Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

Ο Ηλίας Καραβολιάς γεννήθηκε το 1976. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Νομικής και Οικονομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ακολούθησε τον θεωρητικό τομέα ειδίκευσης (Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής) με έμφαση στις Κεφαλαιαγορές, στην Θεωρία Παιγνίων και στην Οικονομική Ψυχολογία.
Είναι επίσης απόφοιτος του Institute of Maritimes and Economic Studies στο Kensigton του Λονδίνου, όπου σήμερα διατηρεί τον τίτλο του Α' αντιπροέδρου.
Δούλεψε στο Asset Management της Northstar Finance στην Έλλάδα και μετά στον χώρο του Investment Banking στο Λονδίνο μέσω της Αxiom Capital και της Upgrade London.
Yπήρξε Council Member στην διεθνή πλατφόρμα συμβούλων Gershon Lehrman Group για θεσμικούς επενδυτές και οργανισμούς.Ήταν στο Advisory Board του think tank Paratus Global Europe και διετέλεσε Αssociate Partner της διεθνούς εταιρείας συμβούλων σε συγχωνεύσεις/εξαγορές, InVent Solutions.
Συμμετείχε στο Board of Directors δύο εισηγμένων εταιρειών στην Σόφια( Marble Arts και Mayfair Group) και για σύντομο διάστημα ήταν μέλος του Investment Committee στο SF Global Fund
Από το 2009 -2014 έδινε διαλέξεις και ήταν αναλυτής στο Institute of Diplomacy and Global Affairs του Αμερικανικού Κολεγίου στην Αθήνα καθώς και στο Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών.
Aρθρογράφοςσε έντυπα και εφημερίδες,διατηρεί συνεργασία με ελληνικά αλλά και διεθνή sites.Έχει κληθεί ως ομιλητής σε διάφορα συνέδρια με αντικείμενο τα διεθνή χρηματοοικονομικά, την γεωπολιτική, κ.ακαι φιλοξενείται κατά καιρούςσε εκπομπές ελληνικών και ξένων ΜΜΕ. Πρόσφατα έγινε μέλος του Scientific Committee στο American Institute of Geostrategy με έδρα το Los Angeles.
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ
αχρονη χωρα

ΑΧΡΟΝΗ ΧΩΡΑ

Ποτέ στην Ιστορία της χώρας δεν πέρασε τόσο γρήγορα ο χρόνος. Εδώ και 7 χρόνια νέκρωσαν τα ένστικτα, πάγωσαν τα αντανακλαστικά, αδρανοποιήθηκαν τα εθνικά ρεφλέξ. Τόσο συμπυκνωμένος πολιτικός/κοινωνικός/οικονομικός χρόνος, δεν υπήρξε ποτέ στον τόπο. Ακόμη και αυτό το φλερτ με το Τέλος που δεν έρχεται( κατά βάθος και εκ των υστέρων θα το θέλαμε να είχε συμβεί στην αρχή αυτής της κρίσης) αυτή η αρχέγονη »επιθυμία καταστροφής» ,μοιάζει πλέον με »φυσιολογικό» αυτοτροφοδοτούμενο σύμπτωμα ατομικής και συλλογικής νεύρωσης.

Η διαπραγμάτευση είναι σαν να μην σταμάτησε ποτέ. Οι αξιολογήσεις και τα εθνικά διαγωνίσματα μοιάζουν μόνιμα, συνεχή και χωρίς τέλος. Λίγοι πολίτες έχουν συνειδητοποιήσει τι διαπραγματευόμαστε από το 2010 μέχρι σήμερα. Όπως και λίγοι πιστεύουν πλέον ότι »φθάναμε» στην έξοδο, στο ξέφωτο, στα τέλη του 2014. Ποτέ δεν πίστεψε ο νεοέλληνας ότι θα έπιαναν τόπο οι θυσίες του. Ο ρεαλισμός της εθνικής ανάγκης για νοικοκυροσύνη, λιτότητα, περικοπές, μεταρρυθμίσεις,δεν ήταν ποτέ ισχυρότερος από το αρχέγονο ένστικτο του θανάτου και της συνεπαγόμενης ατέρμονης οφειλής. Και αυτό το ένστικτο οδηγεί στο να πιστεύεις τα πλέον ανέφικτα,να εμπιστεύεσαι την υπόσχεση. Η εμπιστοσύνη και η αλήθεια όμως φεύγουν με το άλογο και έρχονται με τα πόδια.

