Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017
ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ

Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ, σπούδασε Νομικά και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και παρακολούθησε ειδικά σεμινάρια επικοινωνίας στην Αγγλία. Ιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος της διαφημιστικής εταιρείας Ananas Α.Ε. από το 1987. Εκλεγμένο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Εταιρειών Διαφήμισης και Επικοινωνίας για τέσσερις συνεχόμενες θητείες. Έχει εργαστεί για τις προεκλογικές εκστρατείες πολιτικών προσώπων και συνδυασμών, καθώς και ως σύμβουλος επικοινωνίας για πολλούς πολιτικούς και οργανισμούς, με πιο πρόσφατη απ’ όλες τις τακτικές συνεργασίες του, εκείνη με τον Πρόεδρο της Ένωσης Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδας.Από το 1997, διευθύνει και συντονίζει το επιτελείο επιστημονικών συνεργατών της Think Politics, αναλαμβάνοντας πλήθος υποψηφίων και σημειώνοντας εξαιρετικά ποσοστά επιτυχίας. Είναι συγγραφέας των εξειδικευμένων πρακτικών οδηγών Πολιτικής Επικοινωνίας «Πώς να κάνετε σωστή Προεκλογική Εκστρατεία» (1998) και «Πώς να κερδίσετε στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης» (2006). Αρθρογραφεί σε τοπικής και εθνική κυκλοφορίας εφημερίδες, καθώς και σε εξειδικευμένα επαγγελματικά έντυπα στο χώρο της Επικοινωνίας.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ
με τη σκεψη στην αποχη

ΜΕ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ

Σήμερα που η απαξίωση της πολιτικής έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, σαράντα εννέα τοις εκατό των ψηφοφόρων δηλώνουν αναποφάσιστοι στην τελευταία δημοσκόπηση, ενώ σαράντα πέντε τοις εκατό προτίμησαν την αποχή στις τελευταίες εκλογές, η επικοινωνία ενός πολιτικού φορέα ή προσώπου, αποτελεί ύψιστη στρατηγική επιλογή αρκεί να συνδυάζεται με την «ενεργητική ακοή» του πολιτικού. Βασική προϋπόθεση για τη σωστή τέχνη της επικοινωνίας είναι ο πολιτικός και πολίτης να μιλάνε την ίδια γλώσσα. Να καταλαβαίνει τα προβλήματα του πολίτη και να προτείνει απλά και κατανοητά τις λύσεις που απαιτούνται χωρίς βαρύγδουπους, δυσνόητους και το κυριότερο, φθαρμένους όρους.

Όλες οι δημοσκοπήσεις συμφωνούν στο γεγονός ότι η πλειοψηφία των πολιτών δεν εμπιστεύεται το σημερινό πολιτικό σύστημα, είναι θυμωμένοι και οργισμένοι μαζί τους και με την απάθεια τους δείχνουν την πλήρη αδιαφορία τους για ότι κι αν τους συμβεί. Φυσικά αδιαφορούν σε μεγάλο ποσοστό, εξήντα δύο τοις εκατό δείχνει μια δημοσκόπηση, για τις μεταξύ των κομμάτων αντιπαραθέσεις, διαξιφισμούς, κοκορομαχίες. Ο πήχυς των κομμάτων εξουσίας είναι στα χαμηλότερα, οι υποσχέσεις και εξαγγελίες έχουν περιοριστεί και η κοινή γνώμη αξιολογεί αρνητικά και την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση δίνοντας της την πρωτιά με αναιμικά ποσοστά!

Τα επιτελεία των κομμάτων ψάχνονται αν λείπει ένας ιδεολογικός στόχος, ένα νέο αφήγημα, μια νέα πολιτική πρόταση, μια «καθαρή» γλώσσα ή η πλήρης ανανέωση του πολιτικού προσωπικού. Το τελευταίο δεν συμφέρει κανέναν γι αυτό και προσπαθούν να «φτιασιδώσουν» λίστες ψηφοδελτίων με νέα πρόσωπα και «φόντα» εκδηλώσεων. Ξέρουν πολύ καλά ότι ο απαξιωτικός χαρακτηρισμός «όλοι τα ίδια είναι», αφορά κατά κύριο λόγο το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων εξουσίας. Ακόμη και ο αρχηγός δεν μπορεί να αλλάξει ριζικά το κόμμα του από πρόσωπα, λόγω πολιτικών ισορροπιών και συμβιβασμών για τη διατήρηση του ελέγχου του κόμματος και της θέσης του.

Σήμερα το πενήντα τοις εκατό του εκλογικού σώματος ψηφίζει και αποφασίζει για την κυβέρνηση που θα έχουμε την επόμενη μέρα. Στόχος των υπαρχόντων κομμάτων θα πρέπει να είναι το άλλο πενήντα τοις εκατό των αδιάφορων ψηφοφόρων που θα προτιμήσουν την αποχή. Είναι αρκετά μικρή η πιθανότητα, μηδαμινή θα λέγαμε, να υπάρξει προς το παρόν μια άλλη λύση, με ένα νέο πολιτικό φορέα με ηγέτη ένα νέο, άφθαρτο, οραματιστή, ρεαλιστή, με όρεξη για δημιουργία και «τσαγανό» για τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις επανεκκίνησης της οικονομίας της χώρας μας. Οι πολιτικοί «σωτήρες» δυστυχώς εμφανίζονται πάντα μετά την καταστροφή όπως διδάσκει η ιστορία.

Οι σύμβουλοι χάραξης της πολιτικής στρατηγικής της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχουν έναν δύσκολο έργο να επιτελέσουν. Να μην επαναπαύονται στις δημοσκοπήσεις, στη θεωρία του ώριμου φρούτου, να αποφεύγουν τις μεγαλοστομίες για εντυπωσιακές νίκες, να αντιμετωπίσουν το εκλογικό σώμα ως ανθρώπους με θέσεις και απόψεις και όχι μόνο σαν ψηφοφόρους.

* Το σκίτσο είναι του Θοδωρή Μακρή