Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017
συνομιλιεσ χωρισ συνομιλητεσ…

ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΕΣ…

του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

“Μας έχουν βγει τα μάτια να ψάχνουμε τις δυνατότητες της ελληνικής γεωργίας κι αντί να προωθούμε νέα μέτρα και πολιτικές, τρέχουμε από μπλόκο σε μπλόκο”. Τάδε έφη Κατερίνα Μπατζελή, στο ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ. Άντε να τής καταλογίσεις άδικο. Έλα όμως που έμελλε σε αυτή να …καθαρίσει την “καυτή πατάτα”, που κρατούν καυτή οι αγροτοσυνδικαλιστές για τους δικούς τους λόγους. Ο καθένας και για διαφορετικό. Κι άντε να βρεθεί κάποιος να τους συντονίσει. Που δεν είναι ούτε ο Μπούτας, ούτε ο Κοκκινούλης, ούτε ο Καραμίχας, ούτε κι ο Βάιος. Καθένας τους κι άλλα κίνητρα, άλλα συμφέροντα να εκπροσωπεί, άλλη άποψη για το πως θα σταθεί η ελληνική γεωργία στο διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Άρα εδώ υπάρχει ένα έλλειμμα. Κι ως γνωστό, όπου παρουσιάζεται “κενό” (πόσο μάλλον τέτοιου είδους…) πολλοί είναι οι ενδιαφερόμενοι να το καλύψουν. Η κυβέρνηση κι η Κατερίνα Μπατζελή θα ήθελαν για συνομιλητή κάποιον διαλλακτικό, χωρίς δουλείες και με όραμα αγροτοσυνδικαλιστή, που να γνωρίζει το θέμα, να διαθέτει πειθώ, να πετυχαίνει συμβιβασμούς και να κρατά ισορροπίες. Θα ήθελαν… Η ουσία όμως είναι πως ούτε τον έχουν βρει, ούτε υπάρχει κάποιος διαθέσιμος στον ορίζοντα.

Συνεπώς, το μόνο που απομένει στην υπουργό είναι να απευθυνθεί στην κοινωνία. Και κυρίως στους αγρότες που πουλούν τα προϊόντα τους σε εξευτελιστικές τιμές που δεν βγαίνουν και ψάχνονται για να δουν τι θα κάνουν. Αλλά και στους καταναλωτές που πληρώνουν πανάκριβα αγροτικά προϊόντα – που ούτε καν για την προέλευσή τους δεν είναι σίγουροι.

Όλοι αυτοί μπορούν να ακούσουν την Μπατζελή. Αρκεί να έχει κάτι να τους πει και πολύ περισσότερο να τους δείξει. Δεν μπορεί επί παραδείγματι να μην τελειώσει οριστικά με το καρκίνωμα του ΟΣΔΕ. Ας φτιαχτούν, επιτέλους, τα μητρώα. Ας γίνει η ψηφιοποίηση των αγροτεμαχίων. Όχι για να δώσουν οι “κουτόφραγκοι” τις επιδοτήσεις, αλλά για να ξέρουμε στο εξής πως θα πορευτεί η αγροτική οικονομία. Κι αυτό είναι ένα σημαντικό εργαλείο για το σχεδιασμό της.

Ας φτιάξει μετά ένα μηχανισμό ελέγχου για να τελειώσει το φαινόμενο των παράνομων “ελληνοποιήσεων”. Ας αποφασίσει, συλλογικά, η κυβέρνηση, ποιος θα παίξει το ρόλο – θα είναι ο ΕΦΕΤ, οι νομαρχίες, το υπουργείο Οικονομίας, το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης;

Ας ξεκινήσει λοιπόν απ” τα βασικά και μετά ας αρχίσει να διαβουλεύεται και να σχεδιάζει με αυτούς (αν τους βρει) που μπορούν, θέλουν και σε τελική ανάλυση αποτελούν το μέλλον της ελληνικής γεωργίας – εφόσον υπάρχει, ακόμα, μέλλον για αυτήν…