Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος, γόνος επιχειρηματικής και δημοσιογραφικής οικογένειας των Πατρών (Νεολόγος Πατρών, 1879-1973), γεννήθηκε στο Ψυχικό το 1941 και φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια δημοσιογραφικής καρριέρας.
Οικονομολόγος και ειδικός σε θέματα επικοινωνίας, έχει τιμηθεί με 42 δημοσιογραφικά βραβεία και είναι Ιππότης της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Εργάστηκε 30 χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και σε άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και συνεργάστηκε με γνωστές εφημερίδες και εξειδικευμένα περιοδικά.
Σήμερα αρθρογραφεί στις εφημερίδες Εστία, Ναυτεμπορική και είναι σύμβουλος στο περιοδικό Μάνατζερ της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Επίσης, παρουσιάζει την εκπομπή «Δρόμοι της Ανάπτυξης» στο οικονομικό τηλεοπτικό κανάλι Sbc.
Είναι επίτιμος διεθνής πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και διοικητικός πρόεδρος του ελληνικού τμήματός της, μέλος του ΔΣ της Ένωσης Συντακτών Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και χρημάτισε επί εξαετία πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου. Από το 2002 είναι μέλος της Γερουσίας για την Ένωση της Ευρώπης, από την οποία και τιμήθηκε για τα άρθρα του περί ομοσπονδιακής Ευρώπης.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
επτα πληγεσ για τισ ελληνικεσ επιχειρησεισ

ΕΠΤΑ ΠΛΗΓΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Δεν είναι τυχαίο ότι το βρετανικό περιοδικό Economist καθιέρωνε πριν οκτώ χρόνια μία νέα στήλη με τίτλο «Σουμπέτερ». Χρησιμοποιούσε το όνομα του μεγάλου Αυστριακού οικονομολόγου Γιόζεφ Σουμπέτερ (1883-1950), ο οποίος θεωρείται και ο μέγας θεωρητικός του επιχειρείν. Αλλά και του ρόλου της επιχείρησης στην διαδικασία παραγωγής κοινωνικού πλούτου. Ο οικονομολόγος που έγραφε περί της «δημιουργικής καταστροφής» και, κατά πολλούς, συγγραφέας του ογκώδους βιβλίου «Σοσιαλισμός, Καπιταλισμός και Δημοκρατίας», θεωρείται ο προφήτης-οικονομολόγος του 21ου αιώνα. Για τον απλό λόγο ότι είχε προβλέψει από το 1948(!) τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην παγκόσμια οικονομία. Ίσως και για τις ελληνικές επιχειρήσεις…

ΕΠΤΑ ΠΛΗΓΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΈΣ ΕΠΙΧΕΙΡΉΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΣΟΥΜΠΕΤΕΡ

Υπό το πρίσμα, έτσι, μίας σουμπετεριανής ανάλυσης, επτά είναι οι μεγάλες πληγές για τις ελληνικές επιχειρήσεις, με τις οποίες ουδείς ασχολείται σε βάθος. Ούτε καν πολλοί επιχειρηματίες.

ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

Η πρώτη και πολύ σοβαρή πληγή είναι η γραφειοκρατία. Εδώ και χρόνια υπονομεύει κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια στην χώρα μας. Σε βάρος, βεβαίως, της εθνικής οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής.

ΧΑΜΗΛΟΣ ΔΕΙΚΤΗΣ ΕΞΩΣΤΡΕΦΕΙΑΣ

Ένα δεύτερο πρόβλημα που έρχεται να προστεθεί στο πρώτο είναι αυτό της πενιχρής συμμετοχής της εγχώριας βιομηχανίας στις κρατικές προμήθειες. Φαινόμενο που συνοδεύεται και από τον πολύ χαμηλό δείκτη εξωστρέφειας της βιομηχανικής μας παραγωγής. Έτσι, ακόμα και σήμερα, οι ελληνικές βιομηχανικές εξαγωγές είναι χαμηλής προστιθέμενης αξίας. Κυριαρχούνται από τα είδη ένδυσης και ορισμένα υλικά κατασκευών. Δηλαδή προϊόντα που υφίστανται έντονο ανταγωνισμό από χώρες χαμηλού εργατικού κόστους. Ενώ δεν δημιουργούν «εικόνα» για το σύνολο της ελληνικής βιομηχανικής παραγωγής.

ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΙΚΟΝΑΣ

Αυτή η έλλειψη εικόνας αποτελεί το τρίτο μεγάλο πρόβλημα για τις ελληνικές επιχειρήσεις του βιομηχανικού κλάδου. Κι αυτό σε μία εποχή όπου το μάρκετινγκ, η επικοινωνία, η ταυτότητα των προϊόντων και η φήμη τους αποτελούν άϋλους μεν, σημαντικούς δε συντελεστές παραγωγής πλούτου σε μία επιχείρηση. Όταν λοιπόν μόνον περί το 30% από τις ελληνικές επιχειρήσεις στη βιομηχανία, έχουν τμήματα μάρκετινγκ και εφαρμόζουν την τακτική αυτή, σίγουρα κανείς θλίβεται. Και η θλίψη κορυφώνεται όταν διαπιστώνει ότι περισσότερες από τις μισές από τις εταιρείες αυτές είναι διεθνείς, με θυγατρικές στην Ελλάδα.

ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ ΝΕΩΝ ΤΑΣΕΩΝ

Η έλλειψη εικόνας οδηγεί στο τέταρτο σοβαρό πρόβλημα. Αυτό της αδυναμίας της εταιρείας να παρακολουθήσει τις διακυμάνσεις της αγοράς. Τις μεταβολές στις καταναλωτικές συνήθειες. Και γενικά τις αλλαγές που σημειώνονται στο επίπεδο μόδας. Ειδικά για τις βιομηχανίες ένδυσης, η αδυναμία αυτή έχει ολέθριες επιπτώσεις. Και έχει οδηγήσει εκτός αγοράς πολλές βιομηχανικές επιχειρήσεις του κλάδου.

ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ

Πέμπτο πρόβλημα για την βιομηχανική επιχείρηση της χώρας μας είναι η έλλειψη καινοτομιών. Όπως προκύπτει από έρευνες παγκόσμιας εμβέλειας και αναγνωρίζουν κορυφαίοι σύμβουλοι επιχειρήσεων:

Τα τελευταία 20 χρόνια παρατηρείται ριζική μείωση του μέσου χρόνου ζωής των βιομηχανικών προϊόντων. Αλλά και ταυτόχρονη άνοδος της εισόδου στην αγορά νέων καταναλωτικών αγαθών.

Μόνον το 2005, για παράδειγμα, κυκλοφόρησαν διεθνώς 21.000 νέα προϊόντα από τα οποία τα μισά είχαν χρόνο ζωής λιγότερον από έξι μήνες. Το γεγονός αυτό ωθεί τις επιχειρήσεις να δίνουν τεράστια σημασία στα τμήματα έρευνας και ανάπτυξης (R&D) που διαθέτουν. Και άρα τις κάνει περισσότερο καινοτόμες.

ΕΛΛΕΙΨΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ

Ωστόσο, ο συνδυασμός του μάρκετινγκ με τις καινοτομίες και το λανσάρισμα νέων προϊόντων στην αγορά οδηγεί στην πρακτική της αποκαλούμενης δημιουργικής προσφοράς. Στην Ελλάδα, η έλλειψη δημιουργικής προσφοράς είναι το έκτο σημαντικό πρόβλημα της ελληνικής βιομηχανίας, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν αρκεί για μία επιχείρηση να λέει ότι χρειάζονται κάποια κίνητρα για να ανοίξει αγορές και να αυξήσει τις εσωτερικές και εξωτερικές πωλήσεις της.

Είναι ζωτικό για την σύγχρονη επιχείρηση να μπορεί να διαμορφώνει η ίδια τους όρους προσφοράς και ζήτησης στην αγορά, στο μέτρο βεβαίως του εφικτού.

Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο, οι επιχειρήσεις πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η εποχή που η παραγωγή είχε ως πυξίδα της την ζήτηση πέρασε ανεπιστρεπτί.

Στις σημερινές έντονα ανταγωνιστικές οικονομίες, τα δεδομένα της εισόδου και εξόδου των προϊόντων από και στις διεθνείς και εθνικές αγορές έχουν αλλάξει. Οι οικονομίες στον αναπτυγμένο δυτικό κόσμο στηρίζονται πλέον στην δημιουργική προσφορά παρά στην ζήτηση.

Με άλλα λόγια, όπως αναγνωρίζουν πολλοί παρατηρητές, οι επιχειρήσεις που θέλουν να διαβούν στην αγορά με αξιώσεις, αντί να ικανοποιούν την ζήτηση πρέπει να δημιουργούν προσφορά.

Είναι δηλαδή απαραίτητο να διευρύνουν το πεδίο ζήτησης προσφέροντας προϊόντα και υπηρεσίες που αντιπροσωπεύουν κάτι παραπάνω σε σχέση με τον ανταγωνισμό. Αυτή δε η προστιθέμενη αξία μπορεί να είναι συνολική ή τμηματική, αρκεί να διαφοροποιεί το προϊόν από τα άλλα.

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Ερχόμαστε έτσι σε μία νέα διάσταση της μοντέρνας βιομηχανικής εποχής. Η οποία, πολύ σωστά, χαρακτηρίζεται και ως μεταβιομηχανική. Πρόκειται για την αξιοποίηση των ιδεών και των γνώσεων. Αξιοποίηση ασήμαντη στην Ελλάδα. Φαινόμενο που συνιστά το έβδομο πρόβλημα της εγχώριας βιομηχανίας. Και το οποίο συνδέεται άμεσα με το επίπεδο της εκπαίδευσής μας που είναι εξαιρετικά χαμηλό και αντιπαραγωγικό.

Είναι λοιπόν καιρός οι ελληνικές επιχειρήσεις να αφυπνισθούν. Να κινητοποιηθούν – μην περιμένοντας και πολλά από ένα αναποτελεσματικό κράτος το οποίο δύσκολα θα αλλάξει, παρά κάποιες δειλές μεταρρυθμίσεις.

Κατά συνέπεια, ένα συγκριτικό πλεονέκτημα για τις ελληνικές επιχειρήσεις και τους Έλληνες επιχειρηματίες θα ήταν σήμερα η ιώβειο υπομονή…

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Αθανάσιου Παπανδρόπουλου στο new deal