει (όχι ότι έκανε και το καλύτερο…) Γεννήθηκε το ‘53 στο Δίστομο Βοιωτίας, σε μια άλλη Ελλάδα - στα 18 του αυτός και οι συνομήλικοί του στο χωριό, δεν φαντάζονταν ποτέ πως στη ζωή τους θα είχαν τα λεφτά να αγοράσουν ΙΧ. Όσο για τα νησιά τα ξέραν μόνο από το μάθημα της Γεωγραφίας, ενώ στη γειτονική του Αράχοβα τα μαγαζιά πουλούσαν χειροποίητα χαλιά στους τουρίστες των Δελφών. (μετέπειτα ήρθε ο Ανδρέας με τις επιδοτήσεις και τα δανεικά, το να οδηγείς "μπέμπα" έγινε …«λαϊκό δικαίωμα», ενώ η Αράχοβα έγινε η Μύκονος του χειμώνα και ο Παρνασσός γέμισε σαλέ...) Εξ αυτού, θαρρεί πως είναι από τους λίγους Έλληνες που δεν ξαφνιάστηκαν με την οικονομική κρίση που ενέσκηψε...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.