Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017
ιδεολογια ή διαχειριση

ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ Ή ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ

του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Ουδεμία έκπληξη προκάλεσε η στήριξη του Άρη Σπηλιωτόπουλου στη Ντόρα Μπακογιάννη, σε όσους απέμειναν να παρακολουθούν στενά τα τεκταινόμενα στη ΝΔ. Ήταν σχεδόν βέβαιο, ότι η απόφαση σύμπραξης Σαμαρά – Αβραμόπουλου δεν θα έμενε αναπάντητη από την τέως υπουργός των Εξωτερικών.

Όπως κι ότι ο τέως υπουργός Παιδείας δεν θα παρέμενε σιωπηλός μέχρι να τελειώσει η αναμέτρηση. Πόσο μάλλον που από τη στιγμή που ο Αντώνης Σαμαράς απέκτησε ως νούμερο 2 τον Δημήτρη Αβραμόπουλου κι η θέση αντίστοιχη θέση στο πλευρό της κας Μπακογιάννη έμενε κενή…

Έκπληξη προκάλεσε η αποστροφή  του Αντώνη Σαμαρά κατά την ομιλία του στη Λαμία το βράδυ της Κυριακής: «Όταν ακούω την κριτική που μας κάνουν κάποιοι, μου θυμίζει όλο και περισσότερο την κριτική που κάνει το μικρό Φιλελεύθερο Κόμμα της Γερμανίας στην Άγκελα Μέρκελ. Την κριτική που κάνει το μικρό Κεντρώο Κόμμα του Μπαϊρού στον Νικολά Σαρκοζί. Την κριτική που κάνει το μικρό Φιλελεύθερο Κόμμα Βρετανίας στον Ντέιβιντ Κάμερον. Την κριτική που κάνουν σε όλη την Ευρώπη, τα μικρά κόμματα του 5% του 7% στα μεγάλα Κεντροδεξιά κόμματα του 45%».

Προφανώς, ο τέως υπουργός Πολιτισμού έχει σοβαρές ενδείξεις – ή εμφανίζεται ότι έχει – να πιστεύει ότι θα δημιουργηθεί δυνητικά χώρος «κριτικής» σε ένα μικρότερο «Φιλελεύθερο Κόμμα» – ανύπαρκτου, για την ώρα, στην Ελλάδα.  Προφανώς, επίσης, ο κ. Σαμαράς έχει σοβαρές ενδείξεις – ή εμφανίζεται ότι έχει – να αισθάνεται τόσο σίγουρος για την έκβαση του αγώνα διαδοχής, σε βαθμό που να μη διστάζει, ούτε να αυτοπροσδιοριστεί (σαφώς υπαινικτικά, έστω) ως ηγέτης της μεγάλης Κεντροδεξιάς παράταξης, ούτε να αφήνει με τα λεγόμενά του ψήγματα μερικής διάσπασης της ΝΔ.

Είναι επίσης προφανές πως η αποστροφή Σαμαρά δεν προέκυψε τυχαία. Είναι φυσικό επακόλουθο μιας στρατηγικής που πλέον θέτει στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης την «ιδεολογική καθαρότητα» της ΝΔ, που «θα δείξει τις διαφορές μας με το άλλο μεγάλο κόμμα», όπως σημειώνει καθώς «ΠΑΣΟΚ έχουμε δεν χρειαζόμαστε άλλο».

Για λόγους προφανείς, βέβαια, κι η Ντόρα Μπακογιάννη έχει κάθε λόγο να επικαλείται μια μεγάλη Κεντροδεξιά παράταξη με διευρυμένη επιρροή προς το «μεσαίο χώρο». Θέτει όμως «το δίλημμα ενός ανοιχτού κόμματος που θα πείσει τους πολίτες ότι μπορεί να κυβερνήσει αύριο, ενός κόμματος εξουσίας ή ενός κόμματος διαμαρτυρίας», σε άλλο πολιτικό χρόνο και σε διαφορετικό εκλεκτορικό σώμα. Διότι με την κοινωνία απομακρυσμένη απ’ τη ΝΔ και την προοπτική εξουσίας απομακρυσμένη, επιτρέπει στον κ. Σαμαρά να υποστηρίζει: «Κάποιοι ίσως θέλουν να μην μιλάμε για ιδεολογία και να μιλάμε για διαχείριση».