Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017
ελπιδα με αυτοκριτικη

ΕΛΠΙΔΑ ΜΕ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ

του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Αλλά και κάθε αρχή δύσκολη. Προσωπικά, ο καθένας θα ήθελε το 2010 να τον βρει χαρούμενο και με ένα καλό οιωνό που θα τον γεμίσει αισιοδοξία για τη νέα δύσκολη χρονιά που αναμένεται. Κάποιοι το πέτυχαν. Κάποιοι άλλοι όχι.

Πέραν όμως μιας πρόσκαιρης ευφορίας που δημιουργεί ένα καλό “ποδαρικό”, η επιστροφή στη σκληρή καθημερινότητα, είναι και μια συνάντηση με τον προβληματισμό για το “αβέβαιο” που θα ακολουθήσει.

Ήδη οι έρευνες τον κατέγραψαν. Σε ποσοστό που προσεγγίζει το 52% οι Έλληνες είναι προβληματισμένοι, ενώ 20% είναι φοβισμένοι. Μόνο ένα 26% είναι αισιόδοξοι. Κάτι ήξερε ο Γιώργος Παπανδρέου όταν υπόσχονταν να ξαναφέρει το χαμόγελο στα πρόσωπα των Ελλήνων… Τρεις μήνες όμως μετά και τα χαμόγελα είναι λίγα και πάντως δυσεύρετα. Όχι πως περίμενε κανείς να συμβεί το αντίθετο. Αλλά πάντα η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αν προηγουμένως δεν έχει πεθάνει αυτός που ελπίζει…

Ωστόσο, για να ελπίζει κανείς σε κάτι, θα πρέπει και να έχει κάτι που να πιστεύει. Κάποιον που να εμπιστεύεται. Κι εδώ η εμπιστοσύνη που δείχνουν οι Έλληνες… στη Μετεωρολογική Υπηρεσία, μόνο ελπιδοφόρα δεν είναι. Πολύ απλά γιατί έχει τη δυνατότητα αξιόπιστων προβλέψεων επί του καιρού, αλλά όχι τη δυνατότητα διακυβέρνησης του τόπου. Αυτή είναι δουλειά των κυβερνήσεων, των κομμάτων, του κρατικού μηχανισμού, των συνδικάτων. Και η εμπιστοσύνη που δείχνουν οι πολίτες σε αυτούς τους θεσμούς είναι ελάχιστη. Ως εκ τούτου, μικρή είναι κι η ελπίδα…

Εύκολα συμπεραίνει κανείς πως η κρίση που διέρχεται ο τόπος είναι πρωτίστως κρίση πολιτική και δευτερευόντως οικονομική. Καλώς ή κακώς είναι οι εκλεγμένες απ” τον λαό κυβερνήσεις που έχουν τη συνταγματική ευθύνη της διακυβέρνησης. Ουδείς άλλος. Πόσο μάλλον που προ τριών μηνών, ο Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε “ισχυρή λαϊκή εντολή” για να κυβερνήσει χωρίς να “χρωστά” σε κανένα. Και δεν πρέπει να χρωστά σε κανένα.

Κάπως έτσι υπαινιγμοί περί “συμφερόντων” που προβάλλουν εμπόδια στην πρόοδο της χώρας, μόνο εκ του πονηρού τίθενται. Και μόνο περαιτέρω σύγχυση επιφέρουν. Προτού αρχίσουν να μεταφέρουν ευθύνες αλλού, κόμματα, συνδικάτα, Εκκλησία, επιχειρήσεις, αλλά κι οι ίδιοι οι πολίτες, οφείλουν να κάνουν την αυτοκριτική τους. Είναι η περίοδος που ευνοεί μια τέτοιου είδους ενδοσκόπηση. Είναι όμως κι η κατάσταση που την επιβάλει. Διότι διαφορετικά και τον επόμενο χρόνο τέτοια περίοδο θα αναζητούμε την χαμένη εμπιστοσύνη σε βασικούς θεσμούς της Δημοκρατίας και ακόμα χειρότερα, τα λιγοστά ψήγματα ελπίδας που θα έχουν απομείνει σε ακόμα λιγότερους…