Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

Ο Ηλίας Καραβολιάς γεννήθηκε το 1976. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Νομικής και Οικονομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ακολούθησε τον θεωρητικό τομέα ειδίκευσης (Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής) με έμφαση στις Κεφαλαιαγορές, στην Θεωρία Παιγνίων και στην Οικονομική Ψυχολογία.
Είναι επίσης απόφοιτος του Institute of Maritimes and Economic Studies στο Kensigton του Λονδίνου, όπου σήμερα διατηρεί τον τίτλο του Α' αντιπροέδρου.
Δούλεψε στο Asset Management της Northstar Finance στην Έλλάδα και μετά στον χώρο του Investment Banking στο Λονδίνο μέσω της Αxiom Capital και της Upgrade London.
Yπήρξε Council Member στην διεθνή πλατφόρμα συμβούλων Gershon Lehrman Group για θεσμικούς επενδυτές και οργανισμούς.Ήταν στο Advisory Board του think tank Paratus Global Europe και διετέλεσε Αssociate Partner της διεθνούς εταιρείας συμβούλων σε συγχωνεύσεις/εξαγορές, InVent Solutions.
Συμμετείχε στο Board of Directors δύο εισηγμένων εταιρειών στην Σόφια( Marble Arts και Mayfair Group) και για σύντομο διάστημα ήταν μέλος του Investment Committee στο SF Global Fund
Από το 2009 -2014 έδινε διαλέξεις και ήταν αναλυτής στο Institute of Diplomacy and Global Affairs του Αμερικανικού Κολεγίου στην Αθήνα καθώς και στο Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών.
Aρθρογράφοςσε έντυπα και εφημερίδες,διατηρεί συνεργασία με ελληνικά αλλά και διεθνή sites.Έχει κληθεί ως ομιλητής σε διάφορα συνέδρια με αντικείμενο τα διεθνή χρηματοοικονομικά, την γεωπολιτική, κ.ακαι φιλοξενείται κατά καιρούςσε εκπομπές ελληνικών και ξένων ΜΜΕ. Πρόσφατα έγινε μέλος του Scientific Committee στο American Institute of Geostrategy με έδρα το Los Angeles.
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ
εμεισ και οι αγορεσ

ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ

Με αφορμή την συζήτηση για μίνι-έξοδο της χώρας στις αγορές, μεσω 5ετούς ομολόγου που θα αντικαταστήσει προηγούμενο, αξίζει να ασχοληθούμε με το περίφημο συλλογικό υποκείμενο των αγορών αφού για πολλούς,δεν έχουν όνομα και διεύθυνση.Στις σχολές Οικονομικών ανα τον κόσμο διδάσκονται ως μια οντότητα που συμβάλλει στην ισορροπία του οικονομικού συστήματος.Τις διδαχθήκαμε ως ιμάντες μεταφοράς πλούτου απο την χάρτινη στην πραγματική οικονομία, εκείνη της παραγωγής και της απασχόλης,του εμπορίου και της ζήτησης. Άραγε έτσι λειτουργούν τα πράγματα ή μήπως η πραγματικότητα είναι διαφορετική;

Στην ελληνική περίπτωση βρίσκουμε τον ορισμό της κοινωνικοποίησης των ζημιών που υπέστησαν οι κάτοχοι των ομολόγων μας, αφού στην πλειοψηφία του το χρέος μας έγινε διακρατικός/υπερεθνικός δανεισμός. Με απλά λόγια ; Σταμάτησαν να μας δανείζουν οι αγορές και μας δάνειζαν οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ. Και σήμερα, προσπαθούμε να αλλάξουμε ξανά το σκηνικό(αν φυσικά συμφωνήσουν οι εταίροι και δανειστές).

