Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ

Ο Ηλίας Καραβολιάς γεννήθηκε το 1976. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Νομικής και Οικονομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ακολούθησε τον θεωρητικό τομέα ειδίκευσης (Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής) με έμφαση στις Κεφαλαιαγορές, στην Θεωρία Παιγνίων και στην Οικονομική Ψυχολογία.
Είναι επίσης απόφοιτος του Institute of Maritimes and Economic Studies στο Kensigton του Λονδίνου, όπου σήμερα διατηρεί τον τίτλο του Α' αντιπροέδρου.
Δούλεψε στο Asset Management της Northstar Finance στην Έλλάδα και μετά στον χώρο του Investment Banking στο Λονδίνο μέσω της Αxiom Capital και της Upgrade London.
Yπήρξε Council Member στην διεθνή πλατφόρμα συμβούλων Gershon Lehrman Group για θεσμικούς επενδυτές και οργανισμούς.Ήταν στο Advisory Board του think tank Paratus Global Europe και διετέλεσε Αssociate Partner της διεθνούς εταιρείας συμβούλων σε συγχωνεύσεις/εξαγορές, InVent Solutions.
Συμμετείχε στο Board of Directors δύο εισηγμένων εταιρειών στην Σόφια( Marble Arts και Mayfair Group) και για σύντομο διάστημα ήταν μέλος του Investment Committee στο SF Global Fund
Από το 2009 -2014 έδινε διαλέξεις και ήταν αναλυτής στο Institute of Diplomacy and Global Affairs του Αμερικανικού Κολεγίου στην Αθήνα καθώς και στο Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών.
Aρθρογράφοςσε έντυπα και εφημερίδες,διατηρεί συνεργασία με ελληνικά αλλά και διεθνή sites.Έχει κληθεί ως ομιλητής σε διάφορα συνέδρια με αντικείμενο τα διεθνή χρηματοοικονομικά, την γεωπολιτική, κ.ακαι φιλοξενείται κατά καιρούςσε εκπομπές ελληνικών και ξένων ΜΜΕ. Πρόσφατα έγινε μέλος του Scientific Committee στο American Institute of Geostrategy με έδρα το Los Angeles.
ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑΣ
η τυραννια τησ ιδεολογιασ

Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ

Είναι μάλλον δεδομένο πλέον: γεμίσαμε κομμουνιστοφάγους και αντιφασίστες. Ο εμφύλιος στα social media (στο 2017) καλά κρατεί. Αναλύονται και συγκρίνονται εγκλήματα ναζισμού, σταλινισμού, αλλά και το πώς λειτούργησαν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και ο φασισμός. Έτοιμοι κάποιοι, όπως πάντα, να θυμηθούν τον εμφύλιο μετά την Κατοχή, τα αλέθουν όλα στον μύλο τους. Ειδικά δε εκείνοι που τυγχάνει να είναι και ιδεολόγοι με ισχυρή άποψη, άσχετα αν δεν γνωρίζουν από που ξεκινά και που καταλήγει το δόγμα που πιστεύουν (σημ: το λέω αυτό γιατί άκουσα πρόσφατα έναν έμπειρο πολιτικό να αναρωτιέται σε τι οφείλουν τα ονόματα τους, η Δεξιά και η Αριστερά! Το να μην ξέρεις ότι αυτός ο διαχωρισμός ξεκίνησε από τη διάταξη των καθισμάτων στην γαλλική εθνοσυνέλευση, μάλλον δείχνει ότι αγνοείς τι εστί γαλλική επανάσταση, γιατί συνέβη, ποιος ήταν ο Ροβεσπιέρος και οι Ιακωβίνοι, η τρομοκρατία, και ότι άλλο καταγράφηκε εκείνη την περίοδο, χρήσιμο ή μή, για την ανθρωπότητα)

