Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

Ο Ηλίας Καραβόλιας γεννήθηκε το 1976 στη Ρόδο. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Νομικής και Οικονομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε τον θεωρητικό τομέα ειδίκευσης (Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής). Eργάστηκε σε εταιρείες ως σύμβουλος και δούλεψε στην Περιφέρεια Ν.Αιγαίου ως ειδικός συνεργάτης. Έδινε διαλέξεις στο Institute of Diplomacy and Global Affairs του Αμερικανικού Κολεγίου στην Αθήνα.Έχει κληθεί ως ομιλητής σε συνέδρια με αντικείμενο τα διεθνή χρηματοοικονομικά και την γεωπολιτική.
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ
αναζητωντασ την χαμενη κανονικοτητα

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΧΑΜΕΝΗ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ

Ποία κανονικότητα; Η σταθεροποίηση στην Οικονομία δεν σημαίνει αυτόματη αλλαγή κλίματος και ανάκαμψη. Η βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών καταδεικνύει κοινωνική κόπωση, εξάντληση των φορολογουμένων, όχι γενικευμένη αντιστροφή τάσεων για βιώσιμη ανάπτυξη. Η κοινωνία δεν παρακολουθεί, δεν τρέχει πίσω απο το μακροικονομικό σιρκουί. Η κούρσα της πλεονασματικής ισορροπίας έχει μόνο έναν νικητή προς το παρόν: το Δημόσιο, όχι τα νοικοκυριά και την αγορά, όχι την παραγωγή, το εμπόριο, την απασχόληση.

Η ανεργία υποχωρεί αλλά μαζί με τον μισθό. Το διαθέσιμο εισόδημα μειώνεται και κατευθύνεται προς τις πολυ-ρυθμισμένες οφειλές.

Μια Οικονομία των δόσεων δεν μπορεί να μεταλλαχθεί εύκολα σε Οικονομία της αποταμίευσης.

Μια ύποπτη αδράνεια στο πιστωτικό κύκλωμα μοιάζει να σταθεροποιεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα αλλά οι ροές προς επενδύσεις και παραγωγή είναι ελάχιστες έως ασήμαντες. Δεν φθάνει να ξεπεράσουμε τα περυσινά μεγέθη, πρέπει να επανέλθουμε σε πρό μνημονίων επίπεδα ώστε να δοθεί ισχυρή ώθηση, εμπροσθοβαρής κατεύθυνση στο αδρανές κεφάλαιο που απεργεί πεισματικά.

ΠΟΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΌΤΗΤΑ; ΔΕΣΜΙΟΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ

Σαν κοινωνία εξακολουθούμε να είμαστε δέσμιοι της πολιτικής παράνοιας, αγκυροβολημένοι σε διλήμματα εμφυλιοπολεμικά που αναδύονται απο καρεκλοκένταυρους.Πολίτες ανώτερης κατηγορίας πλέον, οι πολιτικοί ταγοί ξεπερνούν σήμερα σε ύψος και σταθερότητα εισοδήματος ακόμη και κάποιους εκ των καπιταλιστών αυτής της χώρας. Η τσέπη »μιλάει» πιο πολύ απο ποτέ για το πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Και εμείς αλήθεια τι κάνουμε; Πάσχουμε από μόνιμη ιδεοφυγή, από σταθερή απαξίωση του στοχασμού για το αύριο. Κοινωνία με υπομανία και σύγχυση ταυτόχρονα, με συχνή αλλαγή του αντικειμένου σταθερότητας, της προσάραξης σε ασφαλή ύδατα.

Είναι ορατό ότι έχουμε χάσει την πρόσβαση στο Πραγματικό: προσαρμογή και εφαρμογή (implementation) που αναφώνησε τρεις φορές η Lagarde κάποτε.

Πρέπει να παλέψουμε με την συλλογική διπολική διαταραχή και την νορμοθυμία, να τελειώνουμε με τις ανορθολογικές επιλογές. Επανάσταση του αυτονόητου δεν γίνεται όταν καταφεύγουμε στο ατομικό αίσθημα μεγαλείου που θρέφεται απο τον μικροαστισμό, τον νεποτισμό, τον αχαλίνωτο δικαιωματισμό. Οι συλλογικότητες σχεδόν ανύπαρκτες. Ασθμαίνοντας το Κοινωνικό ακολουθεί την πλήρη ατομικοποίηση των ευθυνών, της βιοπάλης, του μόχθου.

Είμαστε μια κοινωνία ευερέθιστη που  πρέπει να ψάχνει τους ρεαλιστές, όχι τους μεσσίες της. Να απομονώσουμε το ναπολεόντειο σύνδρομο απο παντού. Να σκοτώσουμε σαν Έθνος τον μιθριδατισμό χωρίς να αφυπνίσουμε δαίμονες, φαντασιώσεις, μεγαλομανίες. Μπορούμε άραγε να φορτωθούμε και αυτό το Χρέος;

* Το σκίτσο είναι του Θοδωρή Μακρή

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Ηλία Καραβόλια στο new deal