Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Η Μαρία γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Τελειώνοντας το Αμερικάνικο Κολλέγιο στα δεκαεφτά, έφυγε με υποτροφία στο Παρίσι όπου σπούδασε Υφασματολογία. Από τότε, εδώ και τριάντα χρόνια αισθάνεται και ζει μέσα από τις υφές και τα πολύχρωμα νήματα. Αγαπά και πασχίζει για την αρμονία και την καλαισθησία στην καθημερινότητα. Δουλεύοντας, ταξίδεψε πολύ: Γαλλία, Γερμανία, Τουρκία, Ιταλία, Ισπανία, Αγγλία, Ταϊβάν, Ιαπωνία, Χονγκ Κονγκ... Σε όποια χώρα του κόσμου και αν βρέθηκε, όποια γλώσσα και αν χρησιμοποιούσε, έλεγε και λέει πάντα «καλημέρα», «καληνύχτα», «ευχαριστώ», «παρακαλώ» με χαμόγελο.
Θεωρεί ότι η ευγένεια είναι στάση ζωής. Είχε την τύχη να έχει αδελφό τον Χαράλαμπο, που πάσχει από αυτισμό. Εκείνος της έμαθε ότι τα λόγια καμιά φορά είναι περιττά. Χάρη σε κείνον έμαθει να ακούει προσεκτικά τον συνομιλητή μου και όταν αποφασίσει να μιλήσει, να μιλάει χαμηλόφωνα.
Είναι παντρεμένη και είχε επίσης την τύχη να αποκτήσει δύο υγιείς κόρες. Χάρη σ’αυτές ένοιωσε τη μεγάλη χαρά του παιχνιδιού και συνάμα έζησε την αγωνία της σωστής διαπαιδαγώγησης.
Αποφεύγει τις ανούσιες συζητήσεις, δεν της αρκούν οι υποσχέσεις, δεν την εντυπωσιάζουν οι «δήθεν» σπουδαίοι άνθρωποι, απεχθάνεται τη μιζέρια, τη γκρίνια, την ισοπέδωση και την απαξίωση των πάντων. Ξέρει ότι τα σπουδαία πράγματα πετυχαίνονται από ομάδες και όχι από άτομα. Αγαπημένη της ρήση : τά ἀγαθά κόποις κτῶνται. Η πορεία της, μια ζωή μοιρασμένη ανάμεσα σε δύο χώρες και δύο κουλτούρες, και δίπλα στην αναπηρία την έκανε ανθεκτική στη δυσκολία, ανεκτική στη διαφορετικότητα και προσαρμόσιμη σε κάθε αλλαγή. Η Μαρία είναι Ελληνίδα και Γαλλίδα υπήκοος και αισθάνεται Ευρωπαία.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Latest posts by ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ (see all)

γραμμα σε ενα διαδικτυακο φιλο

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΦΙΛΟ

Γράφεις εδώ μέσα και σε διαβάζω.

Ξέρεις γιατί;

Γιατί τα γραπτά είναι σαν τα πουλιά. Πετούν πάνω στον ουρανό μου ανάμεσα σε πολλά άλλα.

Είναι μέρες που χάνομαι.

Χάνομαι είναι αλήθεια μέσα σε άστοχα λόγια, άσχημες εικόνες, απελπισμένα μηνύματα. Το κάθε πέταγμα κουβαλάει κάτι από τον άνθρωπο που το στέλνει.

Αλλά τα δικά σου πουλιά τάχω σημαδεμένα. Αργά ή γρήγορα τα βρίσκω και είναι μεγάλη η χαρά μου όταν τ’αγγίζω για λίγο.

Μου αφήνουν το δικό σου σημάδι. Μιά εικόνα, ένα τραγούδι, μια αφήγηση κι ας είναι μία λέξη.

Φωτίζεται για λίγο ο ουρανός μου.

Ξέρω τι θα μου πεις.

Είναι ψεύτικος ουρανός. Εικονικός. Φτιαγμένος από πίξελ και ηλεκτρονικά χρώματα. Ναι, σίγουρα. Αλλά… είναι αυτό το νέο ταχυδρομείο που κουβαλάει κάτι από σένα σε μένα χωρίς κόπο.

Και από μένα σε σένα αβίαστα.

Για φαντάσου… να γυρίσουμε πίσω στο μολύβι και το χαρτί. Ας πάμε και στην πένα (μου ταιριάζει πιο πολύ). Πόσο θ’αντέχαμε την αναμονή;

Πόσα αντέχουμε καθημερινά για να προσθεσουμε και την αναμονή;

Ενώ τώρα… καθημερινά βλέπω το πέταγμα των πουλιών και όταν δω το σημαδάκι αναπτερώνω.

Εδώ μέσα σε διαβάζω.

Θα ήθελα να είναι χαρούμενα και όμορφα τα μηνύματά σου. Αλλά κι αν δεν είναι, δεν πειράζει. Αρκεί να είναι αληθινά.

Μην με ξεχνάς.

(φωτογραφία: Πρόδρομος Νικηφορίδης)