Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

Ο Ηλίας Καραβολιάς γεννήθηκε το 1976. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Νομικής και Οικονομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ακολούθησε τον θεωρητικό τομέα ειδίκευσης (Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής) με έμφαση στις Κεφαλαιαγορές, στην Θεωρία Παιγνίων και στην Οικονομική Ψυχολογία.
Είναι επίσης απόφοιτος του Institute of Maritimes and Economic Studies στο Kensigton του Λονδίνου, όπου σήμερα διατηρεί τον τίτλο του Α' αντιπροέδρου.
Δούλεψε στο Asset Management της Northstar Finance στην Έλλάδα και μετά στον χώρο του Investment Banking στο Λονδίνο μέσω της Αxiom Capital και της Upgrade London.
Yπήρξε Council Member στην διεθνή πλατφόρμα συμβούλων Gershon Lehrman Group για θεσμικούς επενδυτές και οργανισμούς.Ήταν στο Advisory Board του think tank Paratus Global Europe και διετέλεσε Αssociate Partner της διεθνούς εταιρείας συμβούλων σε συγχωνεύσεις/εξαγορές, InVent Solutions.
Συμμετείχε στο Board of Directors δύο εισηγμένων εταιρειών στην Σόφια( Marble Arts και Mayfair Group) και για σύντομο διάστημα ήταν μέλος του Investment Committee στο SF Global Fund
Από το 2009 -2014 έδινε διαλέξεις και ήταν αναλυτής στο Institute of Diplomacy and Global Affairs του Αμερικανικού Κολεγίου στην Αθήνα καθώς και στο Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών.
Aρθρογράφοςσε έντυπα και εφημερίδες,διατηρεί συνεργασία με ελληνικά αλλά και διεθνή sites.Έχει κληθεί ως ομιλητής σε διάφορα συνέδρια με αντικείμενο τα διεθνή χρηματοοικονομικά, την γεωπολιτική, κ.ακαι φιλοξενείται κατά καιρούςσε εκπομπές ελληνικών και ξένων ΜΜΕ. Πρόσφατα έγινε μέλος του Scientific Committee στο American Institute of Geostrategy με έδρα το Los Angeles.
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ
εθνικοι φωνακλαδεσ και καθιστοι κηρυκεσ

ΕΘΝΙΚΟΙ ΦΩΝΑΚΛΑΔΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΙΣΤΟΙ ΚΗΡΥΚΕΣ

»Να συντασσόμαστε με τα εφαρμόσιμα”, είπε κάποτε ο Alen Badiou (σύγχρονος Γάλλος φιλόσοφος) σε μια συνέντευξη του. Πόσοι άραγε το κατανοούν αυτό; Πόσοι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, αναλυτές και δημοσιολόγοι κατανοούν την ισχύ του εφικτού όταν εκφέρουν δημόσιο λόγο; Είναι πολλοί αυτοί που σπεκουλάρουν μιλώντας και γράφοντας για ανέφικτα πράγματα, σαν να μην είμαστε υπο οικονομική κατοχή και επιτροπεία. Και φυσικά, ο θάνατος της σοβαρής και υπεύθυνης δημοσιογραφίας,είναι πλεον γεγονός. Τα social media έχουν νικήσει σε όλα τα σημεία. Κάποιοι εθίστηκαν και μόνο εκεί »βλέπουν» την κοινωνία.

Στα διαδικτυακά καφενεία και στα τηλεπαράθυρα, το ανέφικτο βασιλεύει. Η αυτοκρατορία της εμμονικής ατομικής επιθυμίας εξουδετερώνει και το τελευταίο ψήγμα ορθολογισμού. Δογματικοί πάσης φύσεως φωνάζουν, αναπαράγουν τις ιδεοληψίες τους και φορούν την τήββενο του λαϊκού δικαστή, το κοστούμι του κοινωνικού εισαγγελέα που υποδεικνύει τους ενόχους.

