Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017
χαλαρα με τσαμπουκα

ΧΑΛΑΡΑ ΜΕ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ

του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Στις προεκλογικές του εμφανίσεις, ο Κώστας Καραμανλής χαλάρωσε την γραβάτα. Μαζί της χαλάρωσε και το «δωρικό» ύφος του. Τώρα πλέον είναι ο εαυτός του. Απελευθερωμένος από το άγχος της εικόνας του «στιβαρού» πρωθυπουργού που επί χρόνια φιλοτεχνούσαν άλλοι για λογαριασμό του κι ο ίδιος το αποδέχονταν, θέλησε να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο. Και να διαμηνύσει στους αντιπάλους τους πως «τώρα θα τους δείξουμε πως κερδίζονται οι μάχες». Μένει να φανεί…

Πλην όμως αυτό φάνηκε ξεκάθαρα είναι η γοητεία που εξακολουθεί να ασκεί στο κομματικό του ακροατήριο. Παραληρούντες οι νεολαίοι της ΟΝΝΕΔ είδαν το δικό τους άνθρωπο, τον δικό τους πρωθυπουργό να τους απευθύνεται με τη γλώσσα του «τσαμπουκά», του «αγωνιστή» που θα δώσει τη μάχη κάτω από αντίξοες συνθήκες. Το πεσμένο ηθικό του κομματικού «στρατεύματος» πρέπει να τονωθεί. Να φανατιστεί, αν είναι δυνατό. Για αυτό και ο ηγέτης πρέπει να ξεγυμνωθεί. Πρέπει να πει την «αλήθεια». Να μιλήσει με «ειλικρίνεια» για τα δύσκολα που έπονται. Να αφήσει τα «ανάκτορα» και να κατέβει στο πεδίο της μάχης. Να μετρηθεί στα «ίσια» με τον αντίπαλό του. Πρόσωπο με πρόσωπο.

«Αυτός είναι ο Καραμανλής που ξέραμε από παλιά», θα ψέλλιζε εκστασιασμένος ΝΔκράτης. Αυτός ο Καραμανλής που άλλαξε. Που έγινε απρόσιτος και απόμακρος στα χρόνια που ασκούσε την εξουσία. Που περιχαρακώθηκε και αφέθηκε στο κύκλο των «χαμένων» – πλέον – συνεργατών του, να κυβερνά τον τόπο με τρόπο που να επιτρέπει σε κάποιους να «πληγώνουν» την παράταξη – όπως ο ίδιος παραδέχθηκε.

Τώρα, ο Καραμανλής επιστρέφει στον κόσμο που τον πίστεψε από την πρώτη στιγμή. Και που εξακολουθεί να τον πιστεύει. Απ’ αυτόν τον κόσμο αναζητά να αναβαπτιστεί και να ανακτήσει τη χαμένη του δύναμη. Ίσως να ναι αρκετή αυτή η δύναμη για να τον κρατήσει στο παιχνίδι της «επόμενης μέρας» που ήδη ξεκίνησε στο εσωτερικό του κόμματός του. Μέχρι εκεί όμως.

Διότι, το μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων που του έδωσαν το «πολύ παραπάνω» σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις για να κυβερνήσει τον τόπο, δεν δείχνουν να συγκινούνται από τον «ηρωισμό» ενός «κομματάρχη». Όλοι αυτοί αναζήτησαν στο πρόσωπό του ένα πρωθυπουργό για όλους τους Έλληνες.

Κι ο Καραμανλής το γνώριζε καλά το 2004. Τότε που επιχειρούσε τα φραστικά – δυστυχώς, μόνο – ανοίγματα στο «μεσαίο χώρο». Που διαβεβαίωνε ότι θα είναι πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων. Που υιοθετούσε το ύφος του «στιβαρού» πρωθυπουργού ο οποίος με πλήρη επίγνωση των ευθυνών που αναλαμβάνει, αποχαιρετά στο πλατύσκαλο του Μεγάρου Μαξίμου τον προκάτοχό του. Τότε που έκανε αυστηρές συστάσεις στους υπουργούς του να είναι «σεμνοί» και «ταπεινοί».