Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017
κολυμπι χωρισ βαριδια ή βεβαιοσ πνιγμοσ

ΚΟΛΥΜΠΙ ΧΩΡΙΣ ΒΑΡΙΔΙΑ Ή ΒΕΒΑΙΟΣ ΠΝΙΓΜΟΣ

του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν από τους ηγέτες που γνώριζε σε βάθος την “ελληνική ιδιαιτερότητα” – αν όχι το “ελληνικό πρόβλημα”. Δεν ήταν ο μόνος… Ξεχώρισε όμως και πέρασε στην ιστορία ως ένας Μεγάλος Έλληνας διότι είδε και τη λύση του. Κι ακόμα περισσότερο διότι επέδειξε ισχυρή βούληση να την επιβάλλει.

Όταν λοιπόν αποφάσιζε να θέσει κεντρικό στόχο της πολιτικής σταδιοδρομίας την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ, έλεγε στους Έλληνες: «Θα σας ρίξω στη θάλασσα και για να μην πνιγείτε θα μάθετε να κολυμπάτε». Τα χρόνια πέρασαν. Οι Έλληνες μπορεί να μην έγιναν δεινοί κολυμβητές, πλην όμως δεν πνίγηκαν. Σε κάθε περίπτωση η χώρα επέπλευσε… Κι έτσι, κουτσά στραβά, κατάφερε να επιπλέει μέχρι σήμερα.

Η ζωή όμως τα έφερε έτσι, που πλέον το να επιπλέει δεν είναι αρκετό. Σε ένα άκρως ανταγωνιστικό και απαιτητικό διεθνές περιβάλλον, οι Έλληνες εκτός από το να μάθουν να επιπλέουν, οφείλουν να γίνουν και καλοί κολυμβητές. Διαφορετικά, “αν δεν αλλάξουμε θα βουλιάξουμε”, όπως επεσήμαινε προεκλογικά, ο σημερινός πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου. Συνετός όπως πάντα, το υιοθέτησε κι ο Λεωνίδας Κύρκος, αποδεχόμενος προσκλητήριο συναίνεσης επί τη βάση αρχών «για να γκρεμιστούν τα τείχη της  αντιπαράθεσης και του ανταγωνισμού» και «να πάει ο τόπος μπροστά»…

Η ικανότητα στην κολύμβηση προϋποθέτει σκληρή και μεθοδική δουλειά. Κυρίως όμως απαιτεί την απαλλαγή από κάθε λογής βαρίδια που εμποδίζουν τον… κολυμβητή σε καλές επιδόσεις. Πρόκειται για τα διαχρονικά βαρίδια που κουβαλούσε κι οι μεταγενέστεροι του Κωνσταντίνου Καραμανλή δεν αποτίναξαν.

Στο υπουργικό Συμβούλιο της περασμένης Κυριακής, ο Γιώργος Παπανδρέου αποφάνθηκε πως η ρίζα της σημερινής κρίσης που βιώνει η χώρα δεν είναι η οικονομία, αλλά ο τρόπος διακυβέρνησης. Η επισήμανσή του προσδιορίζει γενικά το “ελληνικό πρόβλημα”. Πιο συγκεκριμένα, η αδιαφάνεια, η αναξιοκρατία, η διαφθορά του υπερτροφικού κράτους κι η πελατειακή αντίληψη που το δημιούργησε είναι τα βαρίδια εκείνα από τα οποία πρέπει πλέον να απαλλαγεί ο τόπος.

Κάπως έτσι, στον πυρήνα της οικονομικής πολιτικής που επιχειρούν με επιτακτικό τρόπο να επιβάλλουν οι Βρυξέλλες, δεν βρίσκεται απλά και μόνο η αλλαγή του μοντέλου ανάπτυξης. Βρίσκεται κυρίως η απαλλαγή της χώρας από μια νοοτροπία που θέλει την οικονομική πολιτική ως μέσο εξυπηρέτησης κομματικών σκοπιμοτήτων και άσκησης εκλογικής επιρροής. Με απλά λόγια, το ιδιότυπο “μπρα ντε φερ” κυβέρνησης – Βρυξελλών που ξεκίνησε ήδη αφορά πρωτίστως στη δημιουργία δικλίδων ασφαλείας που θα απαγορεύουν στην πολιτική και κομματική νομενκλατούρα να οικειοποιηθεί – αν όχι καταχραστεί – εκ νέου τους νέους κοινοτικούς πόρους που αναγκαστικά θα εισρεύσουν, ως ύστατη ευκαιρία για να σωθεί η χώρα από βέβαιο πνιγμό…