Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

Ο Ηλίας Καραβολιάς γεννήθηκε το 1976. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Νομικής και Οικονομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ακολούθησε τον θεωρητικό τομέα ειδίκευσης (Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής) με έμφαση στις Κεφαλαιαγορές, στην Θεωρία Παιγνίων και στην Οικονομική Ψυχολογία.
Είναι επίσης απόφοιτος του Institute of Maritimes and Economic Studies στο Kensigton του Λονδίνου, όπου σήμερα διατηρεί τον τίτλο του Α' αντιπροέδρου.
Δούλεψε στο Asset Management της Northstar Finance στην Έλλάδα και μετά στον χώρο του Investment Banking στο Λονδίνο μέσω της Αxiom Capital και της Upgrade London.
Yπήρξε Council Member στην διεθνή πλατφόρμα συμβούλων Gershon Lehrman Group για θεσμικούς επενδυτές και οργανισμούς.Ήταν στο Advisory Board του think tank Paratus Global Europe και διετέλεσε Αssociate Partner της διεθνούς εταιρείας συμβούλων σε συγχωνεύσεις/εξαγορές, InVent Solutions.
Συμμετείχε στο Board of Directors δύο εισηγμένων εταιρειών στην Σόφια( Marble Arts και Mayfair Group) και για σύντομο διάστημα ήταν μέλος του Investment Committee στο SF Global Fund
Από το 2009 -2014 έδινε διαλέξεις και ήταν αναλυτής στο Institute of Diplomacy and Global Affairs του Αμερικανικού Κολεγίου στην Αθήνα καθώς και στο Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών.
Aρθρογράφοςσε έντυπα και εφημερίδες,διατηρεί συνεργασία με ελληνικά αλλά και διεθνή sites.Έχει κληθεί ως ομιλητής σε διάφορα συνέδρια με αντικείμενο τα διεθνή χρηματοοικονομικά, την γεωπολιτική, κ.ακαι φιλοξενείται κατά καιρούςσε εκπομπές ελληνικών και ξένων ΜΜΕ. Πρόσφατα έγινε μέλος του Scientific Committee στο American Institute of Geostrategy με έδρα το Los Angeles.
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ
ο μυχιοσ πατερναλισμοσ στα χρονια τησ απαξιασ

Ο ΜΥΧΙΟΣ ΠΑΤΕΡΝΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΑΞΙΑΣ

Η εικόνα είναι γνωστή σχεδόν σε όλους: λογαριασμοί στην πόρτα μετά τα μπάνια και τις διακοπές. Τράπεζες, εφορία, ασφαλιστικά ταμεία, ΕΝΦΙΑ, σχολεία και φροντιστήρια παιδιών. Αναρωτιέται κανείς πώς θα ανταπεξέλθει σε όλα αυτά, πώς θα τα διαχειριστεί. Ένα βουνό υποχρεώσεων που πνίγει κάθε σκέψη για δημιουργία, σχέδια, στόχους. Και μετά αρχίζουν οι ενοχές: »χρωστάμε και πήγαμε διακοπές, ψωνίσαμε και ρούχα, τρώγαμε όλη μέρα έξω». Και η αλυσίδα της ενοχής μεγαλώνει και συμπεριλαμβάνει όλα όσα αγοράζαμε τις καλές εποχές, με δόσεις(έπιπλα, αυτοκίνητο,ακόμη και το ίδιο το σπίτι)Δουλεύουμε περισσότερο, αμοιβόμαστε λιγότερο, χρωστάμε περισσότερα. Απλό και αντιληπτό το σχήμα, από όλους πλέον.

Να σημειώσω, ως παρένθεση, ότι ενώ το άγχος του καθενός αυξάνεται, ενώ τα βάσανα μεγαλώνουν, ενώ οι στόχοι περιορίζονται(αφού δεν συμφέρει να βγάζεις περισσότερα λεφτά),βρήκαμε ως λαός αποφόρτιση: εμφύλιος για την ύπουλη, κατά την γνώμη μου, εξομοίωση ναζισμού-κομμουνισμού. Οι Έλληνες στο facebook, για να μην αναφερθούν στον ΕΝΦΙΑ, στις τράπεζες και στα χρέη, ανταλλάσσουν δόγματα και ανιστόρητες θέσεις για τον Στάλιν, τον Χίτλερ, τον Λένιν και τον Μάρξ.