Στήνοντας σκηνικό επείγουσας κατάστασης, με δήθεν σημαντικά θέματα. έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι κατέχουν την αλήθεια, ότι »συμμετέχουν» στα δρώμενα, στην Πολιτική, στην Οικονομία. Νομίζουν οτι επειδή φωνάζουν και επιμένουν στις θέσεις τους,τους ακούει το όποιο κοινό τους.Θεωρούν ότι καταγγέλοντας συνεχώς, τους πάντες και τα πάντα, γίνονται οι χρήσιμοι ανακριτές της κοινωνίας. Ξέρετε, η καθημερινή βουτιά στο χάος της πληροφόρησης, της πολιτικής, του μικροπολιτικού παιχνιδιού, αποχαυνώνει, οδηγεί σε μια άλλη διάσταση αντίληψης της πραγματικότητας όπου ο καθένας νομίζει οτι αυτά για τα οποία φωνάζει και ωρύεται, πρέπει να απασχολούν τους πολλούς. Ξεχνούν οτι οι περισσότεροι σε ακούνε οταν μιλάς χαμηλόφωνα, όχι όταν κραυγάζεις.

Πάντως πολλοί ιεροκήρυκες της αλήθειας έχουν χαθεί μέσα σε στην ρευστή έννοια του »κοινού» τους, του πλήθους των ιντερνετικών φίλων τους, με τα like και τα follow. Στην ουσία πρόκειται για σύνδρομο που εγκαθιστά στον δημοσιολόγο την ψευδαίσθηση της καθοδήγησης και της χειραγώγησης των μαζών. Ταυτόχρονα, το »εδώ και τώρα» της είδησης,της άμεσης κοινοποίησης του συμβάντος απο smartphone σε smartphone, ακυρώνει το όποιο περιθώριο για κριτική, για φιλτράρισμα. Ότι είναι μπροστά μας, εδώ και τώρα, είναι »είδηση», είναι ήδη »γεγονός». Και αν δεν ταιριάζει με την εμμονή μας και την ιδεολογία μας, το ερμηνεύουμε όπως μας βολεύει. Ξέρετε,σε όποιον δεν αρέσει η πραγματικότητα, απλά την αλλάζει.Με ένα touch, με ένα post( γνωστό πλέον και το φαινόμενο του τρολαρίσματος)

Ας μην κρυβόμαστε πίσω απο το δάχτυλο μας: με την ιδιωτική τηλεόραση και το internet κάποιοι αντιλήφθηκαν πόσο μεγάλη μπίζνα είναι να μιλάς και να γράφεις στοχευμένα. Με φωνές, με πομπώδεις εκφράσεις, με επικοινωνιακά show, αναρριχήθηκαν στην κοινωνία του θεάματος και του δημόσιου λόγου.

Τα ΜΜΕ και κυρίως το διαδίκτυο, πλεον ξεχειλίζουν όλο και περισσότερο απο ναρκισσισμό,νευρώσεις και ψυχοπαθολογικά συμπτώματα ατόμων που δυστυχώς νομίζουν ότι επηρεάζουν κόσμο. Ατόμων που λόγω της πρόσβασης τους στο μικρόφωνο και στην κάμερα, αυτοανακηρύσσονται σε καθοδηγητές της κοινής γνώμης.

Στην χώρα αυτοί είναι πολλοί, στο γυαλί και στις στήλες των εφημερίδων, που ενδύονται τον μανδύα της Λογικής όπως τους βολεύει, όποτε τους βολεύει.

Κάπως έτσι, πολιτική και δημοσιογραφία αυτοαναπαράγονται, αυτοαναφέρονται σε μια εντελώς άσχετη για την πλειοψηφία των πολιτών »πραγματικότητα». Και όμως, υπάρχουν στιγμές που τα πρόσωπα των τηλεπαραθύρων και του internet μοιάζουν »δικοί σου» άνθρωποι,που μπαίνουν στο καθιστικό σου και »συζητούν» μαζί σου. Πρόκειται για ψευδαίσθηση διαδραστικότητας, και μόνο. Αν το καταλάβουμε, τότε οφείλουμε όλοι να μην κλειδώνουμε τόσο εύκολα στα υπόγεια του νου, τις κραυγές, τους χαρακτηρισμούς και τις φανφάρες για το μονοπώλιο της αλήθειας. Να ψυχογραφούμε και να απογυμνώνουμε τους καθιστούς κήρυκες απέναντι μας.Είναι δύσκολη, αλλά χρήσιμη δουλειά, πιστέψτε με…