Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
μιλουν αλλα …δεν ακουν

ΜΙΛΟΥΝ ΑΛΛΑ …ΔΕΝ ΑΚΟΥΝ

Προϋπόθεση της συναίνεσης είναι ο διάλογος! Απλούστερα, αν δεν προηγηθεί διάλογος, ουδεμία προοπτική συναίνεσης υπάρχει… Ούτε καν διαφωνίας. Στην Ελλάδα κουλτούρα διαλόγου δεν υπάρχει. Ευλόγως, δύσκολα προκύπτει συμφωνία, πόσο μάλλον συναίνεση. Ως εκ τούτου, είναι μάλλον εμπαιγμός των πολιτικών προς τους πολίτες να μιλούν για συναίνεση, όταν δεν είναι σε θέση να κουβεντιάσουν μεταξύ τους.

Το σημερινό debate δεν είναι τίποτα άλλο παρά το εμφανές αποτύπωμα άλλης μιας βασικής αγκύλωσης του πολιτικού συστήματος: Της αδυναμίας δηλαδή των μελών του να εγκαταλείψουν τους παράλληλους μονολόγους και να κουβεντιάσουν. Να πουν τις απόψεις τους (εφόσον έχουν…), να συμφωνήσουν, να διαφωνήσουν, να συγκρουστούν, να δώσουν τα χέρια. Να κάνουν ό,τι κάνουν φυσιολογικοί και πολιτισμένοι άνθρωποι.

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα συμβεί σήμερα. Οι πολιτικοί αρχηγοί θα απαντούν ανενόχλητοι ό,τι θέλουν και σε όποιον δημοσιογράφο της αρεσκείας τους, θέλουν, έχοντας διασφαλίσει ότι δεν θα ανταλλάξουν μεταξύ τους μήτε κουβέντα, ούτε καν ματιά. Οι δε αστέρες της τηλε-δημοσιογραφίας θα έχουν για άλλη μια φορά την ευκαιρία να φτιάξουν το «παιχνίδι», έχοντας αυτή τη φορά – σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει καθημερινά στα τηλεπαράθυρα – όλους τους πολιτικούς αρχηγούς συγκεντρωμένους απέναντί τους.

Έτσι, αυτό που θα συμβεί είναι οι Έλληνες πολίτες να μη πληροφορηθούν τίποτα το καινούργιο, πόσο μάλλον να εξάγουν κάποια πολιτικά συμπεράσματα. Οι πολιτικοί αρχηγοί επέλεξαν το ασφυκτικό πλαίσιο των κανόνων της τηλεμαχίας, ακριβώς για να αποφύγουν να εκτεθούν καθ’ οιοδήποτε τρόπο. Επέλεξαν να μην έχουν κανένα κόστος, από το να επιδιώξουν το όποιο τυχόν όφελος.

Κι εφόσον ολοκληρώσουν τυπικά την αγγαρεία τού «υπό προϋποθέσεων» και «κανόνων» διαλόγου τους, θα επιστρέψουν ξανά στη γνώριμη και συνήθη τακτική των «παράλληλων» μονολόγων τους. Έτσι, εκ του ασφαλούς και χωρίς αντίλογο θα αλληλοκατηγορούνται για το ποιος ευθύνεται για την αδυναμία διαλόγου – και κατ’ επέκταση συναίνεσης στα «αυτονόητα» – και βεβαίως για την διαπιστωμένη απαξίωση του πολιτικού συστήματος.

Είναι απορίας άξιο πως, την ώρα που η χώρα βυθίζεται αργά και σταθερά στην πιο βαθειά και πολυεπίπεδη κρίση που γνώρισε τα τελευταία χρόνια, οι πολιτικοί αρχηγοί πράττουν το εντελώς αντίθετο απ’ ό,τι επιτάσσει η κοινή λογική και αξιώνει μια σημαντική μερίδα ψηφοφόρων: Να ξεκινήσουν έστω και την ύστατη ώρα ένα ειλικρινή και ουσιαστικό διάλογο για τα προβλήματα του τόπου κι ό,τι βγει… Πες-πες κάτι (καλό) θα γίνει στο τέλος. Αλλά κάποτε πρέπει, επιτέλους, να γίνει η αρχή.