Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

Ο Ηλίας Καραβόλιας γεννήθηκε το 1976 στη Ρόδο. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Νομικής και Οικονομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε τον θεωρητικό τομέα ειδίκευσης (Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής). Eργάστηκε σε εταιρείες ως σύμβουλος και δούλεψε στην Περιφέρεια Ν.Αιγαίου ως ειδικός συνεργάτης. Έδινε διαλέξεις στο Institute of Diplomacy and Global Affairs του Αμερικανικού Κολεγίου στην Αθήνα.Έχει κληθεί ως ομιλητής σε συνέδρια με αντικείμενο τα διεθνή χρηματοοικονομικά και την γεωπολιτική.
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ
περα απο το «αυτονοητο» ειναι το αυτονοητο

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ» ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ

,Είναι εντελώς κουραστική, για μένα τουλάχιστον, η συνεχής ανάγνωση δηλώσεων θεσμικών αξιωματούχων για την Οικονομία. Τραπεζίτες, υπουργοί, βουλευτές, πολιτευτές, τεχνοκράτες και δημοσιολογούντες πάσης φύσεως, επαναλαμβάνουν έννοιες και νοήματα χιλιοειπωμένα. Επενδύσεις, ανάπτυξη, πτώση φορολογίας, μείωση εισφορών, πάταξη γραφειοκρατίας, μεταρρυθμίσεις. Είναι άραγε τόσο «ορθόδοξη» και αυτονόητη η περιγραφή της επανεκκίνησης στην Οικονομία; Και αν ναι, τότε γιατί επί επτά χρόνια δεν ξεκολλάμε από το αυτονόητο και την θεωρητική καταγραφή του; Ώστε να περάσουμε στην έμπρακτη εφαρμογή του;

ΑΥΤΟΝΌΗΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΕΠΕΝΔΥΤΩΝ

Υπάρχουν σημαίνουσες έννοιες στην Οικονομική επιστήμη που κουβαλούν πάνω τους διαχρονικούς κώδικες και ιστορικά δεδομένα αποτελεσματικότητας. Δεν μπορεί πχ. να μιλάμε για επενδύσεις που θα φέρουν την ανάπτυξη χωρίς να ξεκαθαρίζουμε την στρατηγική προσέγγισης επενδυτών. Τι εννοώ;

Είτε επιχείρηση διοικείς είτε μια ολόκληρη οικονομία, το ρευστό για νέες επενδύσεις δεν έρχεται σε σένα από μόνο του!

Δεν έχεις »μαγαζί» ώστε να περιμένεις τον πελάτη να περάσει και να ψωνίσει. (Σημ: εμείς φυσικά νομίζουμε ότι η χώρα είναι «μαγαζί γωνία» στον πλανήτη και γεμάτη »φιλέτα») Πρέπει εσύ να πας στους έχοντες ρευστότητα. Εσύ πλησιάζεις το παραγωγικό μακροχρόνιο κεφάλαιο. Εσύ ασκείς οικονομική διπλωματία. Εσύ παραθέτεις βιώσιμες μελέτες αναπτυξιακών έργων και επενδυτικών ευκαιριών. Εσύ τις συνοδεύεις από φορολογικά κίνητρα και αντιγραφειοκρατικά μέτρα.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις απέτυχαν μεταπολιτευτικά να λανσάρουν την «μετοχή» Ελλάδα στο διεθνές μακροχρόνιο παραγωγικό κεφάλαιο.

Προσελκύαμε μόνο κερδοσκόπους στο καλύτερο προϊόν μας (δημόσιο χρέος) που απολάμβαναν με ασφάλεια (λόγω ευρώ) καλύτερες αποδόσεις από τον μέσο όρο της αγοράς ομολόγων της Ευρωζώνης.

Οι πολιτικοί μας απομόνωσαν την χώρα από το κύμα παγκοσμιοποίησης (κυρίως αυτό των τριών τελευταίων δεκαετιών). «Καταμέρισαν», στους γνωστούς-αγνώστους εγχώριους κεφαλαιούχους, τους κλάδους της Οικονομίας. Οι δε τωρινές ιδεοληπτικές πρακτικές μόνο επενδύσεις δεν προσελκύουν. Τουναντίον απωθούν εκτός συνόρων και πολλές από τις υφιστάμενες…

Ο ξύλινος λόγος και η άκαμπτη ρητορική περί θεωρητικής ανάπτυξης έχουν συμβάλλει στο να ξεχαστούν οι προϋποθέσεις της. Έχουμε εγκλωβιστεί στην μόνιμη επανάληψη του δήθεν αυτονόητου. Χάνουμε το αναγκαίο μονοπάτι δρομολόγησης των προαπαιτούμενων ενεργειών.