Πέρασαν χρόνια απο τότε που η γή χάθηκε κάτω απο τα πόδια μας. Και όμως είναι σαν χθές. Ο χρόνος συμπυκνώθηκε, παρέμεινε εκεί, στο απρόσμενο που έκανε ολο αυτό το σκηνικό να φαίνεται οτι δεν μας βγάζει πουθενά. Η αλήθεια είναι ότι ανάκαμψη δεν προβλέπεται σύντομα, αν και βελτιώθηκε δραστικά η εικόνα των δημοσίων μεγεθών (γιατί πολύ απλά ματώνουμε για να έχει το κράτος πλεόνασμα) Πόσο όμως κοστίζει ψυχικά αυτή η θυσία ;Πόσο άγχος ακόμη χωράει στο στενάχωρο ψυχισμό του νεοέλληνα;

Τα λάθη του καθενός μπορεί να είναι αντιληπτά μόνο απο τον ίδιο. Η σκόπιμη καλλιέργεια όμως αισθήματος μαζικής ενοχής και συλλογικής απειθαρχίας, κάποτε θα έβγαινε στην επιφάνεια ότι κρύβει μια κύρωση απέναντι στον εαυτό: την ατομική ευθύνη, τον εξατομικευμένο ανορθολογισμό. Ο καθένας εξ ημών ξέρει πόσο φταίει για τις οικονομικές του επιλογές. Ίσως όμως να φταίει τόσο όσο και για την ψήφο του, το κατ εξοχήν παράδειγμα επιλογής που απαιτεί ορθολογισμό. Υπερδανείστηκε ο Έλληνας χωρίς να υπολογίζει ότι κάποτε θα έπεφτε ο μισθός του και το εισόδημα του. Τι δεν ομολογούσε όμως στον εαυτό του ; Το ότι ποτέ δεν φαντάστηκε ότι θα τον αφήσει απροστάτευτο το κράτος του. Και εδώ είναι η μεγάλη πλάνη που κυριαρχεί σχεδόν σε όλα τα κράτη της καπιταλιστικής Δύσης, αφού ο πολίτης (όχι μόνο ως οικονομικό υποκείμενο) πιστεύει οτι ζεί κάτω απο το πέπλο της κοινής προστασίας απο το κράτος-πατερούλη.

Ένας μύχιος πατερναλισμός έθρεφε τις επιθυμίες σχεδόν όλων.Την ίδια στιγμή που βρίζαμε το κομματικό κράτος, το σπάταλο και γραφειοκρατικό Δημόσιο, στο πίσω μέρος του μυαλού μας το είχαμε ως θεματοφύλακα του επαγγελματικού μας βίου, ως αγελάδα που την αρμέγουμε, ως φορέα που θα επέμβει να σβήσει την φωτιά. Και σαν αντασφαλιστή των φόβων μας, είχαμε καταφέρει να εγκαταστήσουμε στο μυαλό μας την Ευρώπη, που μας απάλλασσε απο το δίλημμα Δύση-Ανατολή και μας επιβεβαίωνε την φαντασιακή θέσμιση μιας δήθεν αλληλέγγυας ομοσπονδίας προηγμένων λαών, χωρίς να προβληματιστούμε ποτέ γιατί αυτοί οι λαοί έφτιαχναν αυτοκίνητα και εμείς τα ψωνίζαμε με φθηνό χρήμα που οι δικές τους τράπεζες δάνειζαν στις δικές μας.