Όσοι όμως μιλούν για τον χαμηλό τόκο των χρημάτων που μας δόθηκαν απο τα μνημόνια,σε σχέση με το επιτόκιο του ομολόγου αν βγαίναμε σήμερα στις αγορές, ξεχνούν τον αβάσταχτο εθνικό »τόκο», δηλαδή τα μέτρα λιτότητας των μνημονίων( που κόστισαν δεκάδες δις σε όρους ΑΕΠ και κάποιες ανθρώπινες ζωές συν δράματα ).Ταυτόχρονα ξεχνούν ότι μπορεί οι αγορές να μην σε ελέγχουν άμεσα, όταν αγοράζουν ομόλογα, έχει όμως το σύστημα ήδη φροντίσει να είσαι υπο αυστηρό »αστυνομικό» έλεγχο,δηλαδή  μόνιμη επιτροπεία και δημοσιονομική πειθαρχία που επέβαλλαν η Κομισιόν και το ΔΝΤ. Το διεθνές χρηματοπιστωτικό κατεστημένο κατάφερε να »στρώσει» μια στρεβλωτική και ελλειμματική οικονομία, όπως η δική μας, μέσω  υπερεθνικών μηχανισμών ελέγχου( ESM, EFSF, ΕΚΤ, ΔΝΤ) και τώρα πάλι μπορεί να απολαμβάνει ένα καλύτερο κουπόνι απο αυτά που κυκλοφορούν στην αγορά των ομολόγων.

Τι συμβαίνει εκεί ; Δανείζει κανείς για 5 χρόνια την Kροατία πχ. με 2% ,την Βουλγαρία με 0,40%(!), την Χιλή με 3,70%, ενώ αντί να παίρνει τόκο όταν δανείζει την Γερμανία, πληρώνει »φυλακτρα»! ( -0,10% το 5ετές της).Γιατί λοιπόν να μην φτιαχτεί ένα εμπόρευμα( κρατικό ομόλογο Ελλάδας) που να αποδίδει ετησίως 4,50- 5 %; Και τι χρειάζεται για να είναι καλό το προιόν; Μα φυσικά, υγιείς δημοσιονομικούς δείκτες, βιώσιμο χρέος με πλεόνασμα, κτλ.

Αναρωτιούνται πολλοί γιατί η τωρινή κυβέρνηση δοκιμάζει να βγεί στις αγορές, αφού ακόμα είμαστε εντός μνημονίων, κάτι που φαίνεται ότι ίσως και να το αποτρέψουν οι λεγόμενοι Θεσμοί. Η αλήθεια είναι ότι αν βγούμε θα είναι γιατί θα μας έχουν καλέσει οι αγορές (ειδικά όταν έχει ανατεθεί η διαμεσολάβηση στην Rothschild). Να το χωνέψουμε διότι αυτό είναι το αφανές παίγνιο πίσω απο την λιτότητα των 8 ετών μέχρι τώρα: βελτιώνεται η καμπύλη απόδοσης των ομολόγων (3,44 % είναι το 2ετές, αυτή την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές και 5,25% το 10ετές, αποδόσεις καλύτερες απο αυτές στο ξεκίνημα της κρίσης) αφού πρώτα ανακοινωθούν βελτιωμένοι δείκτες στην Οικονομία. Αυτό πρέπει να κατανοήσουμε : μόλις φτιάχνονται και αρχίζουν να σταθεροποιούνται οι μακροοικονομικοί αριθμοί, αμέσως οι αγορές εντοπίζουν την ευκαιρία για καλό κουπόνι απόδοσης.

Και η αλήθεια είναι οτι οι δείκτες για το α” 3μηνο αλλά και το α” 5μηνο του 2017, είναι υψηλότεροι συγκριτικά με τους δείκτες στις ανάλογες περιόδους του 2014. Αλλά αυτό δεν σημαίνει καλύτερη οικονομική πολιτική τώρα σε σχέση με τότε (κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου). Ούτε φυσικά και σημαίνει καλύτερη προοπτική για την ελληνική οικονομία και τις ζωές μας.