Αναρωτιούνται πολλοί γιατί δεν κατεβαίνει στις πλατείες ξανά ο Έλληνας. Γιατί δεν εξεγείρεται και μένει απαθής. Αμελούν προφανώς ότι το συλλογικό ασυνείδητο είναι δομημένο σαν μια χρονική ασυνέχεια: ποτέ δεν καταλαβαίναμε το κόστος της βραχυπρόθεσμης θυσίας για ένα προσδοκώμενο μακρόχρονο όφελος. Αν ίσχυε αυτό, τότε θα είχαμε καταλάβει και το αντίθετο του: βραχυπρόθεσμα οφέλη και υποσχέσεις εύκολης μετάβασης στην κανονικότητα συνεπάγονται μακροπρόθεσμες ανισορροπίες και προβλήματα. Θα είχαμε καταλάβει δηλαδή το κακό που προξένησαν στον τόπο οι πολιτικές του Ανδρέα Παπανδρέου στην δεκαετία του ’80, οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2004, το »πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» τον Σεπτέμβριο του 2014, και πολλά άλλα που ο καθένας δικαιούται να γράψει ανάλογα με την δική του οπτική.

Και φθάσαμε σήμερα να ξαναθυμόμαστε τις διαχωριστικές γραμμές Δεξιάς-Αριστεράς. Με ευθύνη πολλών, δυστυχώς. Φθάσαμε να διεξάγουμε μικρούς εμφύλιους στο Facebook ενώ προσποιούμαστε αλληλοκατανόηση στους δρόμους, στα αληθινά καφενεία, στην καθημερινότητα του άγχους.

Ποτέ στο ελληνικό γονίδιο δεν διεγράφησαν οι ιδεολογικές διαφορές. Για την ακρίβεια όμως πρόκειται για ψευδό-ιδεολογικές διαφορές. Ελάχιστοι γνωρίζουν σε αυτό τον τόπο τι πιστεύουν, ποια τα στραβά του δόγματος τους, ποια η αληθινή ιστορία, ποιες οι πολιτικές που συμβολίζουν έννοιες-φορτία, όπως σοσιαλδημοκρατία, φιλελευθερισμός. Ημιμάθεια, στην οποία φυσικά βασιλεύει η λαϊκή σοφία: σε αυτό τον τόπο, είσαι ότι δηλώσεις( ασχέτως αν δεν ξέρεις τι είσαι)

Οι αληθινές διαφορές είναι άλλες. Είναι ταξικές. Και ήταν αφανείς. Όμως τώρα,οι έχοντες τρέμουν επειδή απαξιώνεται η περιουσία τους και πέφτουν τα προηγούμενα υψηλά εισοδήματα τους. Και οι μη έχοντες, προσγειώθηκαν απότομα από την υποτιθέμενη εγκατάσταση τους στην μεσαία τάξη. Λέω υποτιθέμενη διότι η ελληνική οικονομία είχε επί πολλά χρόνια, κυρίως μετά το 1981, μια »χάρτινη» μεσαία τάξη. Και αυτό γιατί μια συνεχώς αυξανόμενη ευμάρεια σχεδόν για τους περισσότερους, έμοιαζε σαν να είχε διάρκεια για πολλές γενιές. Ο χρόνος όμως διορθώνει τις στρεβλώσεις και επαναφέρει το οικονομικό σύστημα στην »φυσιολογική», δυστυχώς, θέση ισορροπίας του: υπάρχουν οι λίγοι με πολύ πλούτο και οι πολλοί που σταδιακά θα βλέπουν τον όποιο δικό τους πλούτο, να μειώνεται. Και το χειρότερο; Να μην καταλαβαίνουν ότι ο πλούτος αναδιανέμεται »ύπουλα». Ναι, δυστυχώς αυτό συμβαίνει, αυτός είναι ο μόνος αυτοματισμός του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού γίγνεσθαι.