Η εποχή έχει τίτλο. Είναι ο τίτλος ενός βιβλίου του αμφιλεγόμενου μεν,αλλά αξιόλογου κατ εμέ, σλοβένου διανοητή S. Zizek: »Καλώς ήλθατε στην έρημο του Πραγματικού». Και ως Πραγματικό ορίζεται η βίαιη βιοπολιτική που στηρίζεται στην δαρβινική εκδοχή της ατομοκρατίας, σε μια άκρως ανταγωνιστική και πλήρως ιδιωτικοποιημένη οικονομία, που δεν χωράει το κράτος πρόνοιας, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, τις αξιοπρεπείς συντάξεις, τις ρήτρες εισοδήματος σε δανειακές συμβάσεις( να πέφτει η δόση αν πέφτει το εισόδημα)

Στις σκανδιναβικές και στις βορειοευρωπαικές χώρες μπορείς (ή, τουλάχιστον, μπορούσες κάποτε) να σχεδιάσεις το μέλλον σου. Να ξέρεις οτι θα έχεις νοσοκομείο για τα γηρατειά σου και σχολείο για τα παιδιά σου, ως ανταπόδοση απο την υψηλή φορολογία και τις ασφαλιστικές εισφορές. Δομήθηκε ένα οικονομικό σύστημα με επιχειρήσεις που αντέχουν να δίνουν υψηλούς μισθούς. Η επιχειρηματικότητα και η καινοτομία έθρεψαν μεν έναν μανιακό καπιταλισμό, αλλά ο προοδευτικός πολίτης ξέρει ότι θα ανταμοιφθεί για τον κόπο του, ξέρει οτι η ανεργία παραμονεύει αλλά οι ευκαιρίες πάντα υπάρχουν για όσους μοχθούν δίκαια, με προσόντα και ταλέντο. Το Κράτος λειτουργεί εκεί ως υπηρέτης.

Για να ακριβολογώ, οι δομές του έχουν αυτοματοποιηθεί και συστηματικά πλέον εξυπηρετούν το άτομο, ενίοτε το προφυλάσσουν κιόλας. Αυτό δεν σημαίνει οτι η αγορά εργασίας και ο επιχειρηματικός στίβος δεν είναι αρένα ανταγωνισμού όπου επιβιώνει ο καλύτερος αφού σε πολλές χώρες ισχύει το αυτονόητο πλέον: ο μανιακός χρηματοπιστωτικός τομέας και ολιγοπώλιο βιομηχανικών κολοσσών, δυσκολεύουν την ζωή του μέσου πολίτη, του εργαζόμενου, του ελεύθερου επαγγελματία.

Στον τόπο μας, έπρεπε να φτιάξουμε πρώτα το Κράτος και μετά τα σπιτικά μας και τις δουλειές μας. Παθογένειες δεκαετιών( όχι μόνο της μεταπολίτευσης) πήγαν να διορθωθούν απο μερικούς ικανούς  πολιτικούς. Το κόμμα όμως, οι συντεχνίες, οι χορηγοί, η μικρή και η μεγάλη διαπλοκή, η διαφθορά σε τοπική αυτοδιοίκηση και υπουργεία, αποδείχθηκαν ισχυρότερα των καλών προθέσεων.

Αλλά κάτι άλλο με ενδιαφέρει ως κατακλείδα. Ο Έλληνας, είτε ως πολίτης είτε ως πολιτικός, παραμένει δέσμιος του αρχέγονου συμπλέγματος ενοχής μεταξύ Χρέους και Περιουσίας, δηλαδή πώς να αφήσουμε κάτι σε αυτή την ζωή, για την επόμενη γενιά, πριν αποδημήσουμε. Ίσως είναι καιρός είναι να μελετήσουμε γιατί ο Πλάτωνας στους Νόμους του είχε εισηγηθεί να απαγορευτούν τα έντοκα δάνεια, πράγμα αδύνατο στην εποχή μας, αφού ο τόκος γεννά χρήμα και απαξιώνει εργασία, υποτιμά το χέρι και το ανθρώπινο μυαλό. Αυτή την απαξίωση, δυστυχώς, και την εμπλοκή της με την χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία και τον μύχιο πατερναλισμό μας, είναι που δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμα. Γι αυτήν »συνομωτεί» όλο το σκηνικό της πολυετούς κρίσης…