Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017
ΙΩΝ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

ΙΩΝ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

Ίων Παπαδάκης (ή αλλιώς «Ιονιστής») έγινε δημοσιογράφος και «ραδιοφωνιτζής» από χόμπι (καμία σχέση με ότι σπούδασε). Λάτρευε το γράψιμο από παιδάκι, όμως τον στοίχειωνε αυτό που άκουγαν οι γονείς του από τους καθηγητές του: «Καταπληκτική η έκθεση του γιού σας… Όμως είναι πάλι εκτός θέματος!»
Τι πάει να πει εκτός θέματος ρε φίλε; Πώς είναι δυνατόν η σκέψη σου, η άποψή σου, τα συναισθήματά σου να είναι εκτός θέματος; Τελικά, έκανε επάγγελμα το «θέμα» και παρέμεινε «εκτός θέματος» στην προσωπική του ζωή…
Ξεκίνησε από σπικαζ για διαφημιστικά, μετά περιοδικά και μετά «τρούπωσε» στον μεγάλο του έρωτα, την εφημερίδα… Από υλατζής, μέχρι διευθυντής! Επικαιρότητα, 24 Ώρες, Εσπρέσο, Αυριανή, Αθηναϊκή, Καρφί, Απογευματινή, Σφήνα, Athens Voice, Παρασκήνιο… (Να μην πούμε για ραδιόφωνο, περιοδικά και ολίγον από τηλεόραση)
Δημοσιογράφος λοιπόν στο επάγγελμα… Μην ακούτε αυτά που λένε μερικοί «συνάδελφοι» περί λειτουργήματος. Λειτούργημα κάνουν οι γιατροί, οι δάσκαλοι, άντε και οι παπάδες! Οι δημοσιογράφοι είναι πληρωμένοι δολοφόνοι, Ταλιμπάν, Μουτζαχεντίν πως το λένε… Έτσι προσπάθησε να είναι «πληρωμένος» και όχι δολοφόνος και θέλει να πιστεύει ότι τα κατάφερε…
Ο «Ιονιστής» είναι ο άλλος του εαυτός… Γράφει και με αυτό το όνομα τα τελευταία 20 χρόνια τόσο σε εφημερίδες και ιστοσελίδες όσο και στο blog του, έτσι για την ψυχοθεραπεία του πράγματος…
Έχει δουλέψει με τους καλύτερους και με τους χειρότερους… Έχει γνωρίσει ανθρώπους, πολλούς ανθρώπους! Άλλους τους λάτρεψε, άλλοι τον γοήτευσαν και άλλους τους μίσησε…
Και όλα αυτά με πάθος! «Σωστό ή λάθος κάντο με πάθος» είναι το μότο του και συνεχίζει να είναι «εκτός θέματος», αρνούμενος να επιλέξει το μέτριο, όταν υπάρχει το καλύτερο! Και πιστέψτε με η ζωή του είναι βασισμένη σε… αληθινή ιστορία!»
ΙΩΝ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ
μεγαλειο να ξερεισ ποτε να «φευγεισ»

ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΤΕ ΝΑ «ΦΕΥΓΕΙΣ»

Δεν τον ψήφισα ποτέ. Παρόλα αυτά ήταν ένα μυθικό πρόσωπο και –ίσως- ο τελευταίος «μεγάλος» στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας…

Ένας τεράστιος πολιτικός «έφυγε» χθες αφήνοντας τη σφραγίδα του σε συγκλονιστικές στιγμές της μεταπολεμικής Ελλάδας. Αμφιλεγόμενος -όπως όλοι οι μεγάλοι πολιτικοί άλλωστε- έχει συνδέσει το όνομά του με την τέχνη της διαπλοκής, τον «ανένδοτο», το «βρώμικο ‘89» και στιγμές που όσο και αν το θες, είναι αδύνατον να προσπεράσεις αβίαστα!

