Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

Ο Γιάννης Πανούσης είναι ακαδημαϊκός, αλλά πρόσφατα και βουλευτής με τη ΔΗΜΑΡ.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής (1972) και του Τμήματος πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών (1975). Μεταπτυχιακό δίπλωμα και διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο Poitiers της Γαλλίας (1978).
Δίδαξε επί 19 χρόνια στη Νομική Σχολή Δ.Π. Θράκης (1978-1997) Εγκληματολογικές και ποινικές επιστήμες και διδάσκει από το 1997 έως σήμερα στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών ανάλογα μαθήματα.
Εξελέγη Κοσμήτορας της Νομικής ΔΠΘ, Πρόεδρος του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ, Αντιπρύτανης και Πρύτανης του ΔΠΘ (1994-1997).
Διετέλεσε: Πρόεδρος ή μέλος δεκάδων Ελληνικών και Ξένων επιστημονικών και κοινωνικών φορέων (π. χ. Πρόεδρος κεντρικού επιστημονικού συμβουλίου φυλακών, μέλος νομοπαρασκευαστικών επιτροπών για ναρκωτικά, χουλιγκανισμό κλπ, μέλος επιτροπής εκπαίδευσης ΟΟΣΑ, μέλος εθνικής επιτροπής ΟΥΝΕΣΚΟ, μέλος ΔΣ του ΕΚΚΕ κ. α)
Συγγραφέας 20 βιβλίων και 200 άρθρων (για τις Εγκληματολογικές Επιστήμες).
Το 2012 εξελέγη βουλευτής στην Α’ περιφέρεια Αθηνών με τη Δημοκρατική Αριστερά.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ
παρα-λειπομενα

ΠΑΡΑ-ΛΕΙΠΟΜΕΝΑ

Ποτέ δεν σου’πα συγνώμη

γιατί όσα σου’ ταξα δεν γίναν.

Χρ. Παναγιωτόπουλος, Αποτύπωμα

  1. Η ανασυγκρότηση της χώρας δεν είναι μαθηματικό ή λογιστικό πρόβλημα για να λυθεί με τον άβακα και τον χάρακα. Είναι πρωτίστως ζήτημα πολιτικής ηγεσίας, πνευματικού κόσμου, μεταρρυθμιστικής νομοθεσίας, κοινωνικής συναίνεσης.

Χρειαζόμαστε επειγόντως ανθρώπους που να τιμούμε και να θαυμάζουμε. Αμφισβητήσαμε τους ήρωες, τους μύθους, τους θρύλους, τους θεσμούς, το κατεστημένο και τώρα γυμνοί και μόνοι, ψάχνουμε να βρούμε σε ποιον και πού θ’ ακουμπήσουμε τις αγωνίες και τα όνειρά μας. Και τρωγόμαστε μεταξύ μας λες και η λύση θα προκύψει από τις ύβρεις.

Διαρκής Ύβρις.

  1. Ο εμπαθής δημόσιος λόγος όχι μόνο δεν παράγει θετικά πολιτικά αποτελέσματα αλλά αναδεικνύει και μια χαμηλή αισθητική προσωπικού ήθους στη διαφωνία και μια αλλεργική αντίδραση στη συνεννόηση.

Ένα από τα προαπαιτούμενα της εθνικής/κοινωνικής αλλαγής «παραδείγματος» είναι μια γενική συμφωνία επί των κοινών αξιών, των ρυθμιστικών κανόνων και των επιτρεπόμενων ορίων απόκλισης.

  1. Παίξαμε με τη φωτιά της ανομίας, της ατιμωρησίας, των συμψηφισμών και «καήκαμε».

Τώρα δεν μένει παρά να μάθουμε να ζούμε ως πραγματικοί πολίτες και όχι σαν κοτζαμπάσηδες ή ψευτοζορμπάδες.