Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ

Ο Δημοσθένης Δαββέτας, γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει και εργάζεται μεταξύ Παρισιού και Αθήνας. Ποιητής και συγγραφέας, ζωγράφος και performer γράφει ήδη από το 1982 άρθρα και δοκίμια για τα περιοδικά και τις εφημερίδες Art Forum, Art in America, Art Studio, Beaux-Arts Magazine, Galleries Magazines, Liberation, Parkett, Risk στις πολιτιστικές στήλες. Από το 2010 αρθρογραφεί για την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος.
Σε όλη τη διάρκεια της πορείας του, συμμετέχει στην σύνταξη καταλόγων και μονογραφιών σημαντικών καλλιτεχνών για Μουσεία, ενώ δίνει διαλέξεις σε Σχολές Τέχνης και Πανεπιστήμια.
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ
κινα: θεληση για δυναμη

ΚΙΝΑ: ΘΕΛΗΣΗ ΓΙΑ ΔΥΝΑΜΗ

Την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα για Τρίτη φορά μέσα σε λίγους μήνες στην Κίνα. Με αυτό το ταξίδι μου άρχισε να ξεκαθαρίζει στο μυαλό μου το βασικό χαρακτηριστικό της σύγχρονης Κίνας κατά την γνώμη μου: η θέληση για δύναμη.

Οι σύγχρονοι Κινέζοι (από την ηγεσία ως τον βασικό καθημερινό πολίτη) κατάλαβαν ότι η ανταγωνιστικότητα (που είναι και στοιχείο της κουλτούρας τους) μπορεί να τους ωθήσει στο να γίνουν πρωταγωνιστές της παγκόσμιας σκηνής.

Πειθαρχημένοι, συγκεντρωμένοι, εφαρμόζοντας τους γενικούς κανόνες σχεδίων που εκπορεύονται από την κρατική κομματική πολιτική, έδωσαν μεγάλη ώθηση στην παραγωγικότητα. Θέληση για δύναμη και παραγωγικότητα συνεργάζονται άριστα. Και συνθέτουν το οικονομικό πρόσωπο της εθνικής τους ταυτότητας.

Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι κατάφεραν να γίνουν οι βασικοί παγκόσμιοι παίκτες. Στέκουν επάξια και απειλητικά δίπλα σε Αμερική, Ρωσία, Ευρώπη κλπ.

Η ΚΊΝΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗΣ…

Αντιγράφουν έξυπνα την δυτική τεχνολογία και λειτουργία της αγοράς. Αρνούνται τους κανόνες της έμμεσης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Έφτιαξαν ένα δικό τους μοντέλο. Τον κρατικό, κομμουνιστικό καπιταλισμό. Που ενώ στην Σοβιετική περίπτωση (αν κι οι ιστορικές, πολιτικές διάφορες είναι τεράστιες) δεν λειτούργησε, στην περίπτωση της Κίνας λειτουργεί.

Οι πρόσφατες στατιστικές δείχνουν άνοδο του βιοτικού επιπέδου της μεσαίας τάξης. Ενώ η Πλουτοκρατία καλά κρατεί σε επίπεδο κρατικών ολιγαρχών.

Θα έλεγε κανείς ότι θα είναι γι αυτούς αρκετή μια τέτοια οικονομική επιτυχία.

Απ” ό,τι φαίνεται όχι.

Η θέληση για δύναμη τούς στρέφει στο πεδίο πολιτισμού με το ίδιο ανταγωνιστικό πάθος.

Μουσεία, εκθέσεις (με ιστορικό και σύγχρονο περιεχόμενο), συλλογές έργων τέχνης, συνέδρια , αγορές έργων τέχνης, εκδόσεις, θέατρα, κινηματογράφος… Όλα κινούνται σε ξέφρενο ρυθμό με αστρονομικά ποσά. Ό,τι πιο εκλεκτό υπάρχει παγκοσμίως και ειδικά στον Δυτικό πολιτισμό γίνεται αντικείμενο της πολιτισμικής τους Βουλιμίας.

Τώρα τελευταία έχουν επίσης επικεντρωθεί στην κλασσική παιδεία. Οι παραγγελίες και τα πλάνα για εκπαιδευτική υιοθέτηση των Ελλήνων κλασικών φιλοσόφων βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Για να μην μιλήσω και για την επιθυμία τους να αγοράσουν ελληνική γη.

Θα μπορούσα να αναφερθώ και σε πολλά αλλά στοιχεία όπως αυτό του τουριστικού, διαστημικού, στρατιωτικού ή καταναλωτικού ανταγωνισμού ή ακόμη καινοτομικού ανταγωνισμού.

Όμως όλα καταλήγουν στην ουσία αυτής της λογικής που επικεντρώνεται στην αρχική μου διαπίστωση. Ως καθοριστικό συστατικό της σημερινής κινεζικής συλλογικής προσωπικότητας: στην θέληση για δύναμη.

Θα τολμούσα να πω ότι είναι μια μορφή σύγχρονης υπαρξιακής τους πραγματικότητας.

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Δημοσθένη Δαββέτα στο new deal