Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

Ο Γιάννης Πανούσης είναι ακαδημαϊκός, αλλά πρόσφατα και βουλευτής με τη ΔΗΜΑΡ.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής (1972) και του Τμήματος πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών (1975). Μεταπτυχιακό δίπλωμα και διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο Poitiers της Γαλλίας (1978).
Δίδαξε επί 19 χρόνια στη Νομική Σχολή Δ.Π. Θράκης (1978-1997) Εγκληματολογικές και ποινικές επιστήμες και διδάσκει από το 1997 έως σήμερα στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών ανάλογα μαθήματα.
Εξελέγη Κοσμήτορας της Νομικής ΔΠΘ, Πρόεδρος του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ, Αντιπρύτανης και Πρύτανης του ΔΠΘ (1994-1997).
Διετέλεσε: Πρόεδρος ή μέλος δεκάδων Ελληνικών και Ξένων επιστημονικών και κοινωνικών φορέων (π. χ. Πρόεδρος κεντρικού επιστημονικού συμβουλίου φυλακών, μέλος νομοπαρασκευαστικών επιτροπών για ναρκωτικά, χουλιγκανισμό κλπ, μέλος επιτροπής εκπαίδευσης ΟΟΣΑ, μέλος εθνικής επιτροπής ΟΥΝΕΣΚΟ, μέλος ΔΣ του ΕΚΚΕ κ. α)
Συγγραφέας 20 βιβλίων και 200 άρθρων (για τις Εγκληματολογικές Επιστήμες).
Το 2012 εξελέγη βουλευτής στην Α’ περιφέρεια Αθηνών με τη Δημοκρατική Αριστερά.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ
το αναστημα …τησ κοτασ

ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ …ΤΗΣ ΚΟΤΑΣ

Παλιά η ιδεολογία μετριόταν με τους αγώνες, τις θυσίες, την ίδια την Ιστορία. 

Το μπόι των αριστερών ξεπερνούσε αριθμούς και ποσοστά, φόβους και διώξεις και μετουσιωνόταν σε ένα ηθικό παράδειγμα ζωής.

Ακόμα όμως και σ’ εκείνη την ηρωική εποχή υπήρχαν «μικροί άνθρωποι», πολιτικοί νάνοι που κρυμμένοι πίσω από προσωπεία έπαιζαν το δικό τους (όχι πάντοτε καθαρό) ρόλο.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει; Οι λεγόμενοι ανανεωτές (οι πρώην «κρυφοί παίκτες») συναλλάσσονται με κάθε είδους εξουσία, οι λεγόμενοι σκληροπυρηνικοί (οι πρώην του «υπαρκτού») εξακολουθούν να κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και το κλειδί του Σοσιαλιστικού Παραδείσου, ενώ οι ριζοσπάστες έχουν ήδη υποκύψει στη «γοητεία της αστικής τάξης».

Το μπόι της Αριστεράς μοιάζει να γιγαντώνει γιατί χρησιμοποιούνται μεγεθυντικοί καθρέπτες.

Κι έτσι όμως να μην είναι, πόσο «Μεγάλη» μπορεί να γίνει μια Αριστερά όταν πολλοί αριστεροί παραμένουν μικροί πολιτικοί νάνοι; Πόσο «Μεγάλη» μπορεί να γίνει μια αριστερά όταν οι σκοπιμότητες υπερβαίνουν αξίες και αρχές με αποτέλεσμα να φυτρώνουν παντού οι εκ-πεπτω-κότες ως σωτήρες; Πόσο «Μεγάλη» μπορεί να είναι μια Αριστερά όταν εξαρτά το μέλλον της από «νερόβραστα πολιτικά κουκιά» κι όχι από ψημένους και γνήσιους αριστερούς πολίτες;

Με εκ-πεπτω-κότες δεν γίνεται ούτε ανατροπή, ούτε αλλαγή, ούτε ανανέωση.

Υ.Γ.: Στην περίπτωση αυτή αντιστρέφεται το λαϊκό γνωμικό «όταν ανακατεύεται με τα πίτουρα σε τρώνε οι κότες» και γίνεται «Όταν ανακατεύεσαι με τις κότες μόνο πίτουρα μπορεί να φας».