Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ

Δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω at
Ο Γιώργος Παπασίμος γεννήθηκε στο Κεφαλόβρυσο Τρικάλων στις 21-10-1960 από αγροτική οικογένεια. Τελείωσε το Λύκειο στα Τρίκαλα το 1978. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι δικηγόρος στον Άρειο Πάγο.Διετέλεσε ιδρυτικό μέλος της Κίνησης Ιδεών και Δράσης «ΠΡΑΤΤΩ», ενώ σήμερα είναι μέλος της "Πρωτοβουλίας 14ης Μάη".
Διετέλεσε αναπληρωτής Γραμματέας του Τομέα Διαφώτισης της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1988 – 1993). Ιδρυτικό μέλος τουΔΗ.Κ.ΚΙ. (1995), μέλος της Πολιτικής Γραμματείας, εκπρόσωπος Τύπου αυτού έως το 2004 και υποψήφιος Βουλευτής στον Νομό Τρικάλων.Υποψήφιος Νομάρχης Τρικάλων το 2002, επικεφαλής της Νομαρχιακής Αγωνιστικής Συσπείρωσης (Ν.Α.ΣΥ.), όπου εκλέχθηκε Νομαρχιακός Σύμβουλος (2003 – 2006). Κατέθεσε ολοκληρωμένες προτάσεις για την δυναμική και ισόρροπη ανάπτυξη των Τρικάλων.
Αρθρογραφεί για διάφορα θέματα πολιτικής και κοινωνικής θεωρίας σε διάφορες ημερήσιες εφημερίδες της Αθήνας και των Τρικάλων («ΑΥΓΗ», «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ», «ΕΡΕΥΝΑ», «ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ» κ.λπ.). Συνεργάσθηκε με το περιοδικό «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ» κατά την περίοδο 1988 – 1993. Τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας των Τρικάλων «Η ΕΡΕΥΝΑ» από το έτος 2007 έως σήμερα, με την στήλη «ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ».
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ
γερμανικη «υποκρισια» και ελληνικοσ «ενδοτισμοσ»

ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ «ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ» ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ «ΕΝΔΟΤΙΣΜΟΣ»

Η προ ημερών συνέντευξη Σόϊμπλε στα κρατικά Γερμανικά τηλεοπτικά μέσα, όπου, κατά την προσφιλή του συνήθεια, εμφανίσθηκε ως συμπονών τον Ελληνικό Λαό και δείχνοντας ως αποκλειστικό αίτιο των δεινών του τις εκάστοτε Ελληνικές κυβερνήσεις, σε συνδυασμό με το «νέο ναυάγιο» της κυβερνητικής πολιτικής περί οριστικής και γενναίας ρύθμισης του δημοσίου χρέους (όπως πιστοποιήθηκε οριστικά, ήδη, με την πρόσφατη σχετική απόφαση του Eurogroup), για το οποίο, υποτίθεται, προνομοθέτησε «τερατώδη» αντικοινωνικά μέτρα για το 2019!!!! (καταστρατηγώντας έτσι στοιχειώδεις συνταγματικές και πολιτικές αρχές), μας υποχρεώνουν, για ακόμα μια φορά, να αναζητήσουμε τα αυτονόητα ως προς την σύγχρονη «τραγωδία της Ελλάδος».

Γιατί, τελικά, επτά χρόνια συνεχούς μνημονιακής κηδεμονίας, που συνδυάζεται με πολύ «μαστίγιο» και λίγο «καρότο» από την πλευρά των δανειστών και με έναν πρωτοφανή «ενδοτισμό» του πολιτικού προσωπικού εξουσίας και του ιδιότυπου μορφώματος οικονομικής ολιγαρχίας της Ελλάδος, που, κυνικά και απροκάλυπτα, την «αποικιοποιούν», οδηγούν τον κάθε σώφρονα άνθρωπο σε απόλυτη σύγχυση και απογοήτευση και τη νέα γενιά να «δραπετεύει» απ’ αυτήν, όχι γιατί λειτουργεί «προδοτικά», όπως απαράδεκτα δήλωσε ο συμπαθής κατά τα άλλα Κ. Καζάκος, αλλά γιατί αναζητά την στοιχειώδη ποιότητα και αξιοπρέπεια για την ζωή του, κάτι, που δυστυχώς αποτελεί, ολοένα και περισσότερο, μακρινή ανάμνηση για την Χώρα μας.

Η χαοτική, πλέον, αυτή κατάσταση, απαιτεί απόλυτο ξεκαθάρισμα των «πρωταγωνιστών» του «Ελληνικού δράματος», έτσι ώστε, αφενός, να μην μεγεθύνεται η εξαπάτηση και η σύγχυση του Λαού και, αφετέρου, να συντηρείται η ελπίδα, ότι μπορεί να δημιουργηθούν οι συνθήκες ενεργούς συμμετοχής, του κοινωνικού συνόλου για τη δημιουργία ενός νέου μεγάλου Πολιτικού Υποκειμένου Ανατροπής της παρακμής και θέσης των βάσεων για την αναγέννηση της Ελλάδος.

