Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ

Ο Δημοσθένης Δαββέτας, γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει και εργάζεται μεταξύ Παρισιού και Αθήνας. Ποιητής και συγγραφέας, ζωγράφος και performer γράφει ήδη από το 1982 άρθρα και δοκίμια για τα περιοδικά και τις εφημερίδες Art Forum, Art in America, Art Studio, Beaux-Arts Magazine, Galleries Magazines, Liberation, Parkett, Risk στις πολιτιστικές στήλες. Από το 2010 αρθρογραφεί για την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος.
Σε όλη τη διάρκεια της πορείας του, συμμετέχει στην σύνταξη καταλόγων και μονογραφιών σημαντικών καλλιτεχνών για Μουσεία, ενώ δίνει διαλέξεις σε Σχολές Τέχνης και Πανεπιστήμια.
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ
ο ηρακλησ και ο ουαχαμπισμοσ

Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΙ Ο ΟΥΑΧΑΜΠΙΣΜΟΣ

Όποιος νομίζει ότι το ισλαμικό κράτος (ISIS) ηττήθηκε κι έτσι γλυτώσαμε από την εμμονή των ισλαμιστών να δημιουργήσουν κράτος , μάλλον είναι επικίνδυνα αφελής. Γιατί με το που έπεσε η Μοσούλη, σε ένα άλλο μέρος της γης, στις Φιλιππίνες, στο νησί Mindanao, οι υποστηρικτές του ISIS, η ομάδα τζιχαντιστων με τ’ονομα Maute, κατέλαβαν την 200.000 κατοίκων πόλη Marawi κι άρχιζαν να εφαρμόζουν τον ισλαμικό νόμο. Παρά την σκληρή προσπάθεια του στρατού δεν έχει ακόμα ανακαταληφθεί η περιοχή κι υπάρχουν πολλά θύματα κι από τις δυο πλευρές, ενώ ως συνήθως οι χριστιανοί της πόλης κρύβονται γιατί σφαγιάζονται.

Ο Ουαχαμπισμος αυτός ο μουσουλμανικός πουριτανισμός που γεννήθηκε τον 18ο αιώνα από έναν Σεΐχη σύμμαχο της φυλής Σαουντ, εξελίσσεται σε μια μαζικής δολοφονίας ιδεολογία, η οποία βοηθούμενη από τα πετροδολάρια της Σαουδικής Αραβίας κι από την συχνά ανεύθυνη οικονομική πολιτική των ΗΠΑ (η στήριξη τους στην Σ. Αραβία μ’ανταλλαγμα πετρέλαιο), έρχεται να γίνει μια ασύμμετρη απειλή διεθνώς.

Εκεί που νομίζουμε ότι με το τέλος του Σοβιετισμού και την πτώση του τείχους του Βερολίνου, θα γλυτώναμε από πολιτικές κινδύνου μαζικής καταστροφής, βρισκόμαστε εδώ και καιρό αντιμέτωποι με τα κεφάλια της Λερναίας Υδρας. Όπως κατά την ελληνική μυθολογία μόλις της έκοβαν ένα κεφάλι φύτρωναν αμέσως στην θέση του δυο, έτσι και στην περίπτωση του Ισλαμικού κράτους , μόλις αυτό διαλύεται ένα άλλο αμέσως φυτρώνει άλλου. Γεννιέται έτσι ένα είδος δολοφονικού τουρισμού με κάλεσμα προς νέους τζιχαντιστες. Επισκεφθείτε τους λέει, μετά τις όμορφες όχθες του Εφρατη ποταμού, τις Φιλιππίνες για να συνεχίσετε να σκοτώνεται «άπιστους»ευχάριστα. Κι είναι ακριβώς αυτό το άκρως επικίνδυνο πνεύμα του Ουαχαμπισμου που δεν θέλουν να καταλάβουν πολλοί από τους Δυτικούς διανοούμενους.

Υπάρχει μια τάση στην Δυτική διανόηση που πιστεύει ότι αυτή η ισλαμική τρομοκρατία είναι ένα ανάλογο κοινωνιολογικό φαινόμενο όπως αυτό των τρομοκρατικών ομάδων της δεκαετίας του ’70 με τις ερυθρός ταξιαρχίες στην Ιταλία η την ομάδα Μπάαντερ Μάινχοφ στην Γερμανία. Εδώ είναι το λάθος τους. Γιατί τα τρομοκρατικά αυτά γκρουπούσκουλα μόλις συνελήφθησαν οι αρχηγοί και κάποια δραστήρια μέλη τους έσβησαν.

Στον ισλαμισμό όμως έχουμε μεγάλο πλήθος λόγω κοινωνιολογικών ριζών του Ισλάμ κι ακόμη έχουμε το φαινόμενο πολλοί νέοι από πολλές ισλαμικές χώρες να πηγαίνουν να σπουδάζουν δωρεάν θεολογία στην Σ. Αραβία. Όταν δε επιστρέφουν στις χώρες τους κι ειδικά σ’οσες είναι κοντά στην Ουαχαμπικη ιδεολογία , να παίρνουν υψηλές θέσεις σε πανεπιστήμια και να διδάσκουν έτσι το πνεύμα του Ουαχαμπισμου στους νέους . Πχ στην Ινδονησία ο Ουαχαμπισμος όλο και κερδίζει έδαφος κάτι που συμβαίνει σε πολλές Ασιατικές χώρες. Φαίνεται ότι ο Ουαχαμπισμος πολλαπλασιάζεται μεταφερόμενος στην Ασία. Τα κεφάλια της Λερναίας Υδρας ξανά φυτρώνουν ασταμάτητα. Μας μένει να βρούμε τον νέο Ηρακλή για να δράσει έξυπνα κι αποτελεσματικά.