Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ

Ο Παναγιώτης είναι κατά βάση δημοσιογράφος, αν και τα τελευταία χρόνια ασχολείται ευρύτερα με την επικοινωνία. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις, και έκανε μεταπτυχιακό στις Στρατηγικές Σπουδές. Ως πολιτικό επιστήμονα και διεθνολόγο τον κέρδισε η δημοσιογραφία, όπου σε αυτήν βρήκε και τον κατάλληλο τρόπο έκφρασης των όσων σπούδασε και του άρεσε να ασχολείται. Επί μια δεκαετία εργάστηκε στην τηλεόραση (ΕΤ2, ΕΤ3, POLIS, ΣΚΑΙ) ως ρεπόρτερ, παρουσιαστής και αρχισυντάκτης εκπομπών, στο ραδιόφωνο (ΑΝΤ1, PLANET), στον περιοδικό Τύπο (ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ). Από το 1996 μέχρι και τον Ιούλιο του 2013 υπήρξε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στην εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ κι από το 2004 ο βασικός συντελεστής της στήλης γνώμης «ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ». Επί σειρά ετών αρθρογραφεί στα περιοδικά ΕΠΙΛΟΓΗ και ΤΑΣΕΙΣ, ενώ από τον Ιούνιο του 2009 διατηρεί το new-Deal, το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Αλφόνσο Βιτάλη.
Από το καλοκαίρι του 2012 ασχολείται πιο οργανωμένα με την πολιτική και εταιρική επικοινωνία, ως διευθύνων σύμβουλος της Apertus Alveo Communications...
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
τηλεσυμμαχια οχι τηλεμαχια

ΤΗΛΕΣΥΜΜΑΧΙΑ ΟΧΙ ΤΗΛΕΜΑΧΙΑ

Πολλές φορές οι πολιτικοί αδυνατούν να δουν το εμφανές. Αδυνατούν να αντιληφθούν το προφανές! Προφανώς παρασύρονται από τον …εμφανώς υπεροπτικό χαρακτήρα τους – παράσημο ή …γαλόνι εξουσίας… Ίσως, όμως και να υποδύονται πως δεν βλέπουν ή δεν αντιλαμβάνονται.

Ό,τι κι αν ισχύει στην πραγματικότητα, όπως κι αν το βλέπει κανείς (αναλόγως της συμπάθειας ή αντιπάθειας απέναντι στο εκάστοτε πολιτικό πρόσωπο…), δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι οι δυο αρχηγοί των δυο “μεγάλων κομμάτων εξουσίας” δεν βλέπουν ή δεν αντιλαμβάνονται πως ο δημόσιος καβγάς τους για την τηλεμαχία (debate), αφήνει παντελώς αδιάφορο το εκλογικό σώμα. Δεν αποτελεί σοβαρό θέμα συζήτησης πουθενά, πολύ περισσότερο ούτε στα καφενεία…

Ο λόγος είναι απλός. Οι πολίτες έχουν προεξοφλήσει τη συνεργασία των δυο κομμάτων και δεν αμφιβάλλουν πως αντίπαλοι δεν είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Αντώνης Σαμαράς. Αλλά οι δυο μαζί εναντίον όλων των άλλων, πλην ίσως της Ντόρας Μπακογιάννη. Το ενδιαφέρον δεν εντοπίζεται στο αν ο Βενιζέλος θα είναι ο “πρώτος”, ή αν ο Σαμαράς ο “αυτοδύναμος”. Το ενδιαφέρον είναι αν οι δυο μαζί θα συγκεντρώσουν ποσοστό ικανό να εξασφαλίσει σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί, την απαιτούμενη πλειοψηφία στη Βουλή για να εφαρμοστεί το δημοσιονομικό πρόγραμμα που συνέταξε η Τρόικα και κύρωσε η προηγούμενη Βουλή.

Έτσι, αντί οι δυο αρχηγοί να εξαντλούν την ενέργεια τους προσπαθώντας να πείσουν πως είναι αυτό το Πρόγραμμα που θα βγάλει τη χώρα απ” την κρίση (αυτό που θα “σώσει τη χώρα”, για αυτό και το ψήφισαν…), εξαντλούνται σε προσχηματικές αντιπαραθέσεις μεταξύ τους. Κανένα δεν πείθουν. Αντιθέτως εμπεδώνουν στους πολίτες το αίσθημα αναξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος και ό,τι το εκπροσωπεί.

Το κυριότερο όμως είναι πως επιτρέπουν στις φωνές της “ανευθυνότητας” του “λαϊκισμού” και της “δημαγωγίας” να παίζουν σε “ανοικτό γήπεδο” και να πλειοδοτούν (αν όχι μονοπωλούν) σε πατριωτισμό και κοινωνική ευαισθησία. Του λόγου το ακριβές επιβεβαιώνουν οι δημοσκοπήσεις. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αδυνατούν να εμφανίσει σημάδια συσπείρωσης ή ανάκαμψης, την ίδια ώρα που τα μικρά κόμματα (κυρίως ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητοι Έλληνες) ενισχύουν τη δυναμική τους.

Κανονικά οι Ευάγγελος Βενιζέλος και Αντώνης Σαμαράς θα έπρεπε να κατέλθουν σε τηλεσυμμαχία κι όχι σε τηλεμαχία. Να πουν, επιτέλους, στον κόσμο γιατί θα πρέπει να στηρίξει την εφαρμογή του συγκεκριμένου οικονομικού προγράμματος που, όπως κι οι ίδιοι αναγνωρίζουν, παράγει ύφεση. Και να το πουν με αντιστοίχιση ενός άλλου, ελληνικού σχεδιασμού, προγράμματος, αντί να σπέρνουν τον εκβιασμό της ακυβερνησίας και της εξόδου της χώρας απ” το ευρώ.