Στην περίοδο των παχέων αγελάδων που πέρασε η χώρα,τα λεφτά από τις τσέπες μας και τις δουλειές μας, δεν πήγαν στο φεγγάρι. Μαζί με πολύ ιδρώτα μας, πήγανε εκεί που προστάζει η εντροπία του συστήματος : στα μεγάλα πορτοφόλια που μας πωλούσαν τα πάντα. Το δε μεγάλο ψέμα, ότι όλοι φτωχαίνουμε, όλοι χάνουμε εισοδήματα και περιουσίες,έχει κοντά ποδάρια. Γιατί μόλις καθίσει η σκόνη της δήθεν μαζικής ανέχειας, θα φανεί ποιοι αγόρασαν γη, σπίτια και περιουσίες, σε τιμές ξεπουλήματος. Όπως ακριβώς αγοράζουν κάποιοι, ξένοι και ντόπιοι,την δημόσια περιουσία. Με οικονομικούς όρους : ζήσαμε και ζούμε κρίση υπερσυσσώρευσης και μια τέλεια παγίδα ρευστότητας, την οποία δεν βλέπουμε γιατί την ίδια ώρα ζούμε με capital controls και το χρήμα λείπει όλο και περισσότερο.

Πήγε να εκμεταλλευτεί ο τωρινός πρωθυπουργός αυτή την ταξική πραγματικότητα. Όχι μόνο δεν του βγαίνει αλλά με τις επιλογές του για μια πολιτική αναδιανομής που βασίζεται στην υψηλή φορολόγηση και όχι στην αύξηση του ΑΕΠ, επιτείνει αυτή την αμείλικτη οικονομική πραγματικότητα των έντονων ανισοτήτων. Η δε τελευταία διετία της δήθεν χρήσιμης καθυστέρησης λόγω »σκληρής» διαπραγμάτευσης, είναι ταφόπλακα στο νεκρό σώμα της οικονομίας.

Μπορεί να ζούμε σε μια άχρονη χώρα, όμως τελικά είναι πολύ βολική η εκδοχή της ατέρμονης οφειλής, άρα και της μόνιμης διαπραγμάτευσης για δήθεν κάτι καλύτερο. Δεν είναι μακριά η ώρα που τα ταξικά συμπλέγματα διαφοροποίησης θα έλθουν στην επιφάνεια, όπως οι εμφυλιοπολεμικές αναμνήσεις. Άλλωστε η κρίση, ξάπλωσε στο ντιβάνι τον νεοέλληνα όχι ως υποκείμενο αντίδρασης για το μέλλον αλλά ως υποκείμενο παθητικής υποταγής στο ιστορικό παρελθόν του.

Μια υπόκωφη βοή διαμαρτυρίας στο συλλογικό ασυνείδητο θα συνεχίσει να καπελώνεται από την ισχύ της ατομικής καθίζησης. Οι πλατείες δεν θα ξαναγεμίσουν εύκολα. Η χώρα θα παραμείνει προσεχώς εντός μιας ανούσιας ταλάντωσης, εντός ενός συνεχούς εκκρεμούς μεταξύ έντονης στασιμότητας και ανίσχυρης επανεκκίνησης. Το ξέρουν παρά πολύ καλά οι δανειστές γι αυτό και δεν μετράνε πλέον τον χρόνο αντίστροφα. Ξέρουν ότι θα παραμείνουμε άχρονη χώρα που έχασε το πλεονέκτημα της γρήγορης και απότομης χρεοκοπίας( 2010-2011) και που τώρα απλά θα καρκινοβατεί χωρίς να πεθαίνει, χωρίς να επανέρχεται σε υγιή τροχιά. Όσοι βλέπουν το Τέλος και όσοι φαντασιώνονται την Αρχή, βολεύονται ψυχολογικά και επιβεβαιώνουν ότι ζούμε σε μια χώρα στην οποία ο Χρόνος έχει πλέον πεθάνει…