Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017
παπανδρεου ή …ποιοσ;

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Ή …ΠΟΙΟΣ;

του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Το Σεπτέμβριο του 2007 ο Γιώργος Παπανδρέου είχε χάσει για δεύτερη φορά εκλογές από τον Κώστα Καραμανλή. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ήταν έτοιμος να καθήσει στην καρέκλα του και να τον εκπαραθυρώσει από το κόμμα που ίδρυσε ο πατέρας του.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση ο Παπανδρέου δεν έκατσε με σταυρωμένα χέρια. Στην επεισοδιακή πρώτη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας ούτε λίγο, ούτε πολύ απείλησε να διασπάσει το κόμμα. Οι αντίπαλοι του αιφνιδιάστηκαν. Δεν είχαν προβλέψει την αντίδραση ενός ανθρώπου με την πλάτη στον τοίχο. Αναδιπλώθηκαν ατάκτως, ο Παπανδρέου κέρδισε χρόνο, εντυπώσεις, την επανεκλογή του στην ηγεσία του κόμματος και τελικά την εξουσία…

Τις τελευταίες μέρες, απορούν ορισμένοι που ο Γιώργος Παπανδρέου επιτίθεται στη ΝΔ και “πολώνει” το πολιτικό κλίμα. Φαίνεται πως ο πρωθυπουργός αρχίζει να αισθάνεται απομονωμένος από συντρόφους και κοινωνία, στριμωγμένος από τα αδιέξοδα που προκαλεί η πολυεπίπεδη κρίση στη χώρα. Και σε μια τέτοια, παρόμοια με το 2007, κατάσταση δεν μπορεί παρά να λειτουργήσει κατά τον ίδιο τρόπο.

Μπορεί, όπως ορθώς εκτιμήθηκε από ορισμένους, ο Γιώργος Παπανδρέου να θέλησε να τονώσει το πεσμένο ηθικό της παράταξής τους, παράλληλα όμως, διαμήνυσε – σε όσους αντιλαμβάνονται τα πολιτικά μηνύματα – που είναι αποφασισμένος για όλα. Με απλά λόγια, να αποχωρήσει, προκαλώντας πρόωρες εκλογές. Σε μια τέτοια εξέλιξη το δίλημμα μεταφέρεται αυτομάτως από το κόμμα του και τους πολιτικούς του αντιπάλους, στην κοινωνία. “Παπανδρέου ή …ποιος”.

Είναι σαφές πως ο Γιώργος Παπανδρέου με δυο τρεις στενούς του συνεργάτες, δεν είναι σε θέση να βγάλει τη χώρα απ” την κρίση. Όπως επίσης σαφές είναι πως για την ώρα, ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι πρόθυμος – πόσο μάλλον έτοιμος – να αποτελέσει την εναλλακτική επιλογή για τον τόπο. Ο πρωθυπουργός γνωρίζει τις εγγενείς αδυναμίες του Αντώνη Σαμαρά και της πολυδιασπασμένης Κεντροδεξιάς και ευλόγως το εκμεταλλεύεται. Με το εκβιαστικό δίλημμα που θέτει, επιδιώκει να φέρει άπαντες προ των ευθυνών τους και να αναδείξει το ερώτημα: “Υπάρχει εναλλακτική επιλογή; Κι αν ναι και υπάρχει κάποιος που να την υποστηρίζει, ιδού η Ρόδος…”

Είναι επίσης σαφές πως η τακτική αυτή έχει περιορισμένο χρονικό ορίζοντα. Ουδείς μπορεί εσαεί να πολιτεύεται με εκβιαστικά διλήμματα, χωρίς μια “πολιτική αφήγηση” που θα εμπνεύσει και θα συσπειρώσει γύρω ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες – έστω και νέες. Πλην όμως είναι σαφές, πως όπως και το 2007 έτσι και σήμερα, ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ανάγκη από χρόνο. Και αυτόν φαίνεται αποφασισμένος να τον κερδίσει όποιο κι αν τελικά είναι το αποτέλεσμα στο τέλος.