Κατ’ αρχήν, είναι καθαρή, ακόμα και στον πλέον ανύποπτο, η τεράστια υποκρισία της Γερμανικής «ελίτ», που εκπροσωπείται από τον Σόιμπλε, αλλά και την Μέρκελ, η οποία ευφυώς «κρύπτεται» πίσω από το σκληρό πρόσωπο του Υπουργού Οικονομικών της. Είναι προφανές, ότι η κρίση χρέους και η εμφανιζόμενη ως αδυναμία λύσης της ως προς τη Χώρα μας, συντηρείται αποκλειστικά και μόνο για τις ανομολόγητες επιδιώξεις της Γερμανικής πολιτικοοικονομικής «ελίτ», που είναι η «αυτοκρατορικού τύπου» πρωτοκαθεδρία στην Ευρώπη. Παράλληλα, χρησιμοποιείται από αυτήν και ως «τοκογλυφικό εργαλείο» για την αποκόμιση τεραστίων ποσών, που ξεπερνούν την τελευταία επταετία τα 100 δις ευρώ.

Το ποσό αυτό προκύπτει από την μεταφορά χρημάτων των επενδυτών στα «χαμηλού κινδύνου» Γερμανικά ομόλογα, λόγω της κρίσης της Ευρωζώνης, με συνέπεια η Γερμανία, όχι μόνο να μην πληρώνει ως Κράτος για να δανεισθεί, αλλά λόγω της δομής και της αβεβαιότητας, που επικρατεί στην Ζώνη του Ευρώ, να πληρώνουν σε αυτήν επενδυτές, για να εξασφαλίσουν τα χρήματά τους. Μάλιστα, τα κέρδη αυτά εμφανίζονται κάθε χρόνο στον Γερμανικό προϋπολογισμό με τίτλο «διαφορά επιτοκίων», ανερχόμενα μεταξύ 10 και 17 δις ευρώ το χρόνο !!!

Από την άλλη πλευρά, κατά την ίδια περίοδο υπάρχει η παταγώδης αποτυχία του πολιτικού προσωπικού εξουσίας στην Χώρα μας, που αναπαραγάγεται μέσω μιας ιδιότυπης «θεοκρατικού τύπου αυταρχικής κομματοκρατίας», εμφανίζοντας, μάλιστα, στοιχεία έντονης πολιτικής ανικανότητας εν σχέσει με τις εθνικές ανάγκες, που συνδυαζόμενες με την στρατηγική ήττα του Ελληνικού κεφαλαίου, που εκπροσωπείται από μια κάστα ιδιότυπων «μαυραγοριτών» επιχειρηματιών, αποτελεί έναν «καταστροφικό συνδυασμό» για τα συμφέροντα της Ελλάδος και του Λαού της. Και αυτό, γιατί αποδείχθηκε, ότι οι βάσεις του «ενδοτισμού», που προϋπήρχαν κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, σε πολλές από τις δυνάμεις της εξουσίας, παλιές και καινούργιες και οι οποίες υποκρύπτονταν πίσω από την περίοδο της «εικονικής ευμάρειας», γιγαντώθηκαν κατά την περίοδο της κρίσης και της μνημονιακής κηδεμονίας.

Έτσι, οι πολιτικές δυνάμεις εξουσίας σε όλο το ιδεολογικό φάσμα, αποδείχθηκαν, ως έτοιμες από καιρό, να αποδεχθούν την «αποικιοποίηση» της Χώρας, προκειμένου να διατηρήσουν τα αυτοτελή προνόμια, που τους παρέχει η ενάσκηση της εξουσίας. Αυτό, όμως, έχει ως συνέπεια την πλήρη απονομιμοποίησή τους από τον Λαό και την γιγάντωση του κυνικού αμοραλισμού (πλήρης διάσταση της πολιτικής με την ηθική), που διατρέχει το σημερινό πολιτικό εποικοδόμημα.

Έτσι, η Ελλάδα πορεύεται στις σημερινές παγκόσμιες «καταιγίδες» χωρίς «πυξίδα», χωρίς «οδικό χάρτη πορείας και εξόδου», βουτηγμένη στη σύγχυση, ασάφεια και ανασφάλεια για το παρόν και το μέλλον της.

Η υπέρβαση αυτής της καταστροφικής κατάστασης, είναι υπόθεση, πλέον, όλου του Ελληνικού Λαού, και ειδικότερα αυτών, που δεν συμμετέχουν σε αυτό το σημερινό «θέατρο του παραλόγου», που έχει «αλυσοδέσει» την Χώρα και την οδηγεί «στον βούρκο».