Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

Ο Ηλίας Καραβολιάς γεννήθηκε το 1976. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Νομικής και Οικονομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ακολούθησε τον θεωρητικό τομέα ειδίκευσης (Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής) με έμφαση στις Κεφαλαιαγορές, στην Θεωρία Παιγνίων και στην Οικονομική Ψυχολογία.
Είναι επίσης απόφοιτος του Institute of Maritimes and Economic Studies στο Kensigton του Λονδίνου, όπου σήμερα διατηρεί τον τίτλο του Α' αντιπροέδρου.
Δούλεψε στο Asset Management της Northstar Finance στην Έλλάδα και μετά στον χώρο του Investment Banking στο Λονδίνο μέσω της Αxiom Capital και της Upgrade London.
Yπήρξε Council Member στην διεθνή πλατφόρμα συμβούλων Gershon Lehrman Group για θεσμικούς επενδυτές και οργανισμούς.Ήταν στο Advisory Board του think tank Paratus Global Europe και διετέλεσε Αssociate Partner της διεθνούς εταιρείας συμβούλων σε συγχωνεύσεις/εξαγορές, InVent Solutions.
Συμμετείχε στο Board of Directors δύο εισηγμένων εταιρειών στην Σόφια( Marble Arts και Mayfair Group) και για σύντομο διάστημα ήταν μέλος του Investment Committee στο SF Global Fund
Από το 2009 -2014 έδινε διαλέξεις και ήταν αναλυτής στο Institute of Diplomacy and Global Affairs του Αμερικανικού Κολεγίου στην Αθήνα καθώς και στο Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών.
Aρθρογράφοςσε έντυπα και εφημερίδες,διατηρεί συνεργασία με ελληνικά αλλά και διεθνή sites.Έχει κληθεί ως ομιλητής σε διάφορα συνέδρια με αντικείμενο τα διεθνή χρηματοοικονομικά, την γεωπολιτική, κ.ακαι φιλοξενείται κατά καιρούςσε εκπομπές ελληνικών και ξένων ΜΜΕ. Πρόσφατα έγινε μέλος του Scientific Committee στο American Institute of Geostrategy με έδρα το Los Angeles.
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ
η εκσταση τησ επικοινωνιασ

Η ΕΚΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

(* τίτλος βιβλίου του Jean Baudrilliard)

Πάντα πρέπει να δηλώνεις ότι είσαι »κάτι» σε αυτή την χώρα. Πρέπει πάντα να παίρνεις θέση για όλα και οπωσδήποτε να ακολουθείς έναν σκοπό ( πχ, ίσως πολλοί να σκέφτονται »μα γιατί γράφει άραγε αυτό το κείμενο ;»), αλλιώς εισαι »ύποπτος» ή φλύαρος που αμπελοφιλοσοφεί. Αν σιωπάς ή δεν διαλέγεις στρατόπεδο σε ένα ζήτημα, θεωρείται κάτι σαν »συνενοχή» απο τους χιλιάδες λαικούς εισαγγελείς. Πρέπει να δηλώνεις πιστός σε ένα δόγμα( σημ: »αρχές» το λένε οι περισσότεροι,χωρίς να ξέρουν ότι οι αρχές δεν δηλώνονται τόσο εύκολα).Πρέπει οπωσδήποτε να ανήκεις κάπου, να κάνεις δηλαδή την υποτιθέμενη »ιδεολογία» σου, επιθυμία (το δε δόγμα,εμμονή).

Και η Ελλάδα είναι γεμάτη δυστυχώς απο εμμονικές επιθυμίες. Ζούμε τόσα χρόνια σε κρίση και ενώ δοκιμάσαμε τους πάντες πάνω απο το κεφάλι μας,τώρα άρχισε να κυριαρχεί και το δοσόμετρο της καταστροφής, ώστε να έχουν νόημα οι ταμπέλες.Οι »έξυπνοι» υποδεικνύουν τους ηλίθιους, οι »ικανοί» τους άσχετους, οι »ρεαλιστές» τους ιδεοληπτικούς. Απο θέματα της καθημερινότητας μέχρι γενικότερα ζητήματα, ο Έλληνας ξέρει να βάζει ετικέττα στους άλλους. Δεν ζει χωρίς αυτό,δεν θρέφεται αλλιώς η εμμονή της αντιδραστικής του ρητορικής.

Η χώρα πορεύεται, πολλά χρόνια τώρα, μέσα σε ένα θολό σκηνικό αδιαλλαξίας που το συνοδεύουν τα μικροσυμφέροντα και τα ναπολεόντεια σύνδρομα. Η συμμετοχή όλων στον επικοινωνιακό γαλαξία της ηλεκτρονικής δικτύωσης γεννάει κατά φαντασίαν δρώντες που ενώ στην ουσία αποφορτίζονται, αυτοί νομίζουν ότι »συμμετέχουν», ότι παρεμβαίνουν στα δρώμενα και πολιτεύονται. Οι δε διάλογοι στο facebook, και όχι μόνο, είναι γεμάτοι απο »κραυγές», χαρακτηρισμούς, υπερβολές, δημαγωγία, εύκολα συμπεράσματα, ψέμματα, ανακρίβειες, προχειρολογία και ισχυρογνωμοσύνη. Καθρέφτης της γενικότερης έλλειψης συννενόησης, το διαδικτυακό καφενείο δεν αναπαράγει απλά τα φθαρμένα νοήματα αλλά γεννάει αντιπαλότητες και μίση.

Κάποιοι θεωρούν ότι είναι Δημοκρατία, και μόνο, το να »εκφράζεσαι», να γράφεις ότι θες, να καταγγέλεις ότι και όποιον θέλεις. Αγνοούν ότι η ελευθερία έκφρασης δεν είναι ασύδοτο δικαίωμα. Αγνοούν το Όριο. Αυτή ακριβώς την έλλειψη συνειδητής αντίληψης για το οριακό, το μεταιχμιακό, το κρίσιμο εκείνο σημείο της υπέρβασης των δικαιωμάτων μας, είναι που πληρώνουμε πανάκριβα σε αυτό τον τόπο. Μιλάμε πολύ, γράφουμε πολύ, φωνάζουμε πολύ, διαφωνούμε πολύ. Ακόμα και στις περισσότερες περιπτώσεις που συμφωνούμε είναι γιατί μας βολεύει και σαν τυφλοί αποδεχόμαστε την στρεβλή πραγματικότητα μεταξύ μας.

Μια κοινωνία που υπερ-επικοινωνεί, μια κοινωνία που υπερβάλλει, που ασυντόνιστα κυριαρχείται απο διαχωρισμούς, στρατόπεδα, κλίκες, στην ουσία δεν μιλάει καθόλου με τον εαυτό της. Ούτε με το παρελθόν, ούτε με το μέλλον της. Δεν βουτάει την γλώσσα της στον ιστορικό της νου και δεν ελέγχει το κοινωνικό υπερεγώ της.Ένα μονίμως αδόμητο συλλογικό ασυνείδητο θα ανασύρεται στην επιφάνεια για να μας διαχωρίζει στα πάντα. Μια διχοτομημένη κοινωνία, στην οποία η επικοινωνία υπερχειλίζει την δεξαμενή της σκέψης και της δράσης, δυστυχώς δεν μπορεί να παράγει πολιτισμό, όσο πλούτο και να παράγει. Χωρίς το πρώτο, το δεύτερο εξανεμίζεται εύκολα…

* Το σκίτσο είναι του Θοδωρή Μακρή