Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΥΛΑΚΙΟ

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΥΛΑΚΙΟ

Ο Λευτέρης Κουσούλης σημειώνει ότι στον καθημερινό πολιτικό θόρυβο χάνεται κάθε μέτωπο αναζήτησης συγκεκριμένων απαντήσεων. Πολιτικοί εκφραστές και λαός παραμένουν σταθερά στην ίδια επιλογή: είναι οπαδοί των προβλημάτων και εχθροί των λύσεων.

ΥΠΑΡΧΕΙ «ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΝΕΚΡΩΝ»

ΥΠΑΡΧΕΙ «ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΝΕΚΡΩΝ»

Ο Λευτέρης Κουσούλης επισημαίνει την αξιοσημείωτη προσπάθεια ανασυγκρότησης της «Κεντροαριστεράς» και αναρωτιέται αν μπορεί το παλαιό, ως βιωμένη πρακτική εξουσίας και ως παράσταση μηχανισμού εξουσίας, να αναγεννηθεί; Αν μπορεί να γίνει ο τόπος συνάντησης και σποράς του νέου;

ΑΡΝΗΘΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

ΑΡΝΗΘΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Ο Λευτέρης Κουσούλης σημειώνει ότι η ιδεολογική και πολιτική ανεπάρκεια της αντιπολίτευσης αποτελεί ένα από τα δεδομένα της φάσης που διανύουμε. Η αδυναμία κατανόησης της πολιτικής φύσης του ΣΥΡΙΖΑ δίνει ατελέσφορη τροπή στη σύγκρουση όπως την επιχειρεί και προσθέτει στοιχεία ματαιότητας στην πολιτική δράση.

ΠΩΣ ΜΙΛΑΝΕ ΣΤΟΝ ΛΑΟ;

ΠΩΣ ΜΙΛΑΝΕ ΣΤΟΝ ΛΑΟ;

Ο Λευτέρης Κουσούλης περιγράφει το αποδεκτό πλαίσιο επικοινωνίας με τον λαό. Σε ποιους κανόνες οφείλει να υπακούει όποιος διατυπώνει δημόσια τις σκέψεις του; Ποιο είναι το φράγμα που δεν πρέπει να υπερβεί; Ποιο είναι το άβατο ιερό σημείο;

Η ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ

Η ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ

Ο Λευτέρης Κουσούλης σημειώνει ότι η φυσιογνωμία της κατακερματισμένης κοινότητας αλλοιώνεται. Απαισιοδοξία. Παραίτηση. Ανομία. Η εσωστρέφεια που προκύπτει δυσκολεύει τη συζήτηση με τον έξω κόσμο. Οι γέφυρες της εμπιστοσύνης έχουν πέσει και φαίνεται ότι ο οικισμός Ελλάς έχει ηττηθεί σε όλα τα μέτωπα.

Η ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΠΕΔΗ

Η ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΠΕΔΗ

Ο Λευτέρης Κουσούλης σημειώνει ότι η απλοϊκή ερμηνεία του κόσμου έγινε σύντομα πολιτικό πρόγραμμα. Αγαπήθηκε από τους αγανακτισμένους, ψηφίστηκε από τους πολλούς. Στην πορεία της, περιβλήθηκε τη στολή της αιτιολογημένης βίας, εκφωνήθηκε ως βίαιος λόγος. Και ως απειλή. Και ως πράξη βίας.

Ο ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ

Ο ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ

Ο Λευτέρης Κουσούλης σημειώνει ότι η εγκατάσταση στο τίποτα κυοφορεί πάντα την οπισθοδρόμηση προς το χειρότερο. Σε αυτή τη διαρκή διολίσθηση εγκαθίσταται ένας φόβος επόμενου χειρότερου κύκλου. Αυτός ο φόβος διώχνει ακόμη πιο μακριά την επιλογή της σύγκρουσης και την ανάληψη της ευθύνης.