Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017
ΜΑΚΗΣ ΑΝΔΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΑΚΗΣ ΑΝΔΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Μάκης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο
ΜΑΚΗΣ ΑΝΔΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ
Illusionist: «το γουσταρεισ, το λιμπιζεσαι;»

ILLUSIONIST: «ΤΟ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ, ΤΟ ΛΙΜΠΙΖΕΣΑΙ;»

«Αν η εποχή μας δικαιολογεί τόσο εύκολα το έγκλημα, είναι γιατί υπάρχει η αδιαφορία προς τη ζωή … Η αυτοκαταστροφή ήταν ένα τίποτε για τους παράφρονες που ετοίμαζαν μέσα στις φωλιές τους ένα θάνατο αποθεωτικό. Το ουσιαστικό ήταν μη μην αυτοκαταστραφούν μονάχοι, αλλά να παρασύρουν κι έναν ολόκληρο κόσμο μαζί τους» γράφει ο Αλμπέρ Καμύ στον «Επαναστατημένο Άνθρωπο»… 

Το παράλογο είναι συνυφασμένο με την ανθρώπινη ζωή, όσο είναι και η λογική, ο ορθολογισμός. Το ζήτημα είναι ότι το λογικό δεν σταθμίζεται από τον σκεπτόμενο άνθρωπο γιατί το θεωρεί φυσικό, αυτονόητο. Αντίθετα, το παράλογο πάντα ξαφνιάζει παρά το γεγονός ότι πλημμυρίζει την καθημερινότητά μας.

Έτσι, ορισμένα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών της 18ης Οκτωβρίου, όπως η επανεκλογή του υπόδικου Χρονόπουλου στη Ζαχάρω, η πρωτιά του Μπέου στο Βόλο, η εκλογή με την πρώτη του Ψινάκη στο Μαραθώνα και η πρωτιά του Μώραλη στον Πειραιά και φυσικά το 16,1% του Κασιδιάρη και το 11,1% του Παναγιώταρου ξαφνιάζουν, μοιάζουν παράλογα και θέτουν μια σειρά από ερωτηματικά για το πώς παράγονται τέτοια αποτελέσματα. Είναι προϊόντα ορθολογισμού ή παραλογισμού; Και ποιός άραγε μπορεί να γνωμοδοτήσει;

Τι είναι αυτό που έδωσε 400.000 ψήφους στη Χρυσή Αυγή μετά το φονικό του Παύλου Φύσσα και της αποκάλυψης της διασύνδεσής της με τον συστημικό Μπαλτάκο ή γιατί επανεκλέχθηκε  ο καταδικασμένος Χρονόπουλος; Την πραγματική απάντηση την έχει ο κάθε ψηφοφόρος από μόνος του, είτε είναι φοβισμένος, είτε αυτοκτονικός, είτε επαναστατημένος. Αυτός ξέρει γιατί ψήφισε λογικά ή παράλογα, αυτοκτονικά ή με κάποια προοπτική. Κι αν δεν ξέρει αυτός, θα ξέρει ο εξομολογητής ή ο ψυχαναλυτής του. Κι  αν δεν ξέρουν αυτοί, ξέρουν οι γκουρού της αποπλάνησης…

Βέβαια, υπάρχουν και όλοι οι άλλοι, εμείς δηλαδή, που προσπαθούμε να καταλάβουμε τα απόκρυφα των εκλογών και να βγάλουμε χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα. Ένας κρίσιμος παράγοντας που πρέπει να σταθμίσει κανείς είναι η τηλεόραση, από την οποία αντλεί πολιτική πληροφόρηση το 56% (VPRC 32% ίντερνετ, 6% εφημερίδες κλπ). Και λίγο πολύ όλοι έχουμε μια άποψη για το ρόλο των συστημικών καναλιών. Αυτά παράγουν δύο πολιτικά προϊόντα: τον φόβο και τον αποπροσανατολισμό. Από εκεί και πέρα είναι τα B-chanels, όπου ευδοκιμούν οι ιεροκήρυκες μιας δήθεν αντικανονικότητας ή μιας σκληρής σάτιρας που λειτουργούν ως καθαρτήριο για τα πραγματικά και ανομολόγητα, οικονομικά και ψυχολογικά, προβλήματα του τηλεθεατή.

Δεν γνωρίζουμε σε πόσα τηλεοπτικά debate εμφανίστηκε ο Ψινάκης, αλλά υπάρχουν ορισμένοι που υποστηρίζουν ότι τον έβγαλε ο Μητσικώστας που του έκανε συστηματική καμπάνια. Οι ίδιοι λένε πως η συνάντηση Μητσικώστα-Θεοδωράκη με τον πραγματικό «εαυτό» του αρχηγό του Ποταμιού, όχι μόνο τον «κάλυψε» από τα πολιτικά τουελλείμματα, αλλά τον επανατοποθέτησε στο φυσικό του χώρο –όπου άλλωστε διαθέτει συγκριτικό πλεονέκτημα-, το χώρο του θεάματος!

Άλλοι τηλεοπτικοί αναλυτές που παρεμπιπτόντως επισημαίνουν τα τρέχοντα φορολογικά προβλήματα του ελεύθερου σκοπευτή (ΣΣ: αλήθεια άλλαξε κανάλι;), διατυπώνουν ενδοιασμούς για το πώς εν τέλει λειτουργεί στο φιλοθεάμον τηλεοπτικό κοινό η πολιτική ρητορική τύπου Τράγκα ή Χίου. Αναρτιούνται αν λειτουργεί ως αφύπνιση για αντίδραση στα δραματικά πράγματα που συμβαίνουν ή ως υποκατάστατο αντίδρασης ή ακόμη χειρότερα, ως μια λαβυρινθώδης ψυχαναλυτική χειραγώγηση.

Οι οπαδοί της ψυχαναλυτικής σχολής εξηγούν ότι «βρίζοντας το κοινό», οι πολιτικοί γκουρού της TV επιτυγχάνουν ενίοτε –εσκεμμένα ή μη-να διεγείρουν τα μαζοχιστικά ένστικτα των αποβλακωμένων τηλεθεατών, οι οποίοι ενώ γνωρίζουν πως πρέπει να αντιδράσουν σε αυτό που τους επιβάλλουν, αφήνονται ηδονικά στην βίαιη ειρωνεία ή στην ισοπεδωτική προσβολή του τηλε-ιεροκήρυκα. «Το γουστάρεις; το ζαχαρώνεις; Το λιμπίζεσαι;» και αφήνεσαι στον πόνο της ενοχής και της βλακείας σου. Υπάρχει και η ταύτιση. Ο ταλαντούχος πωλητής πολιτικών ιδεοληψιών, ως καλός επαγγελματίας, δεν κωλώνει να αυτογελοιοποιηθεί, κάνοντας ένα moyen (μέσο όρο) με την αυτοκτονική βλακεία του τηλεθεατή ψηφοφόρου.  Ο πολιτικός σαδομαζοχισμός άλλωστε του εκλογικού σώματος είναι γνωστός στους illusionists των πολιτικών reality.

Το άρθρο δημοσιεύεται στο www.makisandronopoulos.blogspot.com