Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

Ο Γιάννης Πανούσης είναι ακαδημαϊκός, αλλά πρόσφατα και βουλευτής με τη ΔΗΜΑΡ.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής (1972) και του Τμήματος πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών (1975). Μεταπτυχιακό δίπλωμα και διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο Poitiers της Γαλλίας (1978).
Δίδαξε επί 19 χρόνια στη Νομική Σχολή Δ.Π. Θράκης (1978-1997) Εγκληματολογικές και ποινικές επιστήμες και διδάσκει από το 1997 έως σήμερα στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών ανάλογα μαθήματα.
Εξελέγη Κοσμήτορας της Νομικής ΔΠΘ, Πρόεδρος του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ, Αντιπρύτανης και Πρύτανης του ΔΠΘ (1994-1997).
Διετέλεσε: Πρόεδρος ή μέλος δεκάδων Ελληνικών και Ξένων επιστημονικών και κοινωνικών φορέων (π. χ. Πρόεδρος κεντρικού επιστημονικού συμβουλίου φυλακών, μέλος νομοπαρασκευαστικών επιτροπών για ναρκωτικά, χουλιγκανισμό κλπ, μέλος επιτροπής εκπαίδευσης ΟΟΣΑ, μέλος εθνικής επιτροπής ΟΥΝΕΣΚΟ, μέλος ΔΣ του ΕΚΚΕ κ. α)
Συγγραφέας 20 βιβλίων και 200 άρθρων (για τις Εγκληματολογικές Επιστήμες).
Το 2012 εξελέγη βουλευτής στην Α’ περιφέρεια Αθηνών με τη Δημοκρατική Αριστερά.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ
τα πεντε προαπαιτουμενα

ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ

Κάτοχοι

 

φύλακες

 

άρρητων μυστικών.

 

Χρ. Λαζαρόπουλος, Αρρήτων όψις

Το Κράτος Δικαίου δεν είναι το ιστορικό μόρφωμα οποιουδήποτε «sui generis δικαίου». Οι «διαβρωτές» της Δημοκρατίας δεν βρίσκονται μόνο στα υψηλά στρώματα. Όλοι μας «χρησιμοποιούμε» διατάξεις των νόμων για να καταστρατηγήσουμε την υπακοή στο νόμο.

Κανιβαλίζουμε εις εαυτούς και αλλήλους, τρώγοντας σάρκες και θεσμούς. Ενόψει εξόδου από την κρίση – οψέποτε ήθελε συμβεί – αναρωτιέμαι:

 

  1. πάλι θα υποχωρήσουμε προ των συμφερόντων, των σκοπιμοτήτων και δεν θα παγιώσουμε βασικές και ανυποχώρητες αρχές λειτουργίας του Πολιτεύματος και της κοινωνίας;

  2. πάλι θα παραιτηθούμε από την ιδιότητα του πολίτη για να υποδυθούμε τον ρόλο είτε του ηττοπαθούς είτε του «τηλε-διαμαρτυρόμενου»;

  3. πάλι θα «σκιαμαχούμε επαναστατικώς και ιδεοληπτικώς» με το παρελθόν χάνοντας όλες τις καθημερινές σημερινές μάχες της βελτίωσης της ζωής μας;

Η Δημοκρατία και η κοινωνία της συνοχής απαιτούν συναινέσεις, συγκλίσεις, συμφωνίες αλλά και σταθερότητα, συνέπεια. Αυτά τα πέντε Σ είναι στη φάση αυτή πιο αναγκαία για την προοδευτική ανασυγκρότηση του Κράτους, τη θεσμική θωράκιση του πολιτεύματος και την αριστερή προοπτική της χώρας απ’ ότι οι πάσης φύσεως μεγαφωνικές διακηρύξεις και υποσχέσεις.