Όμως αυτά είναι τα μοντέλα που χρησιμοποιούν ως μέθοδο σύγκρισης (benchmarking)οι αγορές: συγκρίνουν δηλαδή τα ίδια μεγέθη τότε και τώρα. Σήμερα λοιπόν, συγκριτικά με εκείνη την περίοδο, οι επενδύσεις  αυξήθηκαν 11,2 %, η βιομηχανική παραγωγή 6,8%, η ιδιωτική κατανάλωση +1,7%, η ανεργία απο το 27,2%  έπεσε στο 21,7 % (σημ:όλα τα στοιχεία φυσικά είναι διαθέσιμα απο την ΕΛ.ΣΤΑΤ). Οι αγορές είδαν επίσης ότι το πλεόνασμα του 2013 ήταν 0,8% ενω του 2016 έκλεισε στο 4,1%.

Φυσικά, η μικροοικονομία δεν βλέπει αυτές τις θετικές μεταβολές. Η ζωή μας δεν αλλάζει προς το καλύτερο, λεφτά δεν περισσεύουν, τα χρέη διογκώνεται σε τράπεζες και Δημόσιο και το πλεόνασμα φτιάχτηκε με αίμα των ελλήνων φορολογουμένων, χωρίς να έχει σημειωθεί ανάπτυξη στο ΑΕΠ. Περιττό να πώ ότι δεν προβλέπεται να δούμε σύντομα το πώς αυτοί οι μάκρο-αριθμοί, θα γίνουν αντιληπτοί στην μόνιμη απασχόληση, στα εισοδήματα και στις δαπάνες μας.

Αυτό είναι το παίγνιο. Μπορεί με αυτή την κυβέρνηση να χάσαμε δύο χρόνια,να ζούμε με capital controls, να μην μετέχουμε στην ποσοτική χαλάρωση( χρήμα απο την ΕΚΤ),μπορεί να έχει εκτοξευθεί το δημόσιο χρέος(λόγω του νέου μνημονίου),μπορεί οι φορολογικοί συντελεστές να αυξήθηκαν, η ανάπτυξη να παρέμεινε μηδενική, μπορεί να έχουν προνομοθετηθεί μέτρα για μετά το 2019(σε συνθήκες παράλογου στόχου πλεονασμάτων για πολλά χρόνια)όμως οι περίφημες αγορές δεν είναι απίθανο να δανείσουν τον ασθενή που αναρρώνει. Εννοείται ότι πρώτα πρέπει να το εγκρίνουν οι θεσμοί, ειδικά τώρα που δεν φαίνεται ξεκάθαρα αν η ανάπτυξη του ΑΕΠ θα έχει δυναμική για μια βιώσιμη τροχιά. Και εννοείται ότι παροχές για βελτίωση της ζωής μας και σταδιακή επαναφορά εισοδημάτων, απαγορεύονται δια ροπάλου.

Με όλα αυτά να συμβαίνουν, η ελληνική οικονομία έχει πλέον αποκοπεί οριστικά απο την ελληνική κοινωνία.Τα δις των μεγάλων μεγεθών του Δημοσίου δεν αφορούν το μεροκάματο του καθενός εξ ημών. Η Μακροοικονομία στέλνει χαιρετίσματα στην Μικροοικονομία. Οι διαχειριστές ομολόγων στο Λονδίνο και στην Ν.Υόρκη,επιβραβεύουν το ελληνικό Δημόσιο και όχι τον Έλληνα πολίτη. Δεν τους ενδιαφέρει αυτός. Ή μάλλον κάνουν ότι δεν τους ενδιαφέρει αφού  η πτώση του εργατικού κόστους (για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα),η συστηματική πληρωμή των φόρων ώστε το Δημόσιο να μην είναι ελλειμματικό, οι περικοπές των συντάξεων( ώστε να μην χρειαστεί να ξαναδανείζει ο κρατικός προυπολογισμός τα Ταμεία), είναι εκείνα τα στοιχεία που διαμορφώνουν την ζήτηση της »μετοχής» που λέγεται Ελλάδα.

Είμαστε δηλαδή (όπως όλοι οι λαοί της γής) κάτι σαν πολίτες-πελάτες του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.Όποιος το αγνοεί, θα αγνοεί μονίμως την αιτία για την οποία δεν τα βγάζει πέρα στην ζωή του…