Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος εξηγεί γιατί το μέλλον πεθαίνει στην Ελλάδα. Ο κυριότερος είναι ότι η χώρα δεν επενδύει στην γνώση. Οι Έλληνες είναι ή γίνονται αγράμματοι, γεγονός που εξηγεί γιατί είναι φοβικοί και προληπτικοί. Και γιατί στο σύντομο αύριο θα περιθωριοποιηθούν ακόμα περισσότερο.


Οι τάσεις και αντιλήψεις που διαμορφώνονται στην ελληνική κοινωνία, η οποία παραμένει προληπτική, οπισθοδρομική, αλαζόνικη, κομπλεξική και βαθειά αμόρφωτη, θα καταστούν η κύρια αιτία της ακραίας παρακμής της. Διότι στο μέτρο που η ελίτ της χώρας την εγκαταλείπει, τελικά ποιοι θα μείνουν στην Ελλάδα; Με ποιους πρωτοπόρους δημιουργούς, η χώρα θα μπορέσει να …αναπτυχθεί πολιτιστικά, οικονομικά και κοινωνικά; Ποιο μέλλον θα έχει η ελληνική εκπαίδευση όταν τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας είναι ορμητήρια κουκουλοφόρων, λαθρεμπόρων και μπράβων της νύχτας; Η Ελλάδα,όπως προκύπτει από πρόσφατη διεθνή έρευνα, έχει πλέον και πολύ σοβαρό πολιτιστικό και ψυχολογικό πρόβλημα. Πέρα από την οικονομική καθίζηση της.

Αντιμετωπίζει έτσι, σοβαρό κίνδυνο πλήρους περιθωριοποίησης σε έναν κόσμο όπου η φαιά ουσία και η γνώση είναι κυρίαρχες πρώτες ύλες.

Γνώση κορυφαίος παραγωγικός συντελεστής

Είναι γνωστό και χιλιοειπωμένο από κορυφαίους καθηγητές, στοχαστές και επιστήμονες της εποχής μας… Οι πάλαι ποτέ Βιομηχανικές κοινωνίες, χάρη στην εντυπωσιακή τεχνολογική τους πρόοδο, εισήλθαν σε μία νέα φάση της υπάρξεως τους. Σε αυτήν κυριαρχούν τα εξής στοιχεία. Η πληθώρα των πληροφοριών, που κυκλοφορούν ταχύτατα. Η αστραπιαία επεξεργασία τους και η στιγμιαία διάδοσή τους. Έτσι, παράγεται γνώση. Γνώση που σε πολλές αναπτυγμένες χώρες και κατά πρώτο λόγο στις ΗΠΑ, ήδη αποτελεί και κορυφαίο παραγωγικό συντελεστή.

Δικαίως λοιπόν γίνεται λόγος για την ανάδυση των «κοινωνιών των γνώσεων». Γνώσεις οι οποίες, όπως μάς πληροφορούν αρμόδιοι διεθνείς οργανισμοί, κάθε πέντε χρόνια δεκαπλασιάζονται. Έτσι, οι οργανισμοί αυτοί καταλήγουν στο βασικό συμπέρασμα ότι σήμερα οι κάτοικοι του αναπτυγμένου κόσμου γνωρίζουν μόνον το 5% των γνώσεων που θα προσφέρονται στον άνθρωπο περί το έτος 2028. Τούτο σημαίνει ότι, είτε μάς αρέσει είτε όχι, όλοι μας είμεθα οι αγράμματοι του αύριο, ιδιαιτέρως δε του βραχυπροθέσμου.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι κοινωνικοί επιστήμονες, οι υπεύθυνοι του επαγγελματικού προσανατολισμού αλλά και οι ευσυνείδητοι πανεπιστημιακοί συνιστούν στους νέους να προετοιμάζονται ώστε να μπορούν στην ζωή τους να αλλάζουν επάγγελμα τρεις, ενδεχομένως και τέσσερις φορές.

