Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης Ιωακειμίδης διετέλεσε Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών ως το 2013. Σπούδασε πολιτικές, οικονομικές επιστήμες και Ευρωπαϊκά και Διεθνή θέματα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Πανεπιστήμιο Λονδίνου (London School of Economics-LSE), το Πανεπιστήμιο Manchester και το Πανεπιστήμιο του Amsterdam (Europa Institut). Διετέλεσε επίσης επισκέπτης καθηγητής: στη Σχολή Εθνικής Άμυνας και τη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας καθώς και στο Κέντρο Διπλωματικών Σπουδών του Υπουργείου Εξωτερικών.
Έχει συμμετάσχει σε μεγάλο αριθμό συνεδρίων για θέματα Ευρωπαϊκής Ενοποίησης. Ως πρεσβευτής/εμπειρογνώμων του Υπουργείου Εξωτερικών έχει συμμετάσχει σε όλες τις σημαντικές διαπραγματεύσεις της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων των Διακυβερνητικών Διασκέψεων για την επεξεργασία της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης, της Συνθήκης του Maastricht για την Ευρωπαϊκή Ένωση και της Συνθήκης του Amsterdam και των διαπραγματεύσεων για τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπήρξε ο εκπρόσωπος της Ελληνικής κυβέρνησης στη Διακυβερνητική Διάσκεψη για τη σύνταξη της Συνθήκης της Νίκαιας και αναπλ. μέλος της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης (Convention) για την επεξεργασία του Ευρωπαϊκού Συντάγματος. Μεταξύ άλλων έχει χρηματίσει: Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής του Ελληνικού Κέντρου Ευρωπαϊκών Μελετών (ΕΚΕΜ), μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΛΙΑΜΕΠ, μέλος του ΔΣ του ΟΠΕΚ, κ.ά..
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ
ελλαδα ωσ χωρα-φουκαρασ

ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΧΩΡΑ-ΦΟΥΚΑΡΑΣ

Η Ευρώπη προχωράει με «τον αέρα στα πανιά της» όπως είπε ο πρόεδρος της Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Η Ελλάδα όμως απουσιάζει –ή μήπως αποκλείεται; Απουσιάζει από επιμέρους συναντήσεις κρατών-μελών της Ένωσης που πραγματοποιούνται με θεματολογία που ενδιαφέρει άμεσα την χώρα μας.

ΑΠΟΥΣΑ Η ΕΛΛΆΔΑ

Καταγράφω ορισμένες από τις πλέον πρόσφατες συναντήσεις άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος από τις οποίες η Ελλάδα ήταν απούσα:

(α) Η συνάντηση που συγκάλεσε ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν με θέμα την μετανάστευση. Συμμετοχή Γερμανίας, Ιταλίας και Ισπανίας. Μπορεί η έμφαση να ήταν στην μετανάστευση από τις χώρες της Αφρικής, αλλά και η Ελλάδα δέχεται σημαντικό αριθμό μεταναστών και από την αφρικανική ήπειρο.

(β) Η συνάντηση της «διαδικασίας του Βερολίνου». Ασχολείται με θέματα των Δυτικών Βαλκανίων και στην οποία συμμετείχαν Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Αυστρία και οι βαλκανικές χώρες.

(γ) Η συνάντηση του Νότιου Κουαρτέτου (Southern Quartet) με συμμετοχή Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας και Πορτογαλίας για την ενίσχυση της ασφάλειας της μεσογειακής λεκάνης.

(δ) Η συνάντηση του Στρατηγικού Φόρουμ του Blend–Σλοβενία (Blend Strategic Forum). Θέμα και πάλι τα Βαλκάνια. Συμμετείχαν παράγοντες της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Βεβαίως, η Αθήνα απουσίαζε.

Η ΕΛΛΆΔΑ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΝΟΤΟ

Η Ελλάδα συμμετέχει μόνο στην Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Νότου μαζί με τις άλλες μεσογειακές χώρες (η επόμενη συνάντηση έχει προγραμματισθεί για 9-10 Οκτωβρίου στην Λευκωσία).

Η πλέον χτυπητή και ζημιογόνα απουσία είναι αυτή από τις διαδικασίες / συναντήσεις που αφορούν τα Δυτικά Βαλκάνια και την προοπτική ένταξής τους στην Ένωση. Η ελληνική απουσία είναι ακόμη πιο ενοχλητική. Η Ελλάδα, με την «Ατζέντα της Θεσσαλονίκης», υπήρξε η χώρα που στην προεδρία τού 2003 άνοιξε την ευρωπαϊκή προοπτική για τις βαλκανικές χώρες. Αλλά βεβαίως ήταν το 2003, την περίοδο που η Ελλάδα είχε φωνή, λόγο, επιρροή στην Ευρώπη και ευρύτερα.

Αυτονόητο είναι ότι η Ελλάδα θα πρέπει να συμμετέχει σε ομαδοποιήσεις / διαδικασίες / συναντήσεις που αποβλέπουν στην προώθηση και όχι υπονόμευση των στόχων της ενοποιητικής διαδικασίας.

Ως υπονομευτική λ.χ. θεωρείται η Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών (Three Seas Initiative) που ξεκίνησε από τις Πολωνία και Κροατία. Αυτή φέρνει σε ένα κοινό πλαίσιο χώρες που βρίσκονται ανάμεσα σε τρεις θάλασσες, την Βαλτική, Αδριατική και Μαύρη Θάλασσα. Δηλαδή δώδεκα συγκεκριμένες χώρες (Αυστρία, Βουλγαρία, Εσθονία, Κροατία, Τσεχία, Ουγγαρία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβενία, Σλοβακία).

Στόχος της πρωτοβουλίας είναι –υποτίθεται– η προώθηση των βασικών δικτύων υποδομής (ενέργεια, κ.ά.).

Ωστόσο, η γεωγραφική διάταξη των χωρών αυτών εγείρει σοβαρότερα ερωτήματα. Παραπέμπει ευθέως σε προσπάθειες του Μεσοπολέμου για την δημιουργία ομάδας κρατών ανάμεσα στην Γερμανία και την Ρωσία.

Σκοπός η αναχαίτιση και ο «έλεγχος» των δύο αυτών δυνάμεων. Κάτι αντίστοιχο υποπτεύεται το Βερολίνο ότι επιχειρείται αυτή την στιγμή με την Πρωτοβουλία των Τριών Θαλασσών. Ότι έχει, δηλαδή, γεωπολιτικές προεκτάσεις που μπορεί να έχουν ως κατάληξη την διαίρεση της Ευρώπης και την υπονόμευση της ευρωπαϊκής ενοποίησης…

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Παναγιώτη Ιωακειμίδη στο new deal