Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017
ΧΑΡΗΣ ΤΣΙΟΚΑΣ

ΧΑΡΗΣ ΤΣΙΟΚΑΣ

Ο Χάρης Τσιόκας είναι πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και εκλέγονταν από το 1996 μέχρι το 2009 με συνεχώς αυξανόμενο αριθμό ψήφων. Εξειδικεύεται σε θέματα Μεταφορών και Επικοινωνιών, όπου είναι και υπεύθυνος του Κοινοβουλευτικού Τομέα του ΠΑΣΟΚ, όπου είναι και εισηγητής σε όλα τα βασικά νομοσχέδια. Ως βουλευτής ήταν Πρόεδρος της Επιτροπής της Βουλής για θέματα Δημόσιας Διοίκησης & Δημόσιας Τάξης & Αυτοδιοίκησης.
ΧΑΡΗΣ ΤΣΙΟΚΑΣ
πραγματικα διλημματα ή υπεκφυγεσ;

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ Ή ΥΠΕΚΦΥΓΕΣ;

Ανεξάρτητα από την σκοπιμότητα «των δημοσκοπηκων ερμηνειών», είναι εύκολο να διακρίνει κανείς, ότι η κοινωνική διεργασία προσδιορίζεται πάνω σε μια κυρίαρχη αντίθεση.

Oτι αναμετρώνται :

 –οι δυνάμεις που θεωρούν ότι οι πολιτικές που ασκούνται είναι ένας «αναγκαίος μονόδρομος συμβιβασμών» και

 — και αυτές που εκτιμούν πως ο κύκλος του «συντηρητικού συμβιβασμού πρέπει να κλείσει ως ατελέσφορος» γιατί είναι  αντιπαραγωγικός ,αντικοινωνικός και αντιευρωπαϊκός!

 Γι αυτό το λόγο, εγείρεται-κυρίως από τον προοδευτικό χώρο-, το ζήτημα τόσο ενός νέου πολιτικού σχεδίου ανασυγκρότησης όσο και των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών -συμμαχιών που θα  συγκροτήσουν την εναλλακτική πορεία!

Καταγράφεται , ως επίμονο κοινωνικός προσανατολισμός , η αξιολόγηση όλων των κομμάτων   να γίνεται  πάνω στην αντίθεση  που εκφράζεται είτε:

— ως «συνέχιση της ασκούμενης πολιτικής» (συντηρητική) ,είτε

— ως πορεία επανατοποθέτησης  του παραγωγικού και κοινωνικού σχεδίου (προοδευτική)!

Στη πρώτη , κατά το πλείστον συσπειρώνονται αλλά και ανταγωνίζονται δυνάμεις της χρηματιστηριακής, κερδοσκοπικής αγοράς ,του νεοφιλελευθερισμού και της «γερμανικής» Ευρώπης , και στην άλλη προοδευτικές ,αριστερές ,σοσιαλιστικές και οικολογικές δυνάμεις που τα βασικά ζητούμενα αφορούν , την  παραγωγή , την , εργασία! Aυτών που διεκδικούν  μια  ευρωπαϊκή πορεία ανάπτυξης με αλληλεγγύη!

  Το εύρημα  δεν είναι καινούργιο.

Διαχρονικά αναγκάζονται όλα τα κόμματα να προσδιορίζουν την πολιτική τους στάση , με βαση  τους δυο πόλους! Αυτό είναι ένα καθαρό μάθημα της πολιτικής ιστορίας!

 Ότι δηλαδή ποτέ δεν επιβιώσαν κόμματα θολά, εξαντλώντας την πολιτικοκοινωνική τους παρουσία σ ένα «διμέτωπο» αγώνα αντιπαράθεσης που βάζει στο ίδιο τσουβάλι την νεοφιλελεύθερη επέλαση με την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση!

 Έχοντας υπ όψιν  την ιστορία του προοδευτικού χώρου , ο Ανδρέας Παπανδρέου φρόντισε στα πρώτα ιδρυτικά βήματα του ΠΑΣΟΚ , να οριοθετήσει σταθερά και δεσμευτικά ότι ο αγώνας της προοδευτικής παράταξης είναι μονομετωπος ! Είναι σύγκρουση με την  νεοφιλελεύθερη επέλαση.!

 

Και αυτή η «γραμμή» του , δεν νοθεύτηκε και όταν ακόμη δεχόταν επιθέσεις προσωπικής συκοφάντησης από δυνάμεις της «προοδευτικής όχθης» , στην περίοδο του ‘’89! Επέβαλε με κοινωνικούς όρους τότε , την συνεργασία με τον Συνασπισμό , ΚΚΕ, Κινήσεις ΚΑΙ πετυχε!

Η περίοδος που διανύουμε επαναφέρει επίκαιρα την ιστορική αυτή εμπειρία!.

Το κοινωνικό δίλλημα προσδιορίζεται με βάση το διακύβευμα της στήριξης η της αλλαγής της ακολουθουμένης πολιτικής και του συσχετισμού που την στηρίζουν!

Ιστορικά στο παρελθόν , κόμματα «ενδιάμεσα» , όπως πχ το ΚοΔηΣο , που «επέλεξαν την «διμέτωπη» αντιπαράθεση και αρνήθηκαν να τοποθετηθούν ευκρινώς με την όχθη της προόδου , συρρικνώθηκαν σε «υποστηρικτικά παρακολουθήματα»του συντηρητισμού και εξαφανιστήκαν!

 Μ’ αυτή την έννοια είναι άλλο-η μονομέτωπη- αντιπαράθεση  για να αλλάξει η νεοφιλελεύθερη οικονομική και κοινωνική επέλαση(ΝΔ),και άλλο  ο ανταγωνισμός , εκλογικός και πολιτικός που πρέπει να έχουν μεταξύ τους οι δυνάμεις της προοδευτικής όχθης προκειμένου να διαμορφωθούν οι συμμαχίες αλλαγής!

Αυτή την παρακαταθήκη άφηνε στον προοδευτικό χώρο ο Ανδρέας , όταν προειδοποιούσε πως η κομματική περιχαράκωση-φανατισμός ανάμεσα στις δυνάμεις της ιδίας όχθης , είναι «βούτυρο στο ψωμί» του συντηρητισμού για να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία!

Με τα προηγούμενα δεν επιχειρείται να παραγνωριστούν διαπιστώσεις , όπως οτι στις δυνάμεις του προοδευτικού φάσματος είναι ανολοκλήρωτος ο προγραμματικός λόγος ,η στρατηγική συμμαχιών ,η  κοινωνικής αντιπροσώπευση κτλ..

Αλλά αυτό ,είναι ίσως και η πρόκληση  ενός «εγγενούς» κοινωνικού και πολιτικού ανταγωνισμού που θα έπρεπε να υπάρχει ,ώστε να διαμορφώνεται δημοκρατικά , το πλεονέκτημα της κοινωνικής  προτίμησης για την  «κατάταξη» των προοδευτικών  κομμάτων σε  μια προγραμματική προοδευτική διακυβέρνηση!

Όμως είναι άλλο η αντιπαράθεση με τις δυνάμεις του συντηρητισμού που έχουν ως κορμό τη ΝΔ , και άλλο ο «διμέτωπος»!