Προτεραιότητα η Παιδεία

Εξάλλου, όλοι οι ειδικοί συμφωνούν άτι ο χρόνος ζωής των επαγγελματικών ειδικοτήτων θα μειώνεται συνεχώς. Για αυτό και πολλά επαγγέλματα που ασκούνται σήμερα δεν θα υπάρχουν σε 15-20 έτη. Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για τις επιχειρήσεις. Η ταχύτητα της μεταβολής των θέσεων εργασίας θα αυξάνεται συνεχώς. Και το ζέον πρόβλημα για τις διοικήσεις είναι σε ποιον βαθμό θα μπορούν να ανταποκρίνονται στις ραγδαίες μεταβολές, οι οποίες πρωτίστως είναι στενά συνδεδεμένες με τον χρόνο.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι νέοι δεν έχουν τόσο ανάγκη εκπαίδευσης όσο χρειάζονται παιδεία. Η οποία ούτε χορηγείται με συνταγές του υπουργείου Παιδείας. Ούτε διατάσσεται. Ούτε είναι παράγωγο σχολικού χρόνου και τυπωμένου χάρτου (πτυχίου).Η παιδεία αποκτάται από αυτόν που πραγματικά επιθυμεί να την αποκτήσει. Παιδεία που να δίνεται ολοκληρωμένη από το δημοτικό, τα γυμνάσια, τα Λύκεια ή και τα πανεπιστήμια δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο. Η είσοδος στις Λεωφόρους των γνώσεων από τα μονοπάτια της αμάθειας απαιτεί επιμονή. Μόνιμη και σκληρή μελέτη, θέληση για μάθηση κατ πολύωρη καθημερινή εργασία. Οι κοινωνίες δεν συνεισφέρουν στην εκκόλαψη ιδιοφυϊών. Αλλά ούτε και διαθέτουν σχολεία δημιουργικότητας.

Πνευματική χρεοκοπία μετά την οικονομική κατάρρευση

Απλώς, οι  αναπτυγμένες κοινωνίες που σέβονται το μέλλον θέτουν στην διάθεση των νέων τους ανθρώπους και μέσα που βοηθούν στην ανάπτυξη κριτικού πνεύματος και γόνιμης σκέψης. Υπό καθεστώς, όμως, ελευθερίας και ίσων ευκαιριών για όλους.

Στην σημερινή Ελλάδα, n είσοδος των νέων στις κοινωνίες των γνώσεων είναι πρωτίστως πράξη ηρωισμού. Το παιδευτικό μας οικοδόμημα έχει, εδώ και χρόνια, καταληφθεί από αμαθείς εχθρούς της σκέψης, της ελευθερίας και της δημιουργικότητας. Οι νέοι, σε όλα τα επίπεδα, είναι έρμαιοι ανθρώπων, οι οποίοι, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, θα διέπρεπαν ως στρατοπεδάρχες.

Συνεπώς, στην Ελλάδα το μέλλον πεθαίνει. Και, ατυχώς, κανείς δεν καταλαβαίνει πώς και γιατί.

Ακόμα χειρότερα, η κοινωνία μας παρακολουθεί με εγκληματική απάθεια και αδράνεια την καταστροφή της παιδείας από σπείρες αμαθών και εχθρών των γνώσεων, στους οποίους σκύβει δουλικά το κεφάλι. Έτσι, πέρα από την οικονομική κατάρρευση της χώρας, έρχεται και η πνευματική της χρεοκοπία. Και αυτή η τελευταία, είναι πολύ χειρότερη από τήν όποια πρόσκαιρη οικονομική δυσπραγία. Αν και για να μπορέσει η χώρα να ξαναμπεί στό δρόμο της ανάπτυξης, θά πρέπει να διαθέτει και ισχυρά πνευματικά εφόδια. Είδος εν ανεπαρκεία σήμερα. Φεύ

Previous articleΤο ΣτΕ δικαίωσε τα συνταξιοδοτικά ρετιρέ
Next articleΤο ελληνικό πρόβλημα από την αρχή
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας. Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά. Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc. Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.