Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017
ποιοσ θα κανει την ρηξη;

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΡΗΞΗ;

Οk!! Φτάνει πια. Αν συνεχίσουν ένθεν & ένθεν να παίζουν με τις «λέξεις» και τις ερμηνείες τους, τότε η χώρα είναι χαμένη από χέρι.

Αναφορικά με τον ΣΥΡΙΖΑ το «γκρι» είναι προεκλογικά ανάθεμα, όπως και να «ενδώσει» κανείς στις πιέσεις των «παραθύρων» για … «εξειδίκευση» (sic!!!) των θέσεων του, αντίθετα το «ΑΣΠΡΟ-ΜΑΥΡΟ» είναι η μοναδική βιωσιμη εκλογικά δυνατότητα: Σήμερα ΔΕΝ ενδιαφέρουν τα όσα μας «ενώνουν» (αυτά δημιουργούν συγχυση, «γκρίζες» ζώνες και λάθος προσδοκίες), ενδιαφέρουν αποκλειστικά και μόνο αυτά που μας ΧΩΡΙΖΟΥΝ και μάλιστα όσο πιο «σκληρά» και όσο πιο ξεκάθαρα. Το εκλογικό σώμα πρέπει να ΓΝΩΡΙΖΕΙ και να πάρει τα ρίσκα του με την ψήφο του.

Αναφορικά με την «μνημονιακή» παράταξη (παλιά και «αναπαλαιωμένη»), οι επικοινωνιακές «τρίπλες» (στο εσωτερικό και στο εξωτερικό) έχουν ξεφτίσει και θα ξεφτίσουν ακόμη περισσότερο, αντίθετα τα τυχόν ΑΠΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ της πολιτικής που εφαρμόζεται είναι η μόνη διέξοδος αξιοπιστίας. Δυστυχώς, αυτά δεν υπάρχουν, όσο «καλές προθέσεις» κι αν ποτέ υπήρχαν. Με τα 2/3 του ανθρωπίνου δυναμικού (άνεργοι+συνταξιούχοι) της χώρας ΕΚΤΟΣ αγοράς εργασίας, η επαγγελία του «χειρότερου» και της «καταστροφολογίας» δεν αποδίδει επειδή απλά τα 2/3 ζουν το χειρότερο.

Το υπόλοιπο 1/3 είτε αποτελεί ένα «σκληρό» ιδεολογικό πυρήνα είτε, κυρίως, διέπεται έτσι ή αλλιώς, από ένα «φοβικό» σύνδρομο. Άλλωστε, όπως και να έχει, η κυβερνώσα πολιτική τάξη δεν κρίνεται για «το τι θα γινόταν αν», ούτε για «το τι ΘΑ γίνει»: και τα δύο έιναι θέματα ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ – κρίνεται για «το τι ΕΧΕΙ ήδη γίνει», για τα αποτελέσματα της πολιτικής της. Μακάρι, να είχε αποδώσει η πολιτική αυτή, ωστόσο δεν απόδωσε παρά την ανθρωπιστική κρίση.

Μόνη δυνατότητα (στο λίγο χρόνο της θητείας της που απομένει) είναι η αντιστροφή του κλίματος και αυτό σημαίνει ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ, σημαίνει πρωτίστως ρήξεις για την επίτευξη ΒΙΩΣΙΜΟΥ χρέους και επομένως σύγκρουση που όσο ουσιαστική είναι, τόσο θεαματική και κυρίως αξιόπιστη μπορεί να αποβεί.

Άλλος δρόμος δεν υπάρχει για την κυβερνώσα πολιτική τάξη. Είναι η ώρα για μια νέα …»κωλοτούμπα» και εδώ που φτάσαμε μόνο με …»κωλοτούμπα» υπάρχει μια ισχνή ελπίδα για «κυβερνήσεις συνεργασίας». Αλλά «κωλοτούμπα» σημαίνει όχι η αντιπολίτευση να προσεγγίσει την συμπολίτευση, αλλά η συμπολίτευση να μετακινηθεί προς την αντιπολίτευση.