Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ

Ο Δημοσθένης Δαββέτας, γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει και εργάζεται μεταξύ Παρισιού και Αθήνας. Ποιητής και συγγραφέας, ζωγράφος και performer γράφει ήδη από το 1982 άρθρα και δοκίμια για τα περιοδικά και τις εφημερίδες Art Forum, Art in America, Art Studio, Beaux-Arts Magazine, Galleries Magazines, Liberation, Parkett, Risk στις πολιτιστικές στήλες. Από το 2010 αρθρογραφεί για την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος.
Σε όλη τη διάρκεια της πορείας του, συμμετέχει στην σύνταξη καταλόγων και μονογραφιών σημαντικών καλλιτεχνών για Μουσεία, ενώ δίνει διαλέξεις σε Σχολές Τέχνης και Πανεπιστήμια.
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ
πνευματικη μιζερια και παρεμποριο τεχνησ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΙΖΕΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΠΟΡΙΟ ΤΕΧΝΗΣ

Το ότι το νομοσχέδιο για τα πνευματικά δικαιώματα δεν στηρίζει τους καλλιτέχνες το βλέπει κάποιος διαβάζοντας το…

Με αφορμή όμως το γεγονός θα θελα να μιλήσω για ένα φαινόμενο κερδοσκοπίας που χτυπά την δημιουργία σήμερα, την εποχή της σύγχρονης τέχνης κι αναπτύσσεται έντονα τελευταία στην Ελλάδα. Οι εκδότες και οι γκαλερίστες (ή αλλά ιδιωτικά ιδρύματα) για να εκδώσουν η να εκθέσουν κάποιον νέο καλλιτέχνη, του ζητούν να πληρώσει εξ αρχής με τον α η β τρόπο την συμμετοχή του. Λειτουργούν δηλαδή αντιστρόφως των ως τώρα ισχυόντων κανόνων της δημιουργικής πορείας, όπου κατά αυτήν πρώτα ο καλλιτέχνης δημιουργεί το έργο και στην συνέχεια ο Εκδότης ή ο γκαλερίστας το εκδίδουν ή εκθέτουν, με σκοπό την καλλιέργεια του κοινού και βέβαια το φυσιολογικό κέρδος από τις πωλήσεις.

Στην κλασσική πορεία που μόλις προανάφερα το ρίσκο είναι ανάλογο: ο δημιουργός πρέπει να δημιουργήσει ποιοτικό έργο έτσι ώστε αυτό να διακινηθεί με ποιοτική κι εμπορική επιτυχία. Ανάλογα ο εκδότης η γκαλερίστας παίρνει το ρίσκο να επιλέξει τον δημιουργό, να στηρίξει το έργο του και τέλος να έχει την χαρά της επιτυχημένης επιλογής του. Από τον δημιουργό ξεκινά το έργο…

Σήμερα έχουμε το αντίθετο: ο εκδότης ή ο γκαλερίστας δεν βάζει τα ποιοτικά κριτήρια (υπάρχουν και σημαντικές βέβαια εξαιρέσεις) και δεν παίρνει ρίσκο. Κοιτά απλά να μην χάσει τα έξοδα παραγωγής του. Έτσι ο νέος δημιουργός μαθαίνει εξαρχής ότι αν πληρώσει θα κάνει πράξη τον ναρκισσισμό του. Ω τι μιζέρια ενός αυτοθαυμασμού που δεν έχει την ποιότητα ενός Ντοριαν Γκρει! Για να εκδώσει ή να εκθέσει ένα έργο δίχως κριτήρια αξιών (αλλά κυρίως με κριτήρια οικονομικά) δεν εισχωρεί στην βασανιστική, αλλά μεθυστικά ηδονική χαρά της καινοτομικής κι αυτό ερευνητικής περιπέτειας και προτιμά την ευκολία ενός ψεύτο λαμπερού παρόντος διχως ρίζες γόνιμου μέλλοντος.

Αυτή η στάση (κι από τις δυο πλευρές) οδηγεί στην βίαιη και στείρα μετατροπή του έργου σε αγοραστικό μόνο καταναλωτικό προϊόν. Το εμπόριο κι οι αγορές αλλά κι η συνενοχή των νέων καλλιτεχνών (και πάλι θα πω ευτυχώς υπάρχουν κι εξαιρέσεις) σε τέτοια φαινόμενα παρακμής και πνευματικής μιζέριας, οδηγούν στον τραυματισμό (κι όχι στον θάνατο) της δημιουργικής πράξης και στην τόνωση ενός επικοινωνιακού ναρκισσισμού.

Να ξέρουν όμως αυτοί οι νέοι ότι όπως οι αγορές τους υποδέχονται εύκολα κι ανώδυνα άλλο τόσο όταν δεν τους χρειαστούν (κι αυτό συμβαίνει πάντα) θα τους αντικαταστήσουν το ίδιο εύκολα, γιατί το σύστημα εμπορίου στηρίζεται στην γρήγορη και διαρκή αλλαγή προϊόντων. Και τότε αυτό που θα βιώσουν θα είναι επώδυνο. Ο μόνος δρόμος που υπάρχει για τους (νέους η όχι) δημιουργούς είναι η επίπονη κι όχι πάντα ευχάριστη πορεία της γόνιμης κι αυτό γνωσιακής τους ανακάλυψης.