Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ

Δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω at
Ο Γιώργος Παπασίμος γεννήθηκε στο Κεφαλόβρυσο Τρικάλων στις 21-10-1960 από αγροτική οικογένεια. Τελείωσε το Λύκειο στα Τρίκαλα το 1978. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι δικηγόρος στον Άρειο Πάγο.Διετέλεσε ιδρυτικό μέλος της Κίνησης Ιδεών και Δράσης «ΠΡΑΤΤΩ», ενώ σήμερα είναι μέλος της "Πρωτοβουλίας 14ης Μάη".
Διετέλεσε αναπληρωτής Γραμματέας του Τομέα Διαφώτισης της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1988 – 1993). Ιδρυτικό μέλος τουΔΗ.Κ.ΚΙ. (1995), μέλος της Πολιτικής Γραμματείας, εκπρόσωπος Τύπου αυτού έως το 2004 και υποψήφιος Βουλευτής στον Νομό Τρικάλων.Υποψήφιος Νομάρχης Τρικάλων το 2002, επικεφαλής της Νομαρχιακής Αγωνιστικής Συσπείρωσης (Ν.Α.ΣΥ.), όπου εκλέχθηκε Νομαρχιακός Σύμβουλος (2003 – 2006). Κατέθεσε ολοκληρωμένες προτάσεις για την δυναμική και ισόρροπη ανάπτυξη των Τρικάλων.
Αρθρογραφεί για διάφορα θέματα πολιτικής και κοινωνικής θεωρίας σε διάφορες ημερήσιες εφημερίδες της Αθήνας και των Τρικάλων («ΑΥΓΗ», «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ», «ΕΡΕΥΝΑ», «ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ» κ.λπ.). Συνεργάσθηκε με το περιοδικό «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ» κατά την περίοδο 1988 – 1993. Τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας των Τρικάλων «Η ΕΡΕΥΝΑ» από το έτος 2007 έως σήμερα, με την στήλη «ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ».
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ
τραπεζικα βαμπιρ

ΤΡΑΠΕΖΙΚΑ ΒΑΜΠΙΡ

Πόσο επιτυχημένη ήταν η ανακεφαλαίωση των τεσσάρων συστημικών Ελληνικών τραπεζών; Αν έκρινε κάποιος το όλο εγχείρημα επιφανειακά, θα μπορούσε να αποδεχτεί ότι επρόκειτο για «επιτυχία», μιας και έκλεισε άλλο ένα κεφάλαιο, που αφορά στις υποχρεώσεις της κυβέρνησης Τσίπρα απέναντι στους δανειστές και τυπικά έδωσε μια μικρή έστω ανάσα στην Ελληνική οικονομία.

Πράγματι βρέθηκαν χρήματα, έστω κι αν οι τιμές ήταν … «αστείες», δεν απαιτήθηκε νέα ενίσχυση από το ΤΧΣ σε δύο από τις τέσσερις τράπεζες και απετράπη το ενδεχόμενο να δοθεί η εντύπωση στους εταίρους και την διεθνή κοινότητα, ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένα επενδυτικό ενδιαφέρον.

Αυτή όμως η επιφανειακή ανάγνωση δεν είναι παρά το «προκάλυμμα», καθώς, την ίδια ώρα, αποδεικνύεται με τρόπο δραματικό η πλήρης οικονομική απαξίωση του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος, η παραίτησή του από διεισδύσεις στο ευρύτερο Βαλκανικό περιβάλλον και στην περιοχή της Μεσογείου (βάζοντας ένα οδυνηρό τέλος στην επιθετική πολιτική τις δεκαετίες 1990 – 2000), η επικράτηση της τάξης των τραπεζιτών «βαμπίρ», που κατορθώνουν να περνούν μέσα από τις «Συμπληγάδες» της κρίσης και αλώβητες από την επέλαση των σαρωτικών μνημονίων, να εδραιώνουν τη θέση τους στις διοικήσεις των τραπεζών, ζημιώνοντας το Ελληνικό Δημόσιο και, κατ’ επέκταση, τον Ελληνικό Λαό.

Για άλλη μια φορά και παρά την πολιτική αλλαγή, η ανακεφαλαίωση των τραπεζών, όπως και η πρώτη απομείωση του δημόσιου χρέους, μετρά και πάλι θύματα τους μικροεπενδυτές – μικρομετόχους.

Για άλλη μια φορά, αυτοί που όφειλαν να έχουν την ευθύνη για την αποτελεσματική λειτουργία των Ελληνικών τραπεζών, οι τραπεζίτες, λειτούργησαν προς ίδιον όφελος: Δεν τις απάλλαξαν από τα «κόκκινα» δάνεια, με το να μειώσουν αναλόγως τα χρέη σε νοικοκυριά και μικρομεσαίους επιχειρηματίες, προσφέροντας, έτσι, «σανίδα σωτηρίας» στην οικονομία και την κοινωνία. Απεναντίας, για μια ακόμα φορά, «έδωσαν ρεσιτάλ» κερδοσκοπίας, επιβαρύνοντας κι άλλο το ελληνικό δημόσιο.

