Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017
σπερνοντασ ανεμουσ…

ΣΠΕΡΝΟΝΤΑΣ ΑΝΕΜΟΥΣ…

του ΚΩΣΤΑ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

Μάλλον ο κύβος ερρίφθη μετά και την καθοριστική αντίδραση των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στο νομοσχέδιο για τα τυχερά παιχνίδια που προαναγγέλλει το μονόδρομο που έχει πλέον και μάλιστα χωρίς παραδρόμους ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου.

Μπροστά στο επικίνδυνο δίλλημα κυβέρνηση σε ομηρία ή ακυβερνησία, με υπαρκτό κίνδυνο και στις δύο περιπτώσεις την αδυναμία τήρησης του προγράμματος μεταρρυθμίσεων και δημοσιονομικής εξυγίανσης, σε μια στιγμή μάλιστα που έχει γίνει εμφανής η κυβερνητική διστακτικότητα που προσομοιάζει τουλάχιστον με αδράνεια, ζητείται επειγόντως πολιτική πρωτοβουλία προς άρση του αδιεξόδου.

Το δίλημμα σε συνθήκες οικονομικού πολέμου, όταν οι περισσότεροι από μας έβλεπαν την ανοιχτή «Κερκόπορτα» και δεν αντιδρούσαν δεν μπορεί να είναι άλλο από την κατάρρευση ή τη συμμετοχή όλων στη διάσωση! Πως μπορεί να τεθεί αυτό το δίλλημα που θα τους κάνει όλους να τοποθετηθούν υπεύθυνα απέναντι στην κρίση και θα λυτρώσει τη χώρα από τους κακόηχους και ανεύθυνους λαϊκισμούς που θέλοντας να χαϊδέψουν αυτιά την καταστρέφουν, αυτοκαταστρεφόμενοι, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις; Είτε η δια δημοψηφίσματος έγκριση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος 2012-2015, είτε με την προσφυγή σε εκλογές αν η βουλή δεν δώσει την έγκρισή της με αυξημένη πλειοψηφία 181 εδρών.

Γιατί αφ’ ενός εκτός του σκληρού σεναρίου της συνολικής επιμήκυνσης του χρέους, φυσικά με μεγάλες θυσίες, υπάρχει και το καταστροφικό που αν ισχύσει, με προϋπόθεση βέβαια την πολιτική αστάθεια που θα έχει ως αποτέλεσμα τη μη τήρηση των συμφωνηθέντων και που θα φέρει τη χώρα στην μετεμφυλιακή υπανάπτυξη που αν σήμερα κάποιοι παίζοντας με τη φωτιά την αποκρύβουν, αν προκύψει θα είναι οι πρώτοι που θα υποστούν την οργή των πολιτών. Αν και πιστεύουμε ότι αυτά τα αυτονόητα θα πρυτανέψουν τελικά και οι πολιτικές δυνάμεις έστω και από αίσθημα αυτοσυντήρησης δεν θα προχωρήσουν σε αυτοκτονικό ιδεασμό, και θα βρουν μια κοινή συνισταμένη ενός «εθνικού σχεδίου» που θα αλλάξει τη χώρα χωρίς να επηρεάσει τους ρόλους κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, ούτε τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού, που σε αυτή την κατάσταση που βιώνουμε φυσικά δεν έχει την  πολυτέλεια να λέγεται παιχνίδι.

Αν μάλιστα πράγματι ο Γ. Παπανδρέου εννοεί ότι δεν τον ενδιαφέρει η επανεκλογή του, παρά μόνο η σωτηρία της χώρας, τότε πρέπει να πάρει τις ιστορικές αποφάσεις εκείνες που θα ανατρέψουν τις κατεστημένες συνήθειες και αγκυλώσεις  μιας πολιτικής τάξης που έχει προ πολλού «φάει τα ψωμιά της» και πνέει τα λοίσθια. Όχι μόνο δεν έχει τίποτα να χάσει αλλά μάλλον θα μείνει στην ιστορία, με τον τιμητικό τίτλο για πολιτικό, ότι ήταν ο μόνος που ειλικρινά τόλμησε να έρθει σε ρήξη, ακόμη και με το σκληρό πυρήνα του κόμματός του.