Επαναλαμβάνω: δεν έρχεται ο επενδυτής σε σένα αλλά πηγαίνεις εσύ σε αυτόν.

ΑΥΤΟΝΌΗΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ …ΜΕΤΡΗΜΑ

Και πηγαίνεις με εναλλακτικά πλάνα οικονομοτεχνικής αξιολόγησης έργων. Με παρουσιάσεις ευκαιριών που «καταλήγουν» σε ελκυστικούς δείκτες κερδοφορίας. Μια Οικονομία σαν την ελληνική, με υποτιμημένη την δημόσια και ιδιωτική περιουσία της, με χαμηλό πλέον εργατικό κόστος, οφείλει να «ζυγιστεί» από μόνη της πριν ψάξει κεφάλαια. Χρωστάμε στον εαυτό μας μια συνάρτηση που θα δείχνει πόσο μετριάζονται. Η εξοντωτική φορολογία και οι εισφορές, από τις υποτιμημένες αξίες απόκτησης περιουσίας. Από το κόστος κατασκευής έργων και το κόστος παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών.

Οφείλουμε να «στείλουμε» μήνυμα στο εξωτερικό με τους σωστούς πολλαπλασιαστές κερδοφορίας. Και με το πώς αυτοί  λειτουργούν σε καθεστώς υψηλών συντελεστών φορολόγησης και υποτιμημένων κλάδων για επενδύσεις. Η απαξίωση περιουσιών, το χαμηλό πλέον εργατικό κόστος και η εξειδικευμένη αποτίμηση συγκεκριμένων επιχειρηματικών ευκαιριών, μπορούν να συνδυαστούν με σταδιακή μείωση φόρων, εισφορών και λοιπών γραφειοκρατικών δαπανών. Αρκεί να μετρήσουμε, να σταθμίσουμε τα χρονικά και ποσοτικά περιθώρια.

ΑΥΤΟΝΌΗΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ

Ένα τέτοιο ολοκληρωμένο πλαίσιο ελκυστικής οικονομετρικής πρόβλεψης. Ένα τέτοιο πακέτο σταθμισμένου ρίσκου με αναλύσεις κόστους/οφέλους, μπορούν να πείσουν ομογενείς και ξένους ώστε να επενδύσουν στην «φθηνή» Ελλάδα.

Η καραμέλα της υψηλής φορολογίας πρέπει να σταματήσει. Υψηλότερη φορολογία από εμάς έχει η μισή Ευρώπη.

Εμείς όμως θέλουμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί γειτονικών βαλκανικών κρατών, που έχουν 10-20% φορολογικούς συντελεστές, αλλά ξεχνάμε ότι έχουν μισθούς κατά 20-30% χαμηλότερους. Και επικαλούμαστε συνεχώς ότι λοιπές ευρωπαϊκές χώρες που μπήκαν σε μνημόνια (πχ Κύπρος, Ισλανδία, Ιρλανδία, Πορτογαλία) βγήκαν γρήγορα από αυτά και ανέκαμψαν. Ποτέ κανείς δεν παρέθεσε την σύνθεση του ΑΕΠ αυτών των χωρών.

Ποτέ κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει την ανομοιογένεια των Οικονομιών μας και τις δομές παραγωγής και απασχόλησης που υπήρχαν προ των μνημονίων. Έχουμε ξεχάσει δε το εγκληματικό λάθος του ΔΝΤ και της αποδοχής του από τις κυβερνήσεις μας, με τους πολλαπλασιαστές που υιοθετήθηκαν από το 1ο μέχρι το 3ο μνημόνιο.

Αναλωνόμαστε σε εύκολες συγκρίσεις και επικαλούμαστε κάποιο βολικό περιγραφικό σχήμα που μοιάζει ορθόδοξο και ορθολογικό, ώστε πάντα να  αποπροσανατολιζόμαστε και να ξεχνάμε τις ιδιαιτερότητες μιας στρεβλής, κρατικοδίαιτης και ολιγοπωλιακής οικονομίας (επί πολλά χρόνια), σαν την δική μας.