Έτσι, αν και από το 2008, με τις εγγυήσεις του Δημοσίου – που ποτέ δεν θέλησε, αν και το δικαιούτο, να ελέγξει τις διοικήσεις των τραπεζών– και την πρώτη ανακεφαλαίωση, υπολογίζεται πως σπαταλήθηκαν γύρω στα 200 δις ευρώ, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος και επιβαρύνοντας τον Ελληνικό Λαό και όχι τους ιδιοκτήτες, που στα κέρδη είναι μόνοι, αλλά στην πτώση και την κρίση αδύναμοι και … απαιτητικοί. Οι τράπεζες, ναι μεν, λειτουργούν με «ιδιότυπα» ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και με λογική «αρπακτικού», που δεν ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη και την ευημερία της Χώρας, πλην όμως, οφείλουν την ύπαρξή τους στις κρατικές ενισχύσεις και εγγυήσεις.

Ας δούμε όμως, τι ακριβώς συνέβη με την τελευταία «πανηγυρική» ανακεφαλαίωση των συστημικών τραπεζών, που επιτρέπει σε κάποιους να μιλούν για μέγα σκάνδαλο σε βάρος του Ελληνικού Λαού.

Προκειμένου να βρεθούν τα απαιτούμενα χρήματα, η τιμή των μετοχών καθορίστηκε στο … ένα λεπτό για κάθε μετοχή της Eurobank, δύο λεπτά για εκείνη της Εθνικής, τέσσερα για τη μετοχή της Alpha Bank και τρία δέκατα του λεπτού για κάθε μετοχή της Τράπεζας Πειραιώς! Και ας μην νομίσει κάποιος, πως θα μπορούσε οποιοσδήποτε με μερικά χιλιάρικα, από τη μια στιγμή στην άλλη, να γίνει μεγαλομέτοχος μιας εκ των τεσσάρων ελληνικών τραπεζών, αφού το δικαίωμα αυτό, το είχαν επιφυλάξει μόνο για τους «θεσμικούς» επενδυτές.

Το «έγκλημα», όμως, που συντελέστηκε και αποδεκάτισε τους μικροεπενδυτές – μεταξύ τους και πάλι το Ελληνικό Δημόσιο, το οποίο έχασε περίπου 25 δις ευρώ του Ελληνικού Λαού, που είχε τοποθετήσει μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας – ήταν ότι, τους υποχρέωσαν να δώσουν 100 μετοχές της Πειραιώς και της Eurobank για να πάρουν 1 νέα, 50 μετοχές της Alpha Bank για 1 νέα και 15 μετοχές της Εθνικής για 1 νέα. Μετοχές, που είχαν αγοράσει ακόμη και με 23 ευρώ τη μία και άρα άξιζαν – κατά την αγορά τους – 345 ευρώ. Μετοχές, που με την ανακεφαλαιοποίηση συρρικνώθηκαν στην αξία των … 30 λεπτών, τιμή με την οποία στις 14 Δεκεμβρίου εισήχθη στο Χρηματιστήριο η νέα μετοχή!

Είναι χαρακτηριστικό ότι, τον Ιούνιο του 2014, σύμφωνα με εκτιμήσεις, η χρηματιστηριακή αξία των τεσσάρων Ελληνικών συστημικών τραπεζών άγγιζε τα 33,4 δις ευρώ, ενώ τώρα με την ανακεφαλαιοποίηση, το εκπληκτικό ποσό των 747 εκατομμυρίων ευρώ!

Στον αντίποδα της στάσης του Ελληνικού Κράτους και της στάσης του Ελληνικού «παρασιτικού» κεφαλαίου, καλό θα ήταν να υπενθυμίσουμε, τι ακριβώς συνέβη στην Ισλανδία, όταν η Χώρα, το 2008, έφτασε στο χείλος της χρεοκοπίας μετά την κατάρρευση των τριών μεγαλύτερων τραπεζών. Οι τράπεζες Glitnir, Landsbanki and Kaupthing δεν άντεξαν το βάρος των χρεών τους, που ισοδυναμούσαν με 10 φορές το ΑΕΠ της χώρας και κήρυξαν πτώχευση.

Τι έκανε η κυβέρνηση της Ισλανδίας; Αρνήθηκε να επωμιστεί τα χρέη, πληρώνοντας Βρετανούς και Ολλανδούς πιστωτές. Το αποτέλεσμα ήταν, οι τελευταίοι να καταφύγουν στα δικαστήρια, αλλά να μην δικαιωθούν ποτέ.

Η ίδια κυβέρνηση έκανε, όμως, και κάτι πολύ πιο τολμηρό και προοδευτικό: Έδιωξε τους τραπεζίτες – ιδιοκτήτες των τριών τραπεζών, κλείνοντας, μάλιστα, κάποιους στη φυλακή, όπως τον διευθύνοντα σύμβουλο της τράπεζας Kaupthing, που καταδικάστηκε σε 4 – 5 χρόνια φυλάκιση και, παράλληλα, προχώρησε σε γενναία «σεισάχθεια» του εσωτερικού χρέους οριζόντια κατά ποσοστό 30 – 70%, σε όλα τα επιχειρηματικά, στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια, ανάλογα με την οικονομική δύναμη των δανειοληπτών.

Οι συγκρίσεις με τα πεπραγμένα στην Ελλάδα και την παθητική στάση της Ελληνικής κυβέρνησης είναι καταλυτική. Οι τέσσερις ελληνικές συστημικές τράπεζες, αφερέγγυες και αδύναμες, πέρασαν, «αντί πινακίου φακής», σε ξένα funds, που πιθανόν είναι «αχυράνθρωποι» των σημερινών διοικήσεων των τραπεζών, που ευθύνονται για την καταστροφή της Χώρας, χωρίς, μάλιστα, να ρυθμισθούν τα «κόκκινα» δάνεια, που οδεύουν προς τα ξένα επιθετικά κερδοσκοπικά κοράκια.