Η ουσία είναι άλλη. Ο Έλληνας μάλλον δεν θέλει να »διαβάσει» καλά τις πολιτικές θεωρίες του παρελθόντος και τις μεταλλάξεις τους στον χρόνο, γιατί προφανώς δεν θέλει να αλλάξει το δόγμα του, την εύκολη πίστη του σε αυτό που τον βολεύει, σε αυτό που δεν θα τον κουράσει να »σκεφτεί» μήπως σκέφτεται λάθος. Νομίζω όμως ότι είναι κρίμα να μην κατανοούμε στη χώρα μας το γιατί η μεγάλη μάζα των πολιτών δεν είναι ούτε Δεξιοί, ούτε Αριστεροί και γιατί δεν τάσσονται σε μια ιδεολογία. Την ίδια ώρα όμως, οφείλω να το πω, οι εξισωτικές ρητορείες και η ευκολία με την οποία αλλοιώνεται η Ιστορία δείχνουν μια πραγματικότητα: τα άκρα φλέρταραν πάντα με το θυμικό μας. Γι αυτό και λέω ότι η σκόπιμη εξισωτική λογική είναι άκρως επικίνδυνη.

Διαβάζει λοιπόν κανείς, στο facebook κυρίως, ανιστόρητα πράγματα, πρόχειρα πορίσματα και γενικεύσεις. Η ουσία είναι οτι αγνοούμε το πώς οι έννοιες πλάθονται μέσα στην Ιστορία, πώς σμιλεύονται, πώς τα συμβολικά φορτία και τα νοήματα παλινδρομούν ανάλογα με την αποτύπωση των πραγμάτων. Η αλήθεια είναι οτι δεν χρειάζεται να ασπαστεί κάποιος μια ιδεολογία για να μπορεί να σκέφτεται και να εκφέρει γνώμη. Το να καταδικάζεις πχ. ταυτόχρονα το χιτλερικό και το σταλινικό καθεστώς, δεν προϋποθέτει εμβάθυνση στους -ισμούς. Το να μπερδεύεις όμως τις ιδεολογικές ρίζες των καθεστώτων με την κατάληξη τους, είναι δείγμα απλουστευτικής προσέγγισης.

Οι περισσότεροι δε στο διαδίκτυο νοιάζονται για την θέση που θα πάρει στα δρώμενα αυτός που κάνει μια ανάρτηση (σημ : το ίδιο αναμένουν και για μένα πολλοί αναγνώστες αυτή την στιγμή), για να του επιτεθούν. Στην ουσία για να αυτοεπιβεβαιωθούν για τα πιστεύω τους, τασσόμενοι υπέρ μιας ιδεολογίας, υπέρ μιας ερμηνείας της Ιστορίας.

Οι οπαδοί των άκρων (ουκ ολίγοι σ αυτόν τον τόπο) ίσως με βρουν αντίθετο, γκρίζο και άχρωμο. Δεν με πειράζει. Με ενδιαφέρουν αυτοί που αρνούνται την στράτευση και ξέρουν ότι δεν μπορούμε να καταργήσουμε τον καπιταλισμό, αλλά μπορούμε να τον κάνουμε πιο ανθρώπινο. Για να το κατανοήσουμε αυτά, πρέπει πρώτα να διαβάσουμε, πρέπει πρώτα να μελετήσουμε αδογμάτιστα. Και ο Έλληνας, το ξαναλέω και ας κουράζω, δεν θέλει να διαβάσει γιατί δεν θέλει να αλλάξει το δόγμα του, την εύκολη πίστη του σε αυτό που τον βολεύει, σε αυτό που δεν θα τον κουράσει να »σκεφτεί» μήπως πιστεύει λάθος πράγματα (άλλωστε κρίση έχουμε, που καιρός για στοχασμό. Εξάλλου όποιος φιλοσοφεί, για τους πολλούς μάλλον »αμπελοφιλοσοφεί»)

Από την ακραία νεοφιλελεύθερη σχολή του Σικάγο μέχρι τις μαρξιστικές θεωρίες για την υπεραξία και την κρίση υπερσυσσώρευσης, μπορεί να βρει κανείς πολλά και ενδιαφέροντα. Δεν βλάπτουν οι θεωρίες, τόσο πολύ, όσο οι ιδεολογίες. Μάλιστα κάποιες θεωρίες, έστω και περιοδικά, δικαιώθηκαν. Στο χέρι του καθενός είναι να μην παρασυρθεί από την γυαλιστερή όψη τους και να δει προσεκτικά τι συμβαίνει πίσω από τις κουρτίνες τους…