Σίγουρα όμως αγωνίστηκε για τη «φανέλα» που πίστεψε και έμεινε πιστός…

Είναι ο άνθρωπος που σήκωνε το τηλέφωνο και επικοινωνούσε με τον πιο μισητό (πολιτικά) αντίπαλό του, είναι ο άνθρωπος που κάθισε σε ένα τραπέζι με τον Χαρίλαο Φλωράκη και τον Λεωνίδα Κύρκο για το καλό της Ελλάδας, είναι ο άνθρωπος που έχει ακούσει και έχει κατηγορηθεί όσα λίγοι ακόμα και τις επόμενες εκατονταετίες!

Δεν ξέρω αν ο ιστορικός του μέλλοντος θα μπορέσει να τον χαρακτηρίσει με ασφάλεια, ούτε αν θα επαληθευθούν όσα του αποδόθηκαν για την πολιτική του διαδρομή…

Ένα ξέρω: Ότι στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αξίζει ένας τεράστιος σεβασμός γιατί –χωρίς καμία αμφιβολία- ήταν ο τελευταίος μεγάλος πολιτικός που πέρασε από την Ελλάδα

Δεν παρακολουθώ ποδόσφαιρο. Παρόλα αυτά τον ήξερα και –ίσως- είναι (και θα είναι) ο μακροβιότερος capitano που γύρισε την πλάτη στην φρενίτιδα των εκατομμυρίων και έμεινε για 25 χρόνια, πιστός στη «φανέλα»!

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη που θα κρίνει αν ο Francesco Totti ήταν καλός ποδοσφαιριστής ή όχι! Είναι όμως ένας αθλητής που έμεινε πιστός στην ομάδα του για 25 ολόκληρα χρόνια και που κατάφερε να την οδηγήσει σε νίκες, τρόπαια και γύρους θριάμβου!

Ναι! Σίγουρα έζησε ήττες… Σίγουρα έζησε το γιουχάισμα, όλων αυτών που χθες έκλαιγαν επειδή θα «αποχωρούσε»…
Σίγουρα απογοητεύτηκε και –ίσως- κάποιες στιγμές ένιωσε προδομένος…

Παρόλα αυτά σαν αληθινός μονομάχος στάθηκε όρθιος, πολέμησε και τη στιγμή της υπόκλισης πήρε αυτό που του άξιζε: τον τεράστιο σεβασμό από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη!

Γιατί η απώλεια (όποια και αν είναι αυτή) αναγκάζει όλους μας, να δούμε την αληθινή διάσταση των ανθρώπων που «χάνουμε»!

Δύο πρόσωπα τόσο «ξένα» μεταξύ τους, με διαφορά λίγων ωρών, επέλεξαν την «έξοδό τους» αφήνοντας, στον «μάταιο τούτο κόσμο» (που λέει και ο ποιητής), το στίγμα τους.

Υποκλίθηκαν και είπαν «αντίο» αναγκάζοντας τους αιμοδιψείς «θεατές της αρένας» να σηκωθούν όρθιοι και να τους χειροκροτήσουν! Και –σίγουρα- κάποιοι ένιωσαν ντροπή, που δεν χειροκρότησαν νωρίτερα…

Ο Κωνσταντίνος Μητροτάκης, για κάποιους ο «γκαντέμης διαπλεκόμενος» και, για άλλους ένας τεράστιος πολιτικός «έφυγε» ήσυχα κάνοντας την μίζερη πολιτική ζωή μας παμπτωχη και όλους μας να αναρωτιόμαστε: «και τώρα ποιος έμεινε»;

Ο Francesco Totti αποφάσισε να… κρεμάσει τα παπούτσια του και να αποχωρήσει με το «10» όχι μόνο στην πλάτη του αλλά (όπως λένε οι γνωρίζοντες το άθλημα και στην 25χρονη καριέρα του, κάνοντας το άθλημα φτωχότερο και την «παράγκα» πιο… ευρύχωρη!

Αναρωτιέμαι…

Πόσο δίκαιοι είμαστε πριν την απώλεια; Πόσο «μικροί», εμπαθείς και άδικα κριτικοί μπορούμε να γίνουμε, όταν δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε, πόσο τρομακτικό είναι «τα δεδομένα μας να γίνονται ζητούμενα»;

Αναρωτιέμαι…