Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

Ο Ηλίας Καραβολιάς γεννήθηκε το 1976. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Νομικής και Οικονομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ακολούθησε τον θεωρητικό τομέα ειδίκευσης (Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής) με έμφαση στις Κεφαλαιαγορές, στην Θεωρία Παιγνίων και στην Οικονομική Ψυχολογία.
Είναι επίσης απόφοιτος του Institute of Maritimes and Economic Studies στο Kensigton του Λονδίνου, όπου σήμερα διατηρεί τον τίτλο του Α' αντιπροέδρου.
Δούλεψε στο Asset Management της Northstar Finance στην Έλλάδα και μετά στον χώρο του Investment Banking στο Λονδίνο μέσω της Αxiom Capital και της Upgrade London.
Yπήρξε Council Member στην διεθνή πλατφόρμα συμβούλων Gershon Lehrman Group για θεσμικούς επενδυτές και οργανισμούς.Ήταν στο Advisory Board του think tank Paratus Global Europe και διετέλεσε Αssociate Partner της διεθνούς εταιρείας συμβούλων σε συγχωνεύσεις/εξαγορές, InVent Solutions.
Συμμετείχε στο Board of Directors δύο εισηγμένων εταιρειών στην Σόφια( Marble Arts και Mayfair Group) και για σύντομο διάστημα ήταν μέλος του Investment Committee στο SF Global Fund
Από το 2009 -2014 έδινε διαλέξεις και ήταν αναλυτής στο Institute of Diplomacy and Global Affairs του Αμερικανικού Κολεγίου στην Αθήνα καθώς και στο Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών.
Aρθρογράφοςσε έντυπα και εφημερίδες,διατηρεί συνεργασία με ελληνικά αλλά και διεθνή sites.Έχει κληθεί ως ομιλητής σε διάφορα συνέδρια με αντικείμενο τα διεθνή χρηματοοικονομικά, την γεωπολιτική, κ.ακαι φιλοξενείται κατά καιρούςσε εκπομπές ελληνικών και ξένων ΜΜΕ. Πρόσφατα έγινε μέλος του Scientific Committee στο American Institute of Geostrategy με έδρα το Los Angeles.
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ
Kainotomia vs καφετεριασ στη χωρα τησ εμμονησ

KAINOTOMIA Vs ΚΑΦΕΤΕΡΙΑΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΕΜΜΟΝΗΣ

Nομίζω ότι δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς την μελέτη της Endeavor Greece, που δημοσιεύεται εδώ, σύμφωνα με την οποία το 84% των επιχειρήσεων που δημιουργήθηκαν εντός της περιόδου της κρίσης( 2012-2016) συνεχίζουν να αφορούν κλάδους εγχώριου προσανατολισμού ( με μόλις το 16% σε εξαγωγικούς τομείς) και συγκεκριμένα μπαρ,καφέ, εστιατόρια και μαγαζιά ένδυσης . Εκεί δυστυχώς εξαντλείται, ακόμα, η επιχειρηματικότητα των Ελλήνων.

Δεν βάζουμε μυαλό σε αυτή τη χώρα. Δεν κατανοούμε γιατί φθάσαμε ως εδώ. Μας βολεύει- όλους- να κατηγορούμε μόνο το αιώνιο φαύλο και σπάταλο κράτος, το πελατοκεντρικό σύστημα και την κακοδιαχείριση του Δημοσίου απο μέτριους έως ανίκανους πολιτικούς. Και φυσικά, επικαλούμαστε πάντα τον “υγιή” ιδιωτικό τομέα που στραγγαλίζεται απο τους φόρους, την γραφειοκρατία, το εχθρικό επιχειρηματικό κλίμα. Ουδείς διαφωνεί, εννοείται.Πώς να γίνουν επενδύσεις ; Εκλογές κάθε δύο χρόνια και το Δημόσιο να είναι συνέταιρος κατά 60-70 % της όποιας νεας επιχείρησης ! Αναρωτιέμαι όμως, πότε είχαμε χαμηλούς φόρους στην Ελλάδα και δεν το ξέραμε ; Πότε, εδώ και 35-40 χρόνια, είχαμε μεγάλο αριθμό άμεσων ξένων επενδύσεων;

