Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΣΟΥΛΗΣ

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΣΟΥΛΗΣ

Ο Λευτέρης Κουσούλης γεννήθηκε στην Ελίκα Λακωνίας το 1952. Γυμνάσιο στη Σπάρτη. Λύκειο στους Μολάους. Σπούδασε στην Πάντειο και στη Γαλλία, στη Νίκαια, την πολιτική και τα φαινόμενα εξουσίας. Από τα φοιτητικά του χρόνια, έχει ιδιαίτερα ασχοληθεί με τη μελέτη των μηχανισμών κοινωνικής και πολιτικής επιρροής. Οδηγός του επιστημονικού προβληματισμού του είναι η πρόταση: «Ιερή είναι μόνο η ελευθερία». Εργάστηκε λίγα χρόνια ως ωρομίσθιος καθηγητής. Από το 1995 εργάζεται στο χώρο του στρατηγικού σχεδιασμού και της επικοινωνίας με την εταιρεία «Λέγειν & Πράττειν». Συμμετείχε στην εκδοτική πρωτοβουλία «Το Πέρασμα», που στο σύντομο βίο της εξέδωσε 15 τίτλους. Ο Λευτέρης Κουσούλης, αρθρογραφεί συχνά στον Τύπο καθώς και στο Διαδίκτυο, τόσο για την πολιτική, όσο και για άλλες καθημερινές πλευρές της ύπαρξης.
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΣΟΥΛΗΣ
η συγχυση και οι εμπνευστεσ τησ

Η ΣΥΓΧΥΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΜΠΝΕΥΣΤΕΣ ΤΗΣ

Κουράστηκαν και οι λέξεις. Διαβάζοντας πολιτικές διακηρύξεις και κείμενα επαγγελιών, διαπιστώνει κανείς το εγκατεστημένο αδιέξοδο επικοινωνίας της εποχής. σύγχυση

Τι να πεις;

Τι να πεις νέο;

Και τι να πεις με τρόπο νέο;

Πώς να ονομάσεις αυτό που έχει πολλές φορές στο παρελθόν ονομασθεί, έχει απομακρυνθεί και έχει επιστρέψει, έχει πεθάνει και έχει αναστηθεί;

Πρόκειται για μια καταλυτική πολιτική αδυναμία. Αδυναμία των πολιτικών εκφραστών. Πολιτική αδυναμία της ίδιας της χώρας.

ΟΤΑΝ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ Η ΣΎΓΧΥΣΗ

Η κατάσταση αυτή γεννάει τη σύγχυση και η σύγχυση τροφοδοτεί στη συνέχεια διαρκώς τον εαυτό της, αφού το σπάσιμο αυτού του κύκλου της παραμόρφωσης προϋποθέτει την κατάργηση των εμπνευστών της.

Διαβάζουμε στην Ιστορία ότι υπήρξαν στο παρελθόν εποχές σύγχυσης. «Βαβέλ!» έλεγαν οι τίτλοι των σχετικών κεφαλαίων.

Αμφιβολία, αμφιθυμία, αδυναμία κυριολεξίας, αδυναμία κατανόησης, παράλυση, αδυναμία διαύγειας προσανατολισμού και πορείας.

Η κατοικία της σύγχυσης είναι οι λέξεις. Ανυπέρβλητα το έχει σημειώσει ο Θουκυδίδης στο τρίτο βιβλίο του. Καθώς χάνεται το μέτρο των λέξεων, η σύγχυση ανεμπόδιστα στήνει το βασίλειό της.

Στην Ελλάδα του 2017 ζούμε στο βασίλειο της σύγχυσης. Οι κυβερνητικοί έχουν ανυψώσει σε μεγάλη τέχνη την παγίδα του παραποιητικού λόγου. Και μέσα από την αληθινή ή εξουσιαστική μεταστροφή τους έχουν εγκαταστήσει τη σύγχυση. Και έχουν και οι ίδιοι εγκατασταθεί κάτω από την προστατευτική στέγη της. Το ορμητήριο της ψευδοεπαναστατικής μέθης στο οποίο καμιά φορά καταφεύγουν επιτείνει τη σύγχυση και αυτών και των άλλων. Και όπως «η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι», έτσι και η σύγχυση έχει πια διαποτίσει το κοινωνικό σώμα. Και αυτό δυσκολεύεται να ακούσει, να καταλάβει, να μιλήσει και να απαντήσει. Η σύγχυση διεκδικεί την κατάκτηση του νου.

ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΥΣΗΣ

Δίπλα η αντιπολίτευση αδυνατεί να διαλύσει αυτό το σύννεφο της σύγχυσης. Και να δώσει μια επεξεργασμένη και επεξηγηματική ερμηνεία για τα πράγματα, να τα φωτίσει, εκεί που οι εμπνευστές της σύγχυσης μάχονται να τα κρατούν στο σκοτάδι. Ετσι γίνεται και αυτή συντελεστής της.

Πολλαπλασιασμένη πια σε ποικίλες μορφές η σύγχυση έχει κερδίσει την πρώτη θέση στη Βουλή, στον δημόσιο λόγο, στην καθημερινή αντιπαράθεση. Ο κόσμος της σύγχυσης είναι ο κόσμος του τίποτα. Εκεί που αναγκαστικά οδηγεί η πολιτική σύγκρουση που τρέφεται από τη σύγχυση και αναπνέει τον δηλητηριασμένο αέρα της.

Είναι σήμερα το πιο σημαντικό εμπόδιο στην πορεία εξόδου, καθιστώντας σχεδόν μάταιη κάθε προσπάθεια αξιολόγησης των γεγονότων, ορθολογικής αποσαφήνισης και διατύπωσης μιας νέας οδού κατανόησης και πολιτικής δράσης. Η σύγχυση αποτρέπει τη μεταβολή, συντηρεί τις κατεστημένες σχέσεις εξουσίας και εγκλωβίζει τους ανθρώπους στη στασιμότητα.

Οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η σύγχυση ως στρατήγημα εξουσίας έχει πετύχει όλους τους στόχους της. Η κρίση και η εμπειρία της έχουν σχεδόν «ναρκωθεί». Προσωρινά όμως. Το γνωρίζουν καλύτερα από όλους οι εμπνευστές της. Γνωρίζουν οι εμπνευστές της σύγχυσης ότι η πραγματικότητα και η συνειδητοποίηση θα τους απογυμνώσουν σύντομα και θα φανούν όπως πραγματικά είναι, σαν σε πρωινό φως.

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Λευτέρη Κουσούλη στο new deal