Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
χαμενο στα αρχαιοελληνικα ευρηματα το «κλειδι τησ επιτυχιασ»

ΧΑΜΕΝΟ ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΟ «ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ»

Έχουν άδικο τα διεθνή ΜΜΕ να «σηκώνουν» το νέο τρομοκρατικό κτύπημα στην Ελλάδα; Συνιστά άλλη μια θεωρία συνομωσίας για να πληγεί η εικόνα της χώρας μας που το συνδέουν με τα εγκαίνια του Μουσείου Ακροπόλεως; Μόνο όποιος στρουθοκαμηλίζει σκέπτεται έτσι…

Είναι γνωστό ότι εδώ και κάμποσα χρόνια η τρομοκρατία μοιάζει με «ευαίσθητη χορδή». Κάθε φορά που κάποιος την αγγίζει οι… ήχοι που βγάζει είναι υψηλοί… Πόσο μάλλον ότι αυτό συμβαίνει στην Ελλάδα με τη γνωστή τρομοκρατική παράδοση. Κατά συνέπεια, κάθε ελληνική κυβέρνηση έχει πολλούς λόγους να αποτρέπει τέτοιους ερεθισμούς…

Η «έξωθεν» καλή μαρτυρία λειτουργεί ευεργετικά σε πολλά επίπεδα. Δεν είναι μόνο ότι εκπέμπει μήνυμα σοβαρότητας και αποτελεσματικότητας μιας χώρας. Είναι ότι διασφαλίζει και την καλύτερη διεθνή προβολή της. Τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακροπόλεως ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να εκπέμψει η Ελλάδα το μήνυμα μιας νέας αισιοδοξίας. Να προσελκύσει για άλλη μια φορά τους προβολείς της διεθνούς δημοσιότητας. Να θυμίσει στην Οικουμένη την ύπαρξη του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, των Ελλήνων φιλοσόφων που τα διδάγματά τους ανέθρεψαν γενιές και γενιές.

Οι σφαίρες όμως μιας ομάδας παρανοϊκών δολοφόνων δεν εκτέλεσαν μόνο έναν άτυχο αστυνομικό. Εκτέλεσαν και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο που δημιουργεί στους Έλληνες το άνοιγμα του νέου Μουσείου. Αναπόφευκτα οι ξένες ανταποκρίσεις θα εστιάζουν στα μέτρα ασφαλείας και όχι στη σημασία του πολιτιστικού γεγονότος. Κρίμα!

Κρίμα και για την κυβέρνηση που ενώ θα μπορούσε να αξιοποιήσει επικοινωνιακά το συμβάν θα βρεθεί και πάλι στη δυσάρεστη θέση να απολογείται για λάθη και παραλείψεις της Αστυνομίας, για τη «διάλυση της Αντιτρομοκρατικής», για τον «κομματισμό» που επικράτησε τα τελευταία χρόνια στα Σώματα Ασφαλείας.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι για άλλη μια φορά συγκρούεται με την κοινή λογική. Η οποία λέει πως θα είχε πολλά περισσότερα να κερδίσει (και σε ψήφους, αφού κυνικά αυτό είναι το ζητούμενο…) αν η Αστυνομία λειτουργούσε, αν η εγκληματικότητα είχε περιοριστεί, αν η Αντιτρομοκρατική συνέχιζε τις επιτυχίες του 2003, από αυτά που πιστεύει ότι κερδίζει βολεύοντας κάποιους «δικούς» σε θέσεις με υψηλές αμοιβές.

Η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και γενικότερα του αισθήματος ανασφάλειας των πολιτών είναι σήμερα το «κλειδί της επιτυχίας» των συντηρητικών κυβερνήσεων στην Ευρώπη. Την περασμένη Τρίτη όμως, η κυβέρνηση φαίνεται πως το έχασε κι αυτό, οριστικά.