Η οικονομία μας ήταν και είναι, σε τεράστιο βαθμό, η οικονομία του μικρού ελληνικού καταστήματος και των μικρών ατομικών  επιχειρήσεων παροχής υπηρεσιών.  Η δε οικοδομή υπήρξε μεν η ατμομηχανή της ανάπτυξης αλλά το προιόν( στέγη) το αγόραζε ο Έλληνας με δανεικά, λόγω του φθηνού ευρώ. Αυτά δεν είναι στοιχεία υγιούς και βιώσιμου παραγωγικού μοντέλου. Όλοι θέλαμε να πλουτίσουμε, με ιδέες μη καινοτόμες και χωρίς να βάλουμε λεφτά. Όλοι θέλαμε να αγοράσουμε σπίτι δυσανάλογο με τα εισοδήματα μας και να καταναλώνουμε από το μέλλον. Η Οικονομία όμως είναι σαν την Φύση: εκδικείται όποιους την απομακρύνουν  από τα σημεία ισορροπίας της.

Το περιβάλλον δημοσιονομικής πειθαρχίας που μας επιβάλλεται 7 χρόνια συνεχώς από τους δανειστές έχει σκοτώσει, εκτός από την ρευστότητα, και τους δύο βασικούς πυλώνες για βιώσιμη ανάπτυξη, που πρέπει να στηρίζουν την οικονομία μιας σύγχρονης χώρας: έρευνα και καινοτομία. Χωρίς χρηματοδότηση σε αυτούς τους τομείς, η Ελλάδα δεν θα ανακάμψει οικονομικά. Πρέπει τα νέα  παιδιά να καινοτομήσουν, με ιδέες σύγχρονες, να χρησιμοποιήσουν τις νέες τεχνολογίες (και να μην χρησιμοποιούνται αυτοί οι ίδιοι από τα διεθνή διαδικτυακά ολιγοπώλια) .Πρέπει οι Έλληνες νέοι επιστήμονες να κατανοήσουν ότι το περίφημο εμπορικό δαιμόνιο του Έλληνα δεν έχει αξία, εάν το εμπόρευμα δεν είναι καινοτόμο, διαφορετικό, σύγχρονο και αποδοτικό για τον αγοραστή.

Είναι καιρός, για παράδειγμα, να στραφούμε γρήγορα στον ποιοτικό και θεματικό τουρισμό, αναπτύσσοντας έξυπνες διαδικτυακές υπηρεσίες φιλοξενίας, προώθησης υπηρεσιών και διαφήμισης του κλάδου διεθνώς.Να αναπτύξουμε σύγχρονες βιοκαλλιέργειες, οικολογικά θερμοκήπια, υδροπονική. Να προσθέσουμε υπεραξία στην παραγωγική αλυσίδα με ρομποτική, νανοτεχνολογίες, μικροδίκτυα, έξυπνα λογισμικά.

Ζούμε στην εποχή της Μεγάλης Αόρατης Ηπείρου, της Άυλης Οικονομίας. Είτε μια χώρα παράγει υπηρεσίες, είτε προιόντα της μάνας γής ή της βαριάς βιομηχανίας, απαιτείται συνεχώς ανατροφοδοτούμενη τεχνογνωσία, εκσυγχρονισμός και αυτοματισμοί παραγωγής. Αυτά μπορεί να καταργούν θέσεις εργασίας, άλλωστε αυτό είναι το τίμημα του τεχνο-καπιταλισμού, μακροπρόθεσμα όμως ευνοούν τελικά την απασχόληση και συμβάλλουν στην ενεργό ζήτηση.Και αναφέρομαι στην ενεργό ζήτηση, διότι δεν πρέπει να  ξεχνάμε ότι όσο δεν εξάγουμε υπηρεσίες και προιόντα, τόσο περισσότερο θα είμαστε εμείς οι ίδιοι που πρέπει να σηκώσουμε τον τζίρο στην ελληνική οικονομία. Αρκεί να αποκτήσει ρευστότητα το τραπεζικό σύστημα και να ξέρει πλέον ποιούς και πώς τους δανείζει, ώστε να τρέξουν βιώσιμα επενδυτικά πλάνα, να ανοίξουν νέες θέσεις απασχόλησης και να επέλθει σταδιακή αύξηση του διαθεσίμου εισοδήματος των Ελλήνων. Άλλος τρόπος, δεν υπάρχει, δυστυχώς…