Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ

Ο Δημοσθένης Δαββέτας, γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει και εργάζεται μεταξύ Παρισιού και Αθήνας. Ποιητής και συγγραφέας, ζωγράφος και performer γράφει ήδη από το 1982 άρθρα και δοκίμια για τα περιοδικά και τις εφημερίδες Art Forum, Art in America, Art Studio, Beaux-Arts Magazine, Galleries Magazines, Liberation, Parkett, Risk στις πολιτιστικές στήλες. Από το 2010 αρθρογραφεί για την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος.
Σε όλη τη διάρκεια της πορείας του, συμμετέχει στην σύνταξη καταλόγων και μονογραφιών σημαντικών καλλιτεχνών για Μουσεία, ενώ δίνει διαλέξεις σε Σχολές Τέχνης και Πανεπιστήμια.
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ
μια αλλη ερμηνεια των συνορων

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ

Από την Ουκρανία, ως την Μέση Ανατολή αλλά και στην Ασία, το θέμα των συνόρων έχει επανέλθει στην πρώτη γραμμή των συζητήσεων. Τι σημαίνει όμως σύνορο; Μήπως κλείσιμο στον εαυτό μας όπως μια ισχυρή πολιτική τάση υποστηρίζει; Η άνοιγμα προς το διαφορετικό με στέρεη βάση; Είναι φοβικό σύνδρομο το σύνορο η μήπως είναι αυτο- γνωσιακή καλλιέργεια; Είναι ο δρόμος προς μια κλειστή κοινωνία που θα μαραθεί στον αμυνόμενο στο διαφορετικό αυτοθαυμασμού της; Είναι αυτοκαταστροφική τάση; Η κάτι άλλο, μια αναγκαία κάποιες φορές προσπάθεια επαναπροσέγγισης του εαυτού μας;

Ας το δούμε.

Σύνορο δεν σημαίνει αποκλεισμός στην φύση. Το αντίθετο σημαίνει όριο. Κρατώντας τα όρια τους τα είδη (χωρίς να απαγορευεται η ανάμειξη τους ) μπορούν και διατηρούν την φυσική τους ταυτότητα, συνθήκη ικανή της εξέλιξης και του μετασχηματισμού. Γνωρίζοντας τα όρια μπορείς να προσεγγίσεις και να συν – εξελιχθείς διχως τον βίαιο τρόπο μιας α-ταυτοτικης ταραχής που οδηγεί σ’αποπτοσανατολισμο και σύγχυση. Η γνώση των οριων σημαίνει διατηρώ ζωντανή την μνήμη μου, δηλαδή την ιστορία μου, τις παραδόσεις μου .

Συνεπως σ’αυτη την περίπτωση σύνορο δεν σημαίνει αυτοαποκλεισμος η αυτοκτονική «καθαρότητα» αλλά ταυτοτικη γνώση, αναγκαία για μια σταθερή πρόοδο όπως λέει κι ο Αριστοτελης. Η αυτογνωσία του ορίου -συνόρου δεν αποκλείει το άνοιγμα προς τον γείτονα η την διαφορετικότητα . Δεν αποκλείει την μειονότητα η την δημιουργική διεύρυνση που μιλά ο Καντ. Το αντίθετο, χώρα που έχει ξεχάσει την Ιστορία της, την πολιτισμικη της μνήμη η τον παραδοσιακο της εαυτό χάνει τις ρίζες της και μοιάζει με δέντρο που ανα πάσα στιγμή μπορεί το τσακίσει ο δυνατός ανεμος. Το όριο-σύνορο , ως αυτό γνωσιακή μνήμη εμποδίζει το πολιτισμικό και πολιτικό Αλτσχάιμερ , γίνεται γλώσσα- τόπος , γίνεται γλώσσα-πατρίδα που κάνει τους πολίτες της χώρας ναναι διχως φόβο απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και ναναι πιο γενναιόδωροι στην κάθε μορφής διαφορετικότητα . Η αυτό γνωσιακή γλώσσα -όριο μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει στο-πέρα-από-το-όριο γιατί ακριβώς δεν στηρίζεται μόνο Σ εμπορικές βάσεις αλλά παράλληλα έχει και πολιτισμικές . Η παράλληλη ανάπτυξη οικονομίας και πολιτισμού είναι το θεμέλιο μιας ποιοτικής ζωής και μιας υγείας της χώρας .

Ο Αριστοτελης θεωρούσε αναγκαία συνθήκη την παράλληλη καλλιέργεια οικονομίας και πολιτισμού για την Αναπτυξη ενός τόπου. Και κάτι ακόμα : ας δούμε επίσης διαφορετικά την λέξη κυρίαρχος πουναι Συγγενης με την λέξη σύνορο . Κυρίαρχος δεν σημαίνει υποχρεωτικά κυριαρχώ σε κάποιον άλλον , τον καταδυναστεύω , τον εξουσιάζω και διαφορά τέτοια λαϊκιστικά που επανειλλημένα οι εχθροί των συνόρων χρησιμοποιούν για να φοβίσουν τον διαλογο περί συνόρων . Αντίθετα κυρίαρχος όπως το εννοούσε κι ο Νίτσε σημαίνει κύριος του εαυτού σου . Να ελέγχεις τον εαυτό σου και τα πάθη σου δηλαδή Νασαι αυτό -ελεγχόμενος όπως ένας καλλιεργημένος άνθρωπος . Μόνο μέσω της εκπαίδευσης μπορεί μια χώρα να φτάσει Σ αυτό το επίπεδο της πολιτισμικής κι ιστορικής αυτοκυριαρχίας , ικανής ν’αξιοποιησει ποιοτικα και δημιουργικά την έννοια του συνόρου ως μονίμως έτοιμο για διαλογο όριο με το άγνωστο , το άλλο , το διαφορετικό ακόμη και το «εχθρικό».