Ξεχνάμε ότι πετύχαμε την μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή στην παγκόσμια ιστορία με την ταχύτερη απώλεια εθνικού προϊόντος και διαθέσιμου εισοδήματος.

ΑΥΤΟΝΌΗΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ

Η επανάληψη των μόνιμων ανισορροπιών κουράζει. Το ίδιο κουράζει και η επανάληψη δήθεν ορθόδοξων λύσεων, δήθεν ορθολογικών μονόδρομων ανάπτυξης. Όχι, δεν είναι Οικονομία μιας έστω κάποιας «κανονικότητας» η σημερινή μας κατάσταση. Δεν θα σηκωθεί η παραγωγή και η απασχόληση από τις αναμενόμενες μηχανικές λύσεις που δήθεν προσφέρουν οι νοητικοί αυτοματισμοί της ελεύθερης αγοράς (επενδύσεις- θέσεις εργασίας – έσοδα- εισόδημα). Χωρίς να ξανακάνουμε κρατικοδίαιτη την Οικονομία μας. Χωρίς να κυλήσουμε σε παροχές και υπερδανεισμό που θα τροφοδοτεί σπάταλο δημόσιο και μικρομάγαζα στον ιδιωτικό τομέα, οφείλουμε να σταματήσουμε την ροή της «μηχανικής» αναμονής για ανάκαμψη.

Η χώρα έχει ανάγκη από ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που δυστυχώς δεν ξέρουν και δεν θέλουν να το περιγράψουν οι σύγχρονοι θεματοφύλακες του ψευδο-ορθολογισμού.

Η ελληνική Οικονομία επιβάλλεται να συγχωνεύσει:

α) πολιτικές τόνωσης της ζήτησης μέσω αυξημένων δαπανών στον κρατικό προϋπολογισμό (Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων). Για συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα σε μεγάλα έργα υποδομής που θα δημιουργήσουν μόνιμη κερδοφορία και αυξητική τάση απασχόλησης, ώστε να γεννηθούν νέα αυξανόμενα εισοδήματα και

β) παράπλευρες επιχειρηματικές ευκαιρίες που θα στηρίζονται σε νέες μορφές εταιρικών σχημάτων (κοινωνικές, συνεταιριστικές, πολυμετοχικές). Που θα στοχεύουν σε πρωτογενή παραγωγή, νέες τεχνολογίες, »έξυπνες» γραμμές παραγωγής εξαγωγικών βιομηχανικών προϊόντων και ισχυρές καινοτομικές συνέργειες.

ΑΥΤΟΝΌΗΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ

Για την πρώτη κατηγορία χρειαζόμαστε ξένο ιδιωτικό κεφάλαιο και ενίσχυση του κρατικού προϋπολογισμού για δημόσιες παραγωγικές δαπάνες από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Για την δεύτερη κατηγορία χρειαζόμαστε το ελληνικό «μυαλό». Και την χρηματοδότηση δράσεων και αναγκαίων βασικών προϋποθέσεων. Όπως οι επιδοτούμενες θέσεις εργασίας σε νεοφυείς επιχειρήσεις, με χρηματοδότηση πάλι από υπερεθνικούς οργανισμούς που έχουν στο καταστατικό τους την ανασυγκρότηση των Οικονομιών.

Αρκεί να μας αφήσουν οι εταίροι δανειστές και το ΔΝΤ. Γιατί πολύ φοβάμαι ότι δεν τους ενδιέφερε ποτέ αυτό.

Και πολύ φοβάμαι ότι ένας τέτοιος στρατηγικός σχεδιασμός, που έπρεπε να γίνει από εμάς από τότε που ξεκίνησε η κρίση, δεν έγινε ποτέ. Γνωρίζαμε άραγε την αναγκαιότητα του; Ή μήπως τελικά άλλα είναι αυτά που θεωρούμε και επαναλαμβάνουμε ως αυτονόητα, λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων στα δήθεν αποτελεσματικά ορθόδοξα νεοκλασικά οικονομικά που απλά διδάσκονται στα πανεπιστήμια αλλά στην ουσία δεν λειτουργούν σε έκτακτες καταστάσεις παρατεταμένης κρίσης και ύφεσης;

* Το σκίτσο είναι του Αρκά

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Ηλία Καραβόλια στο new deal