Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017
ΙΩΝ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

ΙΩΝ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

Ίων Παπαδάκης (ή αλλιώς «Ιονιστής») έγινε δημοσιογράφος και «ραδιοφωνιτζής» από χόμπι (καμία σχέση με ότι σπούδασε). Λάτρευε το γράψιμο από παιδάκι, όμως τον στοίχειωνε αυτό που άκουγαν οι γονείς του από τους καθηγητές του: «Καταπληκτική η έκθεση του γιού σας… Όμως είναι πάλι εκτός θέματος!»
Τι πάει να πει εκτός θέματος ρε φίλε; Πώς είναι δυνατόν η σκέψη σου, η άποψή σου, τα συναισθήματά σου να είναι εκτός θέματος; Τελικά, έκανε επάγγελμα το «θέμα» και παρέμεινε «εκτός θέματος» στην προσωπική του ζωή…
Ξεκίνησε από σπικαζ για διαφημιστικά, μετά περιοδικά και μετά «τρούπωσε» στον μεγάλο του έρωτα, την εφημερίδα… Από υλατζής, μέχρι διευθυντής! Επικαιρότητα, 24 Ώρες, Εσπρέσο, Αυριανή, Αθηναϊκή, Καρφί, Απογευματινή, Σφήνα, Athens Voice, Παρασκήνιο… (Να μην πούμε για ραδιόφωνο, περιοδικά και ολίγον από τηλεόραση)
Δημοσιογράφος λοιπόν στο επάγγελμα… Μην ακούτε αυτά που λένε μερικοί «συνάδελφοι» περί λειτουργήματος. Λειτούργημα κάνουν οι γιατροί, οι δάσκαλοι, άντε και οι παπάδες! Οι δημοσιογράφοι είναι πληρωμένοι δολοφόνοι, Ταλιμπάν, Μουτζαχεντίν πως το λένε… Έτσι προσπάθησε να είναι «πληρωμένος» και όχι δολοφόνος και θέλει να πιστεύει ότι τα κατάφερε…
Ο «Ιονιστής» είναι ο άλλος του εαυτός… Γράφει και με αυτό το όνομα τα τελευταία 20 χρόνια τόσο σε εφημερίδες και ιστοσελίδες όσο και στο blog του, έτσι για την ψυχοθεραπεία του πράγματος…
Έχει δουλέψει με τους καλύτερους και με τους χειρότερους… Έχει γνωρίσει ανθρώπους, πολλούς ανθρώπους! Άλλους τους λάτρεψε, άλλοι τον γοήτευσαν και άλλους τους μίσησε…
Και όλα αυτά με πάθος! «Σωστό ή λάθος κάντο με πάθος» είναι το μότο του και συνεχίζει να είναι «εκτός θέματος», αρνούμενος να επιλέξει το μέτριο, όταν υπάρχει το καλύτερο! Και πιστέψτε με η ζωή του είναι βασισμένη σε… αληθινή ιστορία!»
ΙΩΝ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ
χρονια πολλα αλεξη!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΛΕΞΗ!

Σήμερα γίνεσαι 43 λοιπόν… Μπράβο!

Εννοείται ότι το «μπράβο» δεν πάει στο ότι κατάφερες να γίνεις 43, άλλωστε αυτό είναι δώρο της φύσης. Θα σου έλεγα βέβαια ότι είναι και δώρο του Θεού αλλά νομίζω ότι έχεις ψιλοδηλώσει άθεος (ασχέτως αν κάνεις τις υποκλήσεις σου στους ιερωμένους), οπότε μένω στο «δώρο της φύσης»!

Μπράβο λοιπόν για αυτά που κατάφερες, (ότι κατάφερες τέλος πάντων), μέχρι την ηλικία των 43!

Έγινες πρόεδρος του 15μελούς, ξεκίνησες τις δημόσιες εμφανίσεις από τα νιάτα σου, έκανες ένα εντυπωσιακό «μαρκετινίστικο» πέρασμα από το δήμο της Αθήνας, μπήκες στην Βουλή, κατάφερες να σε κάνουν «αφεντικό» του κόμματος σου (τώρα αυτό ας μην το συζητήσουμε), έγινες αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συμμάχησες με τον διάολο και τελικά… «Βεζίρης στη θέση του Βεζίρη»! Πρωθυπουργός!!!

Ναι, μπράβο σου! Δεν σε ζηλεύω, ούτε σε θαυμάζω, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι θαυμάζω τον τρόπο με τον οποίο τα κατάφερες όλα αυτά!

