Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ …ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ (;)

του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Σε κάθε περίπτωση είναι θέμα πολιτικής! Η τέχνη της δεν διδάσκεται τυχαία. Γιατί όταν γίνεται εργαλείο στα χέρια των πολιτικών, αναλόγως της χρήσης του, μπορεί να μεταβάλει άρδην μια κατάσταση. Κάπως έτσι κι εντελώς ξαφνικά μέσα απ” την ελληνική κρίση και τους σκληρούς αριθμούς που θα πρέπει να ευημερήσουν εις βάρος των ανθρώπων, αναδύθηκε η ανάγκη να δούμε και τους ανθρώπους. Να ασχοληθεί η πολιτική κι οι πολιτικοί… με τις αγωνίες τους, τις δουλειές τους, το βιοτικό τους επίπεδο, το περιβάλλον που ζουν. Αναδύθηκε η ανάγκη να ελεγχθούν οι κερδοσκόποι. Να μπει ένα φρένο στην ασυδοσία ορισμένων τραπεζιτών και πανίσχυρων οικονομικών funds που εκτός του να κερδίζουν τρισ., κατά το δοκούν αναδεικνύουν και ηγέτες της αρεσκείας τους.

 
Έτσι ξαφνικά κι απ” το πουθενά άρχισε να διαφαίνεται πως η μάχη τώρα μόλις ξεκίνησε. Και θα είναι μια μάχη σκληρή και δύσκολη. Η παρότρυνση της Ουάσινγκτον Ποστ με τίτλο: “Αμερική: Κοίταξε τον Γιώργο Παπανδρέου στο πρόσωπό του θα δεις το δικό σου μέλλον” και το περιεχόμενο του άρθρου υποδηλώνει πολλά και κυρίως την ανάγκη να επιστρέψει η ανθρωπότητα στις βασικές αρχές της οικονομικής πολιτικής που θέλει το κεφάλαιο να επιδιώκει (μεν) το κέρδος, μέσα όμως απ” την παραγωγή και την υπεραξία της εργασίας.

Κάπως έτσι κι εντελώς αναπάντεχα, η εικόνα της Ελλάδας ως απείθαρχης και αναξιόπιστης χώρας θόλωσε και τη θέση της πήρε η εικόνα μιας χώρας που αγωνίζεται μόνη της – χωρίς να επαιτεί οικονομική βοήθεια, αλλά που αξιώνει πολιτική στήριξη κι αλληλεγγύη – ενάντια στη μανία των κερδοσκόπων που αύριο μπορεί να στραφεί σε κάποια άλλη χώρα – ακόμα και στις ΗΠΑ…

Και τι συνέβη έτσι ξαφνικά και το κλίμα άρχισε να αλλάζει; Ούτε η Ελλάδα ξαφνικά πλούτισε. Ούτε οι δημοσιονομικές επιδόσεις της βελτιώθηκαν. Απλά, ο πρωθυπουργός της απευθύνθηκε στους ξένους συναδέλφους του, αλλά κυρίως στους λαούς που εκπροσωπούν, με όρους πολιτικούς. Μέσω των διεθνών ΜΜΕ μπήκε σε κάθε νοικοκυριό και μίλησε μια γλώσσα που αγγίζει την ψυχή του απλού πολίτη κι όχι την τσέπη του κερδοσκόπου.

Προεκλογικά, ο Γιώργος Παπανδρέου επαναλάμβανε σχεδόν μονότονα πως “δεν χρωστάει σε κανένα”, εννοώντας ότι αντλεί (πολιτική) δύναμη από τους πολίτες. Ανάλογη δύναμη αναζητά σε διεθνές, πλέον πλαίσιο. Και τα όσα υποστηρίζει περί μιας νέας ρύθμισης που θα εισάγει νέα εργαλεία και μηχανισμούς, ώστε στο πλαίσιο μιας οικονομικής διακυβέρνησης να αντιμετωπίζονται οι κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον κρατών, “περνάνε” καλύτερα, όταν ακολουθούν ρεπορτάζ όπως αυτά που έδειχναν τους απεργούς της TOTAL να τα σπάνε…