Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΣΟΥΛΗΣ

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΣΟΥΛΗΣ

Ο Λευτέρης Κουσούλης γεννήθηκε στην Ελίκα Λακωνίας το 1952. Γυμνάσιο στη Σπάρτη. Λύκειο στους Μολάους. Σπούδασε στην Πάντειο και στη Γαλλία, στη Νίκαια, την πολιτική και τα φαινόμενα εξουσίας. Από τα φοιτητικά του χρόνια, έχει ιδιαίτερα ασχοληθεί με τη μελέτη των μηχανισμών κοινωνικής και πολιτικής επιρροής. Οδηγός του επιστημονικού προβληματισμού του είναι η πρόταση: «Ιερή είναι μόνο η ελευθερία». Εργάστηκε λίγα χρόνια ως ωρομίσθιος καθηγητής. Από το 1995 εργάζεται στο χώρο του στρατηγικού σχεδιασμού και της επικοινωνίας με την εταιρεία «Λέγειν & Πράττειν». Συμμετείχε στην εκδοτική πρωτοβουλία «Το Πέρασμα», που στο σύντομο βίο της εξέδωσε 15 τίτλους. Ο Λευτέρης Κουσούλης, αρθρογραφεί συχνά στον Τύπο καθώς και στο Διαδίκτυο, τόσο για την πολιτική, όσο και για άλλες καθημερινές πλευρές της ύπαρξης.
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΣΟΥΛΗΣ
περι ευπρεπειασ

ΠΕΡΙ ΕΥΠΡΕΠΕΙΑΣ

Και τι είναι η ευπρέπεια; Mε ρωτάς.

Ευπρέπεια: ανήκει στις λέξεις που δεν έχουν εύκολο ορισμό. Δεν υπάγονται αυστηρά στα όρια του ορθού λόγου. Δε μπορεί να αποδοθεί η έννοια με τετραγωνική λογική.

Η ευπρέπεια είναι η φωνή του «εντός», ο ψίθυρος της συνείδησης προς τον άλλον. Είναι η αόρατη χειρονομία σεβασμού στην αξία του.

Η ευπρέπεια είναι στάση, είναι συμπεριφορά, είναι πνεύμα, είναι νεύμα.

Η ευπρέπεια είναι αύρα. Η αύρα της καλής θέλησης. Της καλής προαίρεσης. Της αναγνώρισης του άλλου «ως εαυτόν».

Η ευπρέπεια δεν έχει τόπους έκφρασης. Δεν έχει στιγμές ύπαρξης. Δεν ψάχνει ευκαιρίες προβολής.

Η ευπρέπεια είναι τρόπος, είναι μια άρρητη ομιλία, είναι μια κρυφή γλώσσα. Προς τον άλλον.

Η ευπρέπεια είναι «λόγος» αποδοχής, είναι πρόσκληση συνύπαρξης. Είναι ανύψωση της σχέσης. Είναι σεβασμός και αυτοσεβασμός.

Η ευπρέπεια είναι πέρα από την καλή αγωγή, το υπερτιμημένο savoir vivre, ακόμη και την ευπροσηγορία.

Η ευπρέπεια είναι πέρα από την αβρότητα, πέρα από την απλή λεπτότητα των τρόπων. Πέρα από την επιτηδευμένη αριστοκρατικότητα.

Η ευπρέπεια είναι συνείδηση. Του καθημερινού ευ πράττειν.

Η ευπρέπεια δεν είναι σεμνολογία. Δεν είναι αυτοπεριορισμός. Δεν είναι επιφύλαξη.

Η ευπρέπεια δεν είναι ευπρεπισμός.

Δεν είναι φιλαρέσκεια. Δεν είναι καλλωπισμός των λόγων και των πράξεων.

Ελλάδα 2016. Η βία της αγένειας μας θυμίζει την απουσία της ευπρέπειας.

Από την καθημερινή ζωή ως τις συμπεριφορές, τις στάσεις και το λόγο των ανθρώπων της εξουσίας, η άρνηση του άλλου πρωταγωνιστεί ως προσβολή και ως υπέρτατη εκδοχή της απρέπειας.

Η καθυστερημένη κοινωνική και πολιτική συνείδηση αρνείται να αποδεχθεί ότι ο πολιτισμός και η πνοή του είναι το νόημα και η τέχνη της συνύπαρξης.