Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ

Ο Ανδρέας, μετά από ένα σύντομο "πέρασμα" στην δημοσιογραφία (μόλις... 25 χρόνων!), συνεχίζει πεισματικά να δηλώνει αμετανόητος οπαδός της "κίνησης", της καθαρής ματιάς, εχθρός του "δήθεν" και των ξεθωριασμένων αποχρώσεων. Διετέλεσε πολιτικός και διπλωματικός συντάκτης στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, ταξίδεψε αρκετά, μάζεψε τις "εικόνες" του και σήμερα ζει μερικά βουνά μακρύτερα από την πόλη που μεγάλωσε, έζησε κι αγάπησε πολύ.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ
τελοσ χρονου…

ΤΕΛΟΣ ΧΡΟΝΟΥ…

Μέσα σ’ όλο αυτόν τον τραγέλαφο, η αλήθεια είναι ότι έψαξα πολύ, αλλά βρήκα και κάτι θετικό… Διαπιστώνω ότι ούτε και οι ίδιοι πίστεψαν ποτέ ότι τα ληστρικά και αδιέξοδα μέτρα τους που μετατρέπουν τη χώρα σε ένα απέραντο φτωχοκομείο, θα μας οδηγήσουν στη λύση.

Εκτός κι αν όλο αυτό, δεν συνιστά παρά προσπάθεια περαιτέρω πίστωσης χρόνου, ο οποίος δυστυχώς για όλους μας ανεξαιρέτως εξέπνευσε και όπως όλα δείχνουν, εξέπνευσε οριστικά.

Ο τοκετός –συμφωνημένα;- πρόωρος, η… μαμή κολλημένη στα γιατροσόφια που προ τριακοπενταετίας και βάλε έμαθε, ο αναισθησιολόγος απών και η μητέρα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας να πασχίζει μέσα από τις οδύνες και το απροσδόκητο να διακρίνει αν το νεογνό χαίρει άκρας υγείας… Κι αν η παρομοίωση ατυχής ή ακατάληπτη, εξηγούμαι: Αντιλαμβανόμενος ότι το γραπτό πόνημά του έχει θέση μόνο σε κανένα δελτίο ειδήσεων, με πραγματικό αποδέκτη του τους ιθαγενείς τηλεθεατές και όχι φυσικά εκείνους που υποτίθεται πως απευθύνθηκε, ο Γ.Παπανδρέου ξαναγεμίζει τις βαλίτσες του, για έναν ακόμη γύρο των ευρωπαϊκών πρωτευουσών, για έναν ακόμη γύρο διαβουλεύσεων, από τις οποίες φαντάζομαι μπορούμε να προσδοκούμε ό,τι κι απ’ όλες τις προηγούμενες…

Τώρα μάλιστα που στο κάδρο χώρεσαν χώρες όπως η Ιταλία (μια εκ των ισχυρότερων οικονομικά κρατών της υφηλίου) πέραν της Ισπανίας και των υπολοίπων, η επιχειρηματολογία του Ελληνα πρωθυπουργού ενισχύεται, υπό την προϋπόθεση φυσικά ότι καταφέρει να την αναπτύξει με τρόπο που να καταστεί εύληπτος… Κι αν για πολλοστή φορά δεν τα καταφέρει, δεν χάθηκε δα κι ο κόσμος, έτσι κι αλλιώς η άλλοτε ισχυρή Ευρώπη είναι αποφασισμένη να συνεχίσει την καταστροφική της πορεία, είτε γιατί Μέρκελ και Σαρκοζί είναι πράγματι λιλιπούτιοι – λίγοι για να διαχειριστούν την κρίση που εκουσίως ή ακουσίως επιφύλαξαν σε όλους μας, είτε διότι απλώς δεν θέλουν, περιμένοντας την επώδυνη αλλά επωφελή για τα σχέδιά τους στιγμή, να επαναβεβαιώσουν την ηγεμονία τους. Ιδωμεν.

Το βέβαιο είναι ότι όλοι εκείνοι που συνεχίζουν ν’ αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό την άνευ όρων παράδοση της χώρας στα κελεύσματα και τις υποδείξεις των δανειστών μας, μέρα με την ημέρα, ώρα την ώρα, δικαιώνονται. Και μάλιστα, πανηγυρικά! Μπορεί η πορεία να μην είναι πλέον αναστρέψιμη, τουλάχιστον όμως επικράτησε η κοινή λογική. Εννοώ στην κοινωνία. Στην υπερχρεωμένη, υποαμειβόμενη ελληνική κοινωνία που διαδήλωσε την αγανάκτησή της, εναντιώθηκε στα μέτρα του δυνατού, συνεχίζει να υπομένει φοβισμένη και, παρά την διαφαινόμενη νηνεμία, έπαψε προ καιρού ν’ ανέχεται. Μπορούν να το αντιληφθούν ή όχι, ειλικρινά δεν ξέρω. Αυτό που υποψιάζομαι όμως είναι πως είτε προετοιμασμένοι, είτε όχι, η σημερινή παγερή σιωπή θα τους συμπαρασύρει.