Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017
το (πολιτικο) κοστοσ δανεισμου

ΤΟ (ΠΟΛΙΤΙΚΟ) ΚΟΣΤΟΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ

του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε εκλογές! Αίτημα ανεδαφικό για κυβέρνηση επτά μηνών εκλεγμένη με μεγάλη πλειοψηφία, αγγίζει τα όρια του λαϊκισμού. Σημασία όμως δεν έχει ο χαρακτηρισμός του αιτήματος, αλλά ο λόγος που το διατυπώνει.

Προφανώς, ο πρόεδρος του ΣΥΝ αντιλαμβάνεται το αυτονόητο. Πως αν γινόντουσαν τώρα εκλογές το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου δεν θα πλησίαζε ούτε κατά διάνοια τα ποσοστά της 4ης  Οκτωβρίου. Προφανώς, όλοι αντιλαμβάνονται πως με τα μέτρα-σοκ που αναγκάστηκε να πάρει υπέστη τεράστιο πολιτικό κόστος.

Προφανώς, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν το ήθελε. Ποιος πολιτικός άλλωστε το θέλει; Ποιος πολιτικός δεν το φοβάται; Ακόμα κι ο Κώστας Σημίτης που με πρόσφατο άρθρο του επικρίνει τους πολιτικούς που υποκύπτουν στο φόβο του πολιτικού κόστους, όταν κυβερνούσε κι ήρθε η ώρα να λάβει κοινωνικά επώδυνες αποφάσεις, έκανε τελικά πίσω…

Το δυστύχημα για τον Γιώργο Παπανδρέου ήταν πως, στο σημείο που έφτασε η χώρα, δεν μπορούσε να κάνει πίσω. Κι η αλήθεια είναι ότι προσπάθησε να μην φτάσει σε αυτό το σημείο – άσχετα τελικά που δεν τα κατάφερε. Άσχετα αν τελικά με τις επιλογές του επίσπευσε μια διαδικασία το αποτέλεσμα της οποίας ήταν προ πολλού προεξοφλημένο…

Ο Αντώνης Σαμαράς τον κατηγορεί ότι δεν τόλμησε νωρίτερα να λάβει τα κοινωνικά επώδυνα μέτρα. Ότι δίστασε όταν υπήρχε ακόμα περιθώριο να αποτραπεί η εμπλοκή του ΔΝΤ στο μηχανισμό στήριξης της χώρας. “Κάνε με προφήτη να σε κάνω πλούσιο” θα έλεγε ο απλός πολίτης. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ίσως και, να υπερεκτίμησε τις δυνατότητες του. Ίσως και να πίστεψε ότι αρκούσε το προσωπικό πολιτικό του εκτόπισμα για μια ηπιότερη προσαρμογή της ελληνικής κοινωνίας (ή ενός μέρους αυτής…) στη νέα πραγματικότητα που επέβαλαν οι συνθήκες.

Ατυχώς, για τον ίδιο, δεν τού βγήκε. Η εκστρατεία δημόσιων σχέσεων που επιδόθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα έστρεψε τα φώτα της διεθνούς δημοσιότητας στο “ελληνικό πρόβλημα” και στοχοποίησε την ελληνική οικονομία στα μάτια των κερδοσκόπων. Υπερεκτίμησε ίσως, και την ποιότητα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Ατυχώς, για τον ίδιο, η ευρωπαϊκή αρωγή δεν ήρθε την ώρα που έπρεπε και με τρόπο που θα έπειθε τις αγορές και η “φωτιά” που σιγόκαιγε φούντωσε, απειλώντας να κάψει όλη την Ευρωζώνη. Τότε μόνο, οι Ευρωπαίοι ενεργοποιήθηκαν. Είδαν σοβαρά το κίνδυνο κι έσπευσαν να τον περιορίσουν.

Η ζημιά όμως έγινε! Η Ελλάδα δανείστηκε τελικά 120 δισ. € με επιτόκιο 5%! Οι πιστωτές της ανακουφίστηκαν. Θα πάρουν πίσω τα χρήματα που αλόγιστα δάνειζαν, υπερχρεώνοντας όμως τις επόμενες γενιές Ελλήνων. Αυτό ορθώς το επισημαίνει ο κ. Τσίπρας.