Α! ναι, έχεις και δύο παιδιά, έχεις μία συμπαθέστατη συμβία(δεν την λέω σύζυγο γιατί για εσάς τους προοδευτικούς είναι ξεπερασμένος θεσμός) και πιστούς «συντρόφους» (αυτό και αν το θαυμάζω…), τον Καρανίκα, τον Πολλάκη, τον Καμμένο (ο διάβολος που λέγαμε), την Θεανώ, τον Παππά, τη Γεροβασίλη και πολλούς άλλους (ζωή να χουν!)…

Κάτσε τώρα να θυμηθώ, τι έκανα εγώ -και οι γνωστοί μου- στα 43 μου (έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε αλλά κάτι θυμάμαι)…

Λοιπόν, είχα (και έχω) δύο παιδιά, δούλευα ασταμάτητα, αφενός γιατί λάτρευα και λατρεύω τη δουλειά μου (κάτι που νομίζω ότι εσύ δεν το χεις… αλήθεια, τι δουλειά έκανες πρίν γίνεις πρωθυπουργός;) και αφετέρου για να ζω εγώ καλά και τα παιδιά μου καλύτερα, είχα καλούς φίλους, είχα καλούς συναδέλφους και συνεργάτες που σεβόμουνα και με σεβόντουσαν, αλλά πάνω απ’ όλα –θέλω να πιστεύω- ότι ήμουν (και είμαι μέχρι σήμερα) αληθινός και τίμιος απέναντί στον μικρόκοσμό μου!

Δεν έλεγα (και δεν λέω) ψέματα, δεν έλεγα (και δεν λέω) μεγάλα λόγια -που ούτε εγώ δεν πίστευα- με τη λογική του «λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα», διάλεγα και διαλέγω πολύ προσεκτικά συνεργάτες και φίλους (είμαι πολύ εγωιστής για να αναγκαστώ να παραδεχτώ ότι έκανα λάθος επιλογές, αν και έχει χρειαστεί να το κάνω και αυτό) και πάνω απ’ όλα σεβόμουνα και σέβομαι!

Σεβόμουν και σέβομαι αυτούς που με μεγάλωσαν, αυτούς που με στήριξαν και με στηρίζουν και φρόντισα και εξακολουθώ να φροντίζω και να τιμώ την ευθύνη που είχα και έχω απέναντι στα παιδιά μου και στους γύρω μου…

Τελικά απλά πράγματα έκανα στα 43 μου! Έως και βαρετά θα τα έλεγες εσυ, ένας επαναστάτης πρωθυπουργός…

Α! και κάτι πολύ σηματικό (ίσως το πιο σημαντικό): Δεν ξεπούλησα όλα τα παραπάνω για μία καρέκλα, για αναγνωρισιμότητα και εξουσία, ή για τις προσωπικές μου εμμονές! Και ξέρεις γιατί; Γιατί θέλω τα παιδιά μου και οι άνθρωποι που με συναναστρέφονται να μην αναγκαστούν να ντραπούν για μένα!

Πρίν από 1 χρόνο ο γιός μου έγινε 30 χρονών… Όταν του ευχήθηκα για «χρόνια πολλά» μεταξύ άλλων του είπα (και δημοσίως), ότι θα ήθελα πολύ να του μοιάσω!

Και πίστεψέ με Αλέξη, δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα, από το να θελήσεις να μοιάσεις σε έναν νεώτερο (πόσο δε μάλλον, αν αυτός ο νεότερος είναι το παιδί σου)!

Και λυπάμαι που θα το πω, -μέρα που είναι- μια και είσαι σημαντικά νεότερος από εμένα, αλλά Αλέξη μου, δεν θα ήθελα να σου μοιάσω! Και αυτό είναι η μεγαλύτερη αποτυχία ενός ηγέτη, αν ξέρεις τι σημαίνει η λέξη «ηγέτης»…

Και αυτό το λέω «μετά λόγου γνώσης»… Αλλωστε οι μεγάλοι ηγέτες τι είναι; Άνθρωποι σαν και μας, που απλά, προσπάθησαν περισσότερο!

Ο αληθινός ηγέτης είναι φίλος, γονιός, αφεντικό, υπάλληλος, συγγενής, συναγωνιστής, συνάδελφος, σύντροφος και –πίστεψέ με- προσπάθησα πολύ, (γιατί λόγω δουλειάς σε παρακολουθώ πάρα πολλά χρόνια) να βρώ τι είσαι από όλα αυτά…

Δεν σε πέτυχα πουθενά, βρε Αλέξη μου και πολύ στεναχωρέθηκα! 
Στεναχωρέθηκα γιατί δεν θέλω να σου μοιάσω…

Παρόλα αυτά μαζί με τις ευχές μου για «χρόνια καλά» (πίστεψέ με οι ευχές είναι μέσα από την καρδιά μου) ένα έχω να σου πω: Γεννήθηκες χαρισματικός, όμως στα πρώτα 43 χρόνια της ζωής σου αυτό το «έκαψες»! Όμως ποτέ δεν είναι αργά… Λίγη αλήθεια θέλει και λίγο σεβασμό!

Χρόνια καλά λοιπόν και με την ευχή -στο εγγύς μέλλον- να εκμεταλλευτείς το χάρισμά σου και όχι αυτούς που το